dinsdag 2 augustus 2016

Een introductie! Wie zijn wij? Wat doen wij? - 'Add-Van-Tour-Us' -


Wie zijn wij? En wat doen we precies? De vaste volgers weten het wel zo'n beetje, maar voor de mensen die nieuw aanhaken bij deze even een korte introductie over ons en uitleg over onze bezigheden. 

Mijn naam is Fleur en ik voel me een bron van levensinspiratie :-)! Samen met mijn Spaanse lief Angel leef ik een nomadenbestaan. Ruim een jaar geleden hebben wij ons oude '(voor-)geprogrammeerde' leven achter ons gelaten en zijn we ons hart achterna gegaan. Momenteel wonen wij in een camper en reizen (mits onze financiën dat toelaten) van de ene naar de andere plek (voornamelijk in Spanje en Portugal (op aanvraag ook in Frankrijk)). Naast reizen en schrijven zijn gezondheid en voeding mijn grote passies! Mijn streven is deze passies zoveel mogelijk te kunnen combineren. Zo blog ik bijvoorbeeld over ons avontuurlijke leven. Ik ben dol op mooie gezondheidsproducten en promoot deze dan ook graag. Heb jij een geweldig (nieuw) product dat de wereld gezonder kan maken, laat het mij gerust weten. Als het me wat lijkt probeer ik het graag uit en blog er vervolgens mijn ervaringen over. Ik sta altijd open voor mooie samenwerkingen. Mijn missie is om Spanje en Portugal bewuster te krijgen en daarmee gezonder te maken. Dit is een mooie uitdaging! Stap voor stap. Ik begin bij de Nederlanders die hier wonen. Ook geef ik voedingsadvies. Dit doe ik zowel via internet als terplekke onderweg. Op de Camino de Santiago (of bij mensen thuis) bied ik 'Power Tortilla's' ter donatie aan! Deze gezonde lekkernij ziet eruit als een tortilla. De ingrediënten zijn echter nèt even anders. Ze zijn suikervrij, glutenvrij én koemelkvrij! De Power Tortilla's zijn gemakkelijk en snel te bereiden en kun je kunt ze op elk moment van de dag eten. Het zijn perfecte broodvervangers!


Angel is kunstenaar! Hij tekent met pastelkrijt. Deze gave combineert hij met zijn sjamanisme. Zijn tekeningen bevatten altijd een boodschap. Want dat is wat engelen doen, ze brengen boodschappen ;-). Angel exposeert ('Het wonder van de eerste expositie'), ('Nóg een expositie') en maakt tekeningen op bestelling. Op zijn Facebook pagina 'Viaoue El Angel' kun je hem volgen!




'Add-Van-Tour-Us'


Ons leven is een heus avontuur (adventure). Werkelijk geen dag is hetzelfde! We wonen en reizen (touren) in een camper(-van) en we vinden het fantastisch anderen te inspireren en motiveren ook hun hart te gaan volgen.

Woon jij in Spanje of Portugal (Frankrijk op aanvraag) en wil je verandering in je leven? Wij komen je graag op weg helpen. Je kunt ons bestellen. Wij komen jou opzoeken en brengen de nodige tijd met je door. Zo leren we je beter kennen. Wat zijn je dromen? Wat fluistert jouw hart je toe. We zullen je prikkelen op een andere manier naar je leven te kijken en wellicht nieuwe keuzes te maken. Durf je uit je comfortzone te stappen en wonderen te verwelkomen? Onze ervaring is dat een bezoek van ons áltijd een verandering teweeg brengt! Alle informatie van jouw pure ziel wordt vervolgens door Angel verwerkt in een uniek kunstwerk waarin persoonlijke boodschappen aan jou terug te vinden zijn. 

Extra bijzonder aan 'Add-Van-Tour-Us' is dat je niet je eigen 'project' betaald, maar dat van de vorige persoon. Zo helpen we elkaar naar een hoger plan waardoor de wereld steeds mooier wordt.

Wil je meer informatie over 'Add-Van-Tour-Us' of over onze andere diensten? Wil je ons bestellen? Stuur gerust een berichtje. Dit kan via mijn persoonlijke Facebook pagina Via Fleur. Of via de mail.


