woensdag 5 oktober 2016

Ben ik een Dombo? Een terugblik op mijn leven en de keuzes die ik heb gemaakt.


Terwijl ik samen met Angel in een giga vrije val verkeer in Salamanca (Spanje) stuurde mijn zusje mij vorige week een foto toe waarop twee pagina's van haar oude vriendenboekje te zien zijn. Toen ik ernaar keek verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik was vijftien toen ik het invulde. Dat is twintig jaar (!!) geleden. Dat betekend dus dat ik nu al meer dan dubbel zo lang leef als dat ik deed toen ik het boekje invulde. Wow! Wat vliegt de tijd!

Hoe meer ik de info uit het vriendenboekje op me in liet werken, hoe meer puzzelstukjes van mijn leven er ineens op zijn plek vielen. Het heeft geleid tot mooie inzichten en ik zie ineens een duidelijke rode draad. 

Wat me opviel...

Toen ik vijftien was at ik het liefst kroketten (in verband met voedselintoleranties doe ik dit niet meer, maar bij het idee aan een kroket worden mijn speekselklieren nog steeds acuut actief) en vond ik het journaal het stomste 'tv-programma'. Ik wilde toen al niets van negativiteit en ellende afweten. Tot 'zorg' van mijn ouders (nu niet meer hoor) want het was toch juist zo goed als je op de hoogte was van wat er gaande was in de wereld. Het was immers belangrijk dat je je mening kon geven en mee kon praten over wat er speelde.
Maar buiten dit vielen me nog een aantal dingen op. Op de vraag: 'Wat wil je later worden?' antwoorde ik: neger. En op de vraag: 'Wat vind je het leukst om te doen?' was mijn antwoord (zoals je kunt zien): Gek!!! Reizen + vakantie. Het heeft er dus altijd in gezeten! Maar waarom heb ik dan zo'n tijd het tegenovergestelde gedaan van wat mijn hart me influisterde? Ben ik onderweg van mijn (ziels)padje geraakt? 

Op mijn vijftiende @ Sint Maarten

Wilde ik neger worden?

De informatie over mijzelf en de vragen die het opriep heb ik even op me in laten werken. Waarom wilde ik in vredesnaam neger worden? Ik weet nog dat ik stiekem altijd een beetje jaloers was op mensen met een donkere huidskleur. Als ik ('s winters) wit was vond ik dat maar niets! Daarnaast zijn donker getinte mensen veelal onwijs ritmisch (dat ben ik zelf helemaal niet) en zien ze er op latere leeftijd veelal jonger uit dan blanken. Een neger(in) met overgewicht zag er in mijn ogen ook stukken beter uit dan een blank persoon met hetzelfde gewicht. Maar buiten dit (én het feit dat mijn eerste echte kus met een neger was), is er een veel dieper liggende reden dat ik destijds invulde wat ik invulde. Ik had namelijk werkelijk geen flauw idee wát ik later wilde 'worden'... Alleen het feit dat ik ooit volwassen zou worden benauwde me al. Laat staan dat ik een heus beroep zou moeten kiezen. Dat wilde ik helemaal niet. Waarom moest ik überhaupt iets wórden? Ik wás toch al!? Ik wilde gewoon kind zijn en vooral ook blijven. Een jaar of acht was een fijne leeftijd. Spelen en plezier maken, dáár werd ik blij van. Hoe ouder ik werd hoe grotere hekel ik kreeg aan school. Alsof ik op school iets nuttigs zou leren. Ik vond het zonde van mijn tijd! En mijn moeder maar kletsen aan de rand van mijn bed als ik weer eens in tranen was over de zorgen die ik had voor later. Ik wilde niet groter worden! Ik wilde die stomme dingen op school niet leren! Waarom kon ik niet gewoon alleen doen wat ik leuk vond? Het antwoord hierop was 'logisch' en standaard: 'Om later te doen wat je leuk vindt moet je naar school, moet je leren voor een beroep. Er is vast wel een beroep dat bij jou past.'

Zoektocht

Tot mijn zestiende woonde ik in een dierentuin. We hadden, zeker toen ik jong was, geregeld beesten in huis die door hun moeder waren verstoten. Ik vond het fantastisch! Er gebeurde altijd wel wat!

Met tijgertje Joeska.

Ik had mijn eigen geit Vlekje en 'assisteerde' de dierverzorging waar ik kon. Als kind had ik dan ook bedacht dat dierenarts misschien wel iets voor me was. Tot ik me realiseerde dat ik daarvoor heeeeel lang in de schoolbanken moest zitten... Dierenverzorger dan. Dat was al haalbaarder. Toen ik wat ouders werd (dit zal zo rond mijn vijftiende geweest zijn) veranderde mijn 'interesse'. Het buitenland begon op de één of andere manier te trekken. Ik wilde reizen en ben een paar keer naar open dagen geweest waar ze opleidde voor reisleidster en stewardess. Maar om nou te zeggen dat ik me dat daadwerkelijk zag doen...nee! Ik heb altijd een soort van behoefte gevoeld het 'normale' te doorbreken. Er zat een rebel in mij. Ik stond erom bekend dat het met mij nooit saai was. Ik maakte altijd van alles mee en had daardoor de mooiste verhalen. Tegen het einde van mijn havo examen wist ik nog steeds geen geschikt beroep. Dus zakte ik en had zo wat langer de tijd om erover na te denken ;-) Het jaar daarop was er echter niet veel veranderd, maar om nou opnieuw te zakken.. Ik slaagde met een talenpakket (niet dat ik daar in uitblonk maar het lag me in ieder geval beter dan exacte vakken). Aan Nederlandse opstellen schrijven ervaarde ik overigens wel plezier! Een aantal van mijn vriendinnetjes zaten op de Pabo. Kinderen vond ik best leuk dus waarom ga ik niet gezellig met hen mee!? Vier weken hield ik het er vol. De lessen interesseerden me werkelijk geen reet! Mijn gedachten dwaalden constant af naar verre oorden, naar avontuur. Nadat mijn tutor (of zoiets) hoorde van mijn twijfels adviseerde hij me te wachten tot de eerste stage voorbij was. Wellicht dat dat me nog op andere gedachten zou brengen. Mijn ouders (die inmiddels tureluurs werden van mij) vertelden me dat als ik zou wachten met mijn beslissing ik hen het betaalde schoolgeld kon terugbetalen. Hiermee was de keuze snel gemaakt ;-)

Eindelijk weg

Het was duidelijk! Ik wilde de wijde wereld in. Ik wilde avontuur! Na eerst zes maanden te hebben gewerkt vertrok ik op mijn negentiende dan eindelijk alleen naar het buitenland. Naar Zuid-Frankrijk om precies te zijn. Daar had een Nederlands stel me via de zus van Carolien Tenssen aangenomen als au-pair voor een driejarige mademoiselle. Ik startte er begin april. Het stel woonde in een ultiem mooie omgeving. Ze hadden een kleine camping, een meer, een zwembad en een stal vol dieren. Het was een paradijs! Gewèldig vond ik het! Dit was leven! Iedere week schreef ik in een lange email aan het thuisfront mijn verhalen van alle avonturen die ik beleefde. Ik genoot volop!

Als au-pair

Intussen had mijn vader al een volgend avontuur 'voor geweekt'. Als ik dat zou willen kon ik na mijn tijd in Frankrijk, na een korte tussenstop in Nederland, direct door naar Zuid-Afrika. Daar kon ik een baantje krijgen op een krokodillenfarm. Een super gaaf vooruitzicht! Net voor het hoogseizoen begon kwam er een Nederlandse jongen op de camping werken. Ter voorbereiding op zijn komst hadden ze me verteld dat deze mooiboy (die er al jaren elke zomer werkte ) elk jaar de au-pair scoorde. Dat ik het alvast even wist. Nou, dat gaat dan dit jaar anders, sprak ik met mezelf af. Totdat meneer in levende lijve voor me stond en ik in één klap mijn afspraak was vergeten. Mede door zijn populariteit (bij de dames) op de camping hadden we een wat rare start samen. Toen hij na zes weken terug ging naar Nederland kwamen we er beiden achter dat er voldoende gevoel was om door te zetten. Na een bezoek aan Parijs arriveerde ook ik in september weer in Nederland. Mijn ouders verbaasden zich over het feit dat ik in Parijs winterkleding had gekocht. 'Dat is toch veel te warm voor Afrika?' reageerden zij.