Hele dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Angel & Fleur
  

Nieuwsgierig naar hoe wij elkaar hebben ontmoet? Lees HIER onze love story!

dinsdag 19 juli 2016

Hoe hebben we de afgelopen weken doorgebracht? Een korte update...


Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Hoog tijd dus voor een update! Wat hebben we de afgelopen weken gedaan en hoe is dit ons vergaan? 

Nou een feit is in ieder geval dat de afgelopen weken voorbij zijn gevlogen! Het is inmiddels al zeven weken geleden dat ik aankwam in Nederland. Vijf weken hebben Angel en ik 'los' van elkaar doorgebracht. Raar, maar ook best even goed. Terwijl hij verbleef in een huis van zijn ouders in Salamanca zat ik in het huis (woonark) van mijn ouders. Geen verkeerde plek! Het was een bijzondere periode. Mooi en leerzaam tegelijk. Door de fysiek grote afstand tussen ons kwamen bepaalde angsten opnieuw naar de oppervlakte. Bij beiden van ons heeft het geleid tot nieuwe inzichten. We hebben nog wat innerlijk werk te verrichten ;-).

In de eerste twee weken na mijn aankomst heb ik een camper aangeschaft ('Nou mam, gefeliciteerd met je camper...!'). Daarna zijn mijn ouders op vakantie gegaan. Na twee weken met mij erbij hadden zij hun rust heel hard verdiend ;-). Ook voor mij was het fijn even helemaal alleen te zijn. Al een jaar lang leef ik een heel ander leven dan ik voorheen deed. Het is ontzettend apart om ineens terug te zijn in je 'oude nest' (zeker zonder je partner). Op een bepaalde manier voelt het 'veilig en vertrouwd'. In het begin is dit best even lekker, maar hier zit ook meteen een keerzijde aan. Mijn ouders en ik vervielen namelijk al snel in oude rolpatronen. Zodra ik hun helpende (en beschermende) hand voelde ging ik me afhankelijker opstellen. Of werkt het nou andersom? Hoe meer mijn ouders het gevoel kregen dat ik ze nodig had, hoe meer zij mij wilde helpen (beschermen). Nouja, hoe het dan ook zat, het was in ieder geval een interessante wisselwerking. Het was alsof we werden uitgetest. Alsof het universum ons ter plekke een nieuwe kans gaf verder te groeien. 'Als je doet wat je altijd doet krijg je immers wat je altijd krijgt.' Je kan elke dag opnieuw kiezen. Wil je verder groeien, gaan voor een ander resultaat? Of blijf je liever stilstaan? Dit klinkt gemakkelijk. In de praktijk valt dit echter best tegen. Het is hard werken. Die ouder-kind rolpatronen zitten zó onwijs diep! Toch heb ik het gevoel dat we stappen hebben gemaakt. Ik ben onwijs dankbaar dat ik hier met mijn ouders vrij gemakkelijk over kan praten. Allemaal staan we open voor feedback en (zelf)reflectie. En we zijn bereid dingen vanuit een ander (nieuw) perspectief te bekijken. Dat is van grote waarde! Het was voor ons allemaal een heel leerzame ervaring.    

Eenmaal alleen in het huis van mijn ouders had ik alle tijd en ruimte bij te komen van de gebeurtenissen van de weken ervoor. Ik merkte dat ik dit echt nodig had. Normaliter mediteer ik één keer per dag, nu deed ik dat soms wel drie keer. Ook ben ik weer EFT gaan doen. Deze (Emotional Freedom) Techniek helpt onder meer (oude, destructieve) overtuigingen makkelijker los te laten. Ik ben hier in Portugal mee gestart en pluk er werkelijk de vruchten van. In deze drie weken heb ik mooie ontmoetingen gehad met zowel oude bekenden als 'nieuwe' mensen. Prachtig hoe de wet van de aantrekkingskracht werkt! Angel en ik hadden dagelijks contact. Dit verliep niet altijd gesmeerd. Het ene moment zaten we in onze blote kont voor de Skype en het andere moment wisten we niet hoe we met elkaar moesten dealen.
Daarnaast had ik de tijd van alles te regelen en voorbereiden voor ons nieuwe camperavontuur. Er stonden een aantal dingen op ons lijstje zoals fietsen, zonnepanelen en een goed waterfilter zodat we zo zelfvoorzienend mogelijk kunnen functioneren. We leven basic. 'Less is more!' We hebben de afgelopen maanden afstand gedaan van een hoop overbodige bezittingen (en hebben toch nog te veel als je het kwijt 'moet' in een camper...). Ons kostbaarste bezit zijn ons lichaam en geest. Hierin zit alles wat we écht nodig hebben. Belangrijk dus dat we hier goed voor zorgen. De beschikking over zuiver water waarmee we onszelf optimaal kunnen hydrateren en vitaliseren is dan ook letterlijk een eerste levensbehoefte.

De waarde van een gezond functionerend lichaam werd nog eens benadrukt toen Angel enkele weken voor hij naar Nederland kwam compleet instortte. Zijn lichaam had het ene na het andere signaal gegeven. Eerst die schimmeluitbreking ('Schimpie haalde heel wat oude shit naar boven. Maar: na schimmel komt zonneschijn!') waarbij hij noodgedwongen heeft moeten grijpen naar medicatie. Zijn lever maakte overuren die rotzooi er weer uit te krijgen. Hierdoor was hij sneller vermoeid. De energie die hij nog overhad heeft hij gestopt in het deelnemen van een aantal tekenwedstrijden (helaas heeft hij geen prijzen gewonnen). Ondertussen kreeg hij een ontsteking rondom één van zijn achterste kiezen. Na eerst op natuurlijke manier geprobeerd te hebben dit op te lossen heeft hij de kies op een gegeven moment toch laten trekken. De verdoving en de watjes gedrenkt in chemische meuk (om het bloeden te stoppen) waren blijkbaar de druppel. Zijn lichaam zei: 'bekijk het maar!' Hij heeft veel op bed gelegen. Een vuilniszak naar de afvalcontainer brengen die op de hoek van de straat stond was al te veel. Toen ik hem een kleine twee weken geleden van het vliegveld in Weeze ophaalde schrok ik van zijn vertoning. Hij was duidelijk gewicht verloren en zag er afgetakeld uit. 

Dit bevestigde opnieuw hóe belangrijk gezondheid is! Liever voorkomen dan genezen! Bij ons beiden zit dit besef al lang heel diep, maar hoe minder materialistisch we worden hoe sterker dit gevoel zich lijkt te manifesteren. Met een gezond functionerend lichaam kan je alles aan.

Inmiddels zijn we alweer twee weken samen in Nederland. Zó fijn elkaar weer in de armen te kunnen nemen. Onze eerste nachten in de camper zijn een feit. Het bed is ruimer dan we vooraf hadden ingeschat (ik slaap nogal wijdbeens). En ook de liefde bedrijven lukt ;-). Ons eerste ritje was naar Veenendaal. Grappig detail was dat ik voor ons vertrek mijn belangrijkste spullen bij elkaar pakte. Dit heb ik nodig, dat moet ik niet vergeten... Vervolgens stapte ik met deze spullen uit en via de bijrijdersdeur weer in... Ojaaa het zit aan elkaar vast! Duhu!! Bij de eerste vluchtheuvel, waar we iets te hard overheen vlogen, bleek dat er nog een emmertje water op het keukenblokje stond... Alles nat! Ook dit doen we geen tweede keer. Kortom: de boel is ingewijd! Met twee gekregen fietsen (nogmaals dank mooie dames!) op het fietsenrek en een zelf ingebouwd super waterfilter van AQV Systems (blog hierover volgt) zijn we zo goed als klaar voor vertrek! Een zonnepaneel en een dakbak zou het helemaal compleet maken dus mocht je ons hiermee willen/kunnen helpen... Ohh man wat zou dat tof zijn!!




Een hele dikke knuffel en zonnige groet,

Fleur


Wil je als eerste weten waar we zijn en wat we doen? Volg me gerust op Facebook.

Laat gerust een reactie achter!
'Let's support eachother! We are one!!'



maandag 4 juli 2016

We krijgen hulp van een slimme vruchtbaarheidscomputer! Zal de Lady-Comp voor meer rust gaan zorgen?


Ondanks dat ik het moederschap iets heel bijzonders vind en ik vroeger ook vol overgave moedertje speelde met mijn poppen heb ik eigenlijk nooit de behoefte gevoeld om een kind op de wereld te zetten. Ik heb dan ook flink moeten schakelen toen ik in april 2014 plotseling ontdekte dat ik zwanger was. Enkele dagen later bleek het te gaan om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Door inwendige bloedingen kreeg ik ineens hevige pijn en ben met spoed geopereerd. Voor ze me onder narcose brachten was ik zo benauwd dat ik dacht dat ik terplekke dood zou gaan. Een onvergetelijk heftige gebeurtenis. Toch ben ik ontzettend blij en dankbaar dát het is gebeurd. Het heeft me aan het nadenken gezet over het leven dat ik op dat moment leidde en het leven dat ik graag zou willen leiden.

Toen ik maanden later tijdens mijn therapeutische wandeltocht in Spanje mijn grote liefde Angel ontmoette (lees HIER het begin van onze love story) werd ik overvallen door een voor mij onbekend verlangen. Mijn lichaam schreeuwde namelijk aan alle kanten: "Van deze man wil ik een kind!" Wtf... Dit had ik nooit eerder ervaren! Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder. Nog steeds hoef ik Angel alleen maar te zien, horen, voelen of ruiken (laat staan alle sensaties tegelijk!) en mijn lichaam gedraagt zich als een soort van oncontroleerbaar object. Behoorlijk irritant en in zekere zin zelfs 'gevaarlijk' want ik heb nog steeds niet het juiste voorbehoedsmiddel gevonden.

Toen ik jong was heb ik enkele weken de anticonceptiepil gebruikt. Hier werd ik dik van dus ermee doorgaan wilde ik niet. Toen ik me jaren later ging verdiepen in gezondheid ontdekte ik hóe ontzettend slecht die chemische hormonen in deze onschuldig uitziende pilletjes eigenlijk zijn. Helaas zullen de meeste huisartsen je dit niet (snel) vertellen, maar deze chemische hormonen zetten je prachtig ontworpen systeem volledig op zijn kop met, op korte of lange termijn, alle gevolgen van dien. Migraine, verminderd libido, trombose zijn enkele veelvoorkomende klachten ten gevolge van het gebruik van de pil. Hetzelfde geldt uiteraard ook voor andere hormoon bevattende voorbehoedsmiddelen zoals een spiraaltje of nuvaring. In wezen zijn deze nóg ernstiger omdat het hier gaat om een geconcentreerde hormoonbom die na inbreng gedoseerd hormonen afgeeft. Een koperspiraaltje dan? Ik heb er wel eens naar geïnformeerd, maar ook dit voelde voor mij nooit als een optie. Überhaupt het idee dat er voor langere periode een voorwerp, dat niet in je lichaam thuishoort, diep wordt weggestopt in je vagina voelt niet bepaald natuurlijk. Jarenlang heb ik gedacht dat er dus weinig anders over bleef dan het gebruiken van condooms. Oké coïtus interruptus (voor het 'zingen' de 'kerk' uit) kan ook, mits je een vent hebt die op zulke intense momenten goed kan timen ;-). Toch neem je hiermee een flink risico (ik werd in ieder geval toch 'ineens' zwanger...). Gelukkig zijn er tegenwoordig gifvrije condooms op de markt dus om gezondheidsredenen hoef je deze optie niet meer te laten. Maar zeg nou zelf, lekker intiem is het met zo'n condoom ertussen niet! Bij echte liefde wil je toch zoveel mogelijk volle bak vleselijk contact! Geen condoom gebruiken (op de momenten dat ik 'gevoelsmatig' vruchtbaar ben) blijft voor Angel en mij dan ook rete aantrekkelijk. Maar het gevolg is wel dat ik elke maand in spanning zit of ik wel ongesteld ga worden. Niet heel relaxed! Dit moet toch anders kunnen? 

Ik ben bijna vijfendertig. In het gunstigste geval loopt mijn vruchtbare tijd nog even. Want eerlijk is eerlijk, ik kan nu niet met honderd procent zekerheid zeggen dat ik over een paar jaar niet toch ineens de behoefte ga krijgen een kind te baren. Angel is wat ouder dan ik. Hij heeft al twee prachtige zoons! Hét bewijs overigens dat hij onwijs mooie kinderen kan maken ;-). Net als ik hecht ook hij erg veel waarde aan zijn vrijheid. Maar definitief een beslissing maken die niet kan worden teruggedraaid willen én kunnen we gewoon niet. Er moet toch een makkelijke manier zijn waarmee je je lichaam met respect en volgens haar eigen natuurlijke cyclus kan laten functioneren en tegelijkertijd toch exact weet hoe je er vruchtbaarheidsmatig voor staat zodat je niet elke maand hoeft te stresskippen?

Een aantal jaar geleden las ik voor het eerst over de Lady-Comp. Dit is een cycluscomputer waarmee je dagelijks kan meten of je die dag vruchtbaar bent of niet. De Lady-Comp werkt op natuurlijke basis. Er komen dus geen hormonen aan te pas en je hoeft hem niet 'in te brengen'. Hij is 99,3 % betrouwbaar en zou eenvoudig en snel werken. Wauw! Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn! Die moet ik in de gaten houden. Meerdere malen heb ik overwogen er één aan te schaffen, maar liet me elke keer tegenhouden door de prijs die in eerste instantie hoog lijkt. Omdat ik ons 'gerommel' inmiddels zó zat ben heb ik de inventieve schoenen aangetrokken en contact gezocht met Lilian, de directrice van Lady-Comp. Ik deed haar mijn verhaal en vroeg of zij misschien open stond voor een sponsoring of ruildienst (aangezien we ons bijna laatste geld in de camper hebben gestoken). Lilian was onder de indruk van mijn avontuurlijke leven en stond open voor mijn voorstel.


Na een super snelle service heb ik mijn Lady-Comp al binnen! En hij is moooooooi!! Ik ga me eens even goed verdiepen in dit bijzondere apparaatje om er straks lekker mee aan de slag te gaan. De aankomende maanden ga ik jullie op de hoogte houden van mijn bevindingen.

Een helder interview van Lilian over de Lady-Comp vind je HIER.

Wordt vervolgd!


Een hele dikke knuffel en zonnige groet,

Fleur


Laat gerust een reactie achter!

'Let's support eachother! We are one!!'


maandag 27 juni 2016

Een nieuwe stap in ons nomadenbestaan!!


Toen we in juni 2015 besloten Nederland te verlaten hebben we de laatste weken voor vertrek doorgebracht in mijn bootje. Angel zei zijn onder-ondergehuurde appartement op en is bij mij aan boord ingetrokken. Hiermee bespaarden we een hoop centen die we goed konden gebruiken. Nu ik het zo opschrijf lijkt het alsof geld de drijfveer was. Dit was niet het geval maar woog uiteraard wel mee. Kortom, we weten dus hoe het is om samen op een klein oppervlak te leven. Namelijk: uitdagend!



Het verschil echter met een jaar geleden is dat we inmiddels van elkaar en onszelf hebben geleerd (en blijven leren!). Als twee HSP-tjes (Hoog Sensitieve Persoontjes), zielenmaatjes én sterrenbeeld leeuw (ja het is wat!!!) hebben we allebei onze momenten nodig waarin we persoonlijke ruimte kunnen creëren waarbinnen we onze eigen indrukken en ervaringen kunnen verwerken. Dit is een uitdagend proces dat gaat met vallen en opstaan. Het blijft een kunst zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven om zo vanuit onvoorwaardelijke liefde ook weer voor de ander te kunnen kiezen. Na ons bootjesavontuur startte ons pelgrimleven op de Camino de Santiago in Spanje (en later Portugal).



Lopen is best leuk. Slapen in een tent(je) ook. Echter na maanden inpakken, uitpakken, opnieuw inpakken en weer verder naar de volgende verblijfplaats ging vooral ik steeds meer verlangen naar een 'vaste basis'. Reizen of trektochten maken is in één woord fantastisch. Ik doe niets liever! Maar ik merkt dat ik gewoon heel veel behoefte heb aan een basisplek van en voor onszelf. Een plek waarin we onze eigen, belangrijkste, spullen (en dat is niet veel meer) bij elkaar hebben. Een plek waarbij we zo onafhankelijk mogelijk kunnen leven. Daarom dus nu een camper! En hij is zo TOF!! In 'Nou man, gefeliciteerd met je camper...!' kun je lezen hoe we hier uiteindelijk aan zijn gekomen. Over een aantal weken staat onze reis naar Spanje gepland. Hiervoor zijn we momenteel met voorbereidingen bezig.



De camper is inmiddels schoon van binnen (oké alleen de badkamer moet nog). Echt vies was hij overigens niet, maar je haalt er toch even een lappie over. Bij mijn ouders beneden had ik nog een aantal dingen in de opslag. Gezellige kussentjes (ik ben dol op kussentjes! Hoe méér, hoe beter!). Ook de boeddha gaat uiteraard mee! Dan het beddengoed en wat handdoeken. Een aantal weken geleden ben ik met één rugzak naar Nederland gekomen. De rest van mijn en onze spullen liggen verdeeld over een aantal plekken in Spanje en Portugal. Halen we later onderweg wel een keer op. Grote kans dat ik het dan zie en denk: "Ik heb het niet eens gemist. Wat moet ik er eigenlijk nog mee?"

Sponsoren en ruildiensten
Ik ben nu aan het inventariseren wat we tijdens onze reizen écht nodig hebben. Omdat we letterlijk onze bijna laatste centen in de camper hebben zitten zullen we creatief moeten zijn. Het zou bijvoorbeeld geweldig zijn als we één of meerdere zonnepanelen zouden kunnen bemachtigen om op zijn minst onze telefoons en computer op te kunnen laden als we onderweg zijn. Wellicht is er een bedrijf dat aansluit bij onze 'we-zijn-één-visie' en ons wil sponsoren tegen promotie hier op mijn blogpagina (die een steeds groter bereik begint te krijgen!) of we kunnen betalen met de kunst van 'Viaoue El Angel'. Zo ontstaan er momenteel meerdere samenwerkingen. Super gaaf! Voor alles is altijd een geschikte oplossing en over allerlei mogelijkheden valt te praten! Dus kom gerust door met ideeën!




Big hug! Lots of love & luck, 

Fleur


Laat gerust een reactie achter of mail me!

'Let's support eachother! We are one!!'

vrijdag 24 juni 2016

Nou mam, gefeliciteerd met je camper...!



Inmiddels ben ik alweer drie weken in Nederland. Niet normaal wat vliegt de tijd. En wat is er in die drie weken een hoop gebeurt. Ik zal bij het begin beginnen.

Eenmaal geland in Duitsland en door mijn lieve zusje afgezet bij het huis van mijn ouders wilde ik zo spoedig mogelijk de camperjacht voortzetten. Gelijk die volgende dag ben ik op pad geweest. 's Middags eerst samen met mijn moeder. Het ging hier om een Volkswagen busje. Van binnen aardig. Maar van buiten zat er zoveel roest aan dat hij waarschijnlijk bij het ruiken van de zee al uit elkaar zou vallen... De eigenaar had meerdere bussen staan. Dit was duidelijk een handeltje. Volgens ons gevoel had hij zich behoorlijk verkeken op deze bus en wilde er daarom, voor een veel te hoog bedrag, weer vanaf. 
Diezelfde avond heb ik samen met mijn vader een Mercedes Benz bus bezocht. Vanuit de verte zagen we hem al staan. Een prachtig blauw ding van bijna zeven meter lang. Van buiten zag hij er piekfijn uit! Ik belde aan. Een grote, spontane man deed open. "Ja dat dacht ik al", zei hij toen hij me van top tot teen bekeek. Verbaasd staarde ik hem aan. Terwijl mijn vader gebruik maakte van de toilet begon de man te vertellen. "Er zit