In mijn element in Frankrijk

Een ongewenst gevoel

Ik was oprecht verliefd op deze jongen en toch begon er al vrij snel iets aan me te knagen. Er kwam een gevoel omhoog dat ik liever niet wilde voelen. Dus duwde ik dit gevoel weg. We waren toch goed samen!? Een jaar na onze ontmoeting gingen we samenwonen. Althans we hopten, illegaal, van de ene na de andere studentenkamer (dit had wel wat). In het begin hebben we nog even met het idee gespeeld te verhuizen naar Frankrijk. Dit leek me te gek! Echter samen waren we niet stoer genoeg dit daadwerkelijk door te zetten. Ruim een jaar na onze ontmoeting werd ik ziek. Ik kreeg last van depressies en angstaanvallen. Met behulp van een orthomoleculair arts ontdekte ik stap voor stap dat ik intolerant was voor bepaalde voeding. Daarnaast bleek mijn lichaam vol virussen te zitten en functioneerden mijn schildklier en bijnier niet naar behoren. Was dit een reactie op het feit dat ik niet naar mijn hart luisterde? Deze arts wist mij flink op te lappen. Ik kon weer verder. Door alles raakte mijn spontane gekkigheid langzaam aan steeds meer naar de achtergrond. Enkele jaren later kochten we een huis, een hond en een boot. Mijn ouders hadden ook altijd een boot gehad waar we elke vakantie mee weg gingen. Zomers leefden we weken op het strand in de natuur. Mijn zusje en ik verwilderden dan volledig. Als we na zo'n vakantie weer in de bewoonde wereld kwamen trok ik overal mijn broek naar beneden als ik moest plassen... (doe ik nog steeds het liefst ;-) )

Tijdens een weekend op de boot.

Intussen werkte ik als activiteitenbegeleidster bij een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Na een werken-leren-traject haalde ik daar (met een hoop pijn en moeite) alsnog een heus diploma (SPW). Mijn leven was prima.  Ik had het allemaal best goed voor elkaar. Maar vlammen deed mijn hart niet. Diep van binnen snakte ik naar meer. Meer actie, meer gekkigheid, meer uitdaging, meer avontuur. Ja, laten we gaan trouwen! En dan natuurlijk wel op een originele manier! We trouwden stiekem tijdens onze eerste vakantie op onze boot. 'Wij namen iedereen in het ootje en stapten in ons huwelijksbootje', schreef ik later op de kaart die we naar een select gezelschap stuurden. Ik had er dikke lol in! 

Trouwen, maar dan nét even anders.

Ik bleef onrustig van binnen. Om mijn 'veranderdrang' toch ergens naartoe te kunnen laten gaan zette ik geregeld de indeling van de huiskamer  op zijn kop. Ik kon er onwijs van genieten dat het leek alsof ik een ander huis had! In tegenstelling tot mij vond mijn man veranderingen juist vrij lastig. 'Jij altijd met je veranderdrang' en opruimwoede, zei hij dikwijls. Dan grapte ik: 'Wees blij dat ik het op deze manier uit en jouw niet inruil voor een ander exemplaar'...

Op een gegeven moment vond ik een nieuwe passie: gezondheid! Mede door de ervaring die ik had met mijn eigen gezondheid(sklachten) ben ik me verder gaan verdiepen in voeding en hormonen. Ik was onder de pannen. Al snel hielp ik mezelf van de (bio-identieke) hormonen af. Ik leerde beter en beter hoe ik goed voor mezelf kon zorgen en ging ook andere mensen helpen. Al snel ontdekte ik het schrijven van blogs die ik deelde op mijn toenmalige website.

Is dit het?

Zo nu en dan overviel me een gevoel van twijfel. Was dit wel het leven wat ik voor ogen had? Was ik wel echt blij met mijn relatie? Als ik dit uitsprak naar mijn man praatte hij hevig op me in. Ik was waarschijnlijk weer eens door iemand beïnvloed. Mijn gevoel was niet juist. Wij waren immers voor elkaar bestemd. Ik luisterde naar hem en liet me overrulen. Vervolgens wist ik het onderwerp weer van me af te duwen en door te gaan. Maar met name het laatste jaar schoot er geregeld een gedachte door mijn hoofd: hoe zou het zijn gegaan als... ik toen naar Afrika zou zijn gereisd? Had onze relatie dan stand gehouden? 

Als de nood het hoogst is...

In april 2014 ontdekte ik dat ik zwanger was. Het was alles behalve geplant. Mijn man en ik hadden geen kinderwens en waren volop bezig met de ontwikkeling van ons bedrijf. Al snel bleek dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging. Ik werd met spoed geopereerd. Erg? Nou, leuk was het zeker niet te noemen. Maar toch ik ben ontzettend dankbaar voor deze gebeurtenis! Inmiddels denk ik dat ik deze situatie onbewust zelf heb gecreëerd. Ik was steeds verder van mezelf verwijderd geraakt. Dit kon niet langer! Ik moest mezelf 'redden'. Na mijn operatie herstelde ik mentaal slecht. Ik kreeg zelfs een officiële diagnose angststoornis. Toen ik, na een tip, besloot de Camino de Santiago te gaan lopen ontdekte ik dat mijn hart sneller begon te kloppen. Het al jaren gedoofde vlammetje kwam ineens weer tot leven. Álles in mij schreeuwde dat dit precies was wat ik moest gaan doen. Ik werd zó enthousiast dat ik bijna zou vergeten dat ik een angststoornis had ;-) Lees ook: 'Samen met mijn angststoornis naar de Camino de Santiago'

De rest van het verhaal is inmiddels vrij algemeen bekend ;-). Tijdens mijn wandeltocht naar Santiago de Compostela besloot ik te willen scheiden en kort daarna ontmoette ik Angel; een super intelligent achtjarig kind in een bloedmooie mannen uitvoering. Vanaf de eerste seconde voelde ik dat ik met deze mafketel een oersterke (ziels)connectie heb. 


En nu de moraal...

Ben ik een 'Dombo'? Heb ik spijt van de keuzes die ik heb gemaakt? Zou ik het anders hebben gedaan als ik het over mocht doen (en weet wat ik nu weet)? Zit er een moraal in dit verhaal? Wat denk jij dat mijn antwoorden zijn op deze vragen?

Om bij de eerste vraag te beginnen.. Het olifantje Dombo (dat ik tekende) en ik hebben iets gemeen, namelijk dat we beiden (ondanks grote angst) het lef hebben gehad in het diepe te springen (en te vertrouwen dat het áltijd goed komt). Nee, spijt van mijn keuzes heb ik niet! Ondanks dat sommige keuzes tegen mijn hart in gingen ben ik al met al blij dat ik ze heb gemaakt. Wat er zou zijn gebeurd als ik op mijn twintigste naar Afrika was gegaan is natuurlijk koffiedik kijken. Ik weet alleen wat het resultaat is van de keuzes die ik heb gemaakt. Namelijk dat ze (me) hebben geleidt tot waar ik nu ben en wat ik nu doe. Ze hebben me voorbereid op het avontuurlijke droomleven waar ik altijd naar verlangde en wat ik nu daadwerkelijk leef. Ik heb ervaring opgedaan en daarvan geleerd, heel veel geleerd (daar kan geen school of opleiding tegenop!). Door mijn ziekte heb ik geleerd wat mijn 'zwakke punten' zijn en hóe ik het beste voor mezelf kan zorgen. Door de bijna veertien jaar ervaring en alle uitdagingen met mijn ex kan ik nu samenleven met mijn grote liefde Angel. 

Zou ik het echter over mogen doen (met wat ik nu weet) dan ging ik, alleen al uit grote nieuwsgierigheid, voor nieuwe weg. Verandering van spijs doet immers eten! Ik ben tenslotte een avonturier :-)

De moraal zou kunnen zijn dat er geen foute keuzes bestaan. Elke keuze heeft namelijk zijn voordeel(en). Elke keuze zorgt voor (nieuwe) inzichten. Mijn ervaring is dat je erop kan vertrouwen dat wat je ook kiest, het uiteindelijk altijd het beste is voor jou! Daarbij geloof ik erin dat als je door bepaalde keuzes van je zielspad bent geraakt je altijd weer wordt teruggeleid naar het voor jou voorbestemde pad. Dat zie je maar aan mijn verhaal!


Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur


Wil jij ons avontuur, onze 'Way (Art) of Life' steunen? Klik HIER!

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: ©ViaoueElAngel en Via Fleur
  



  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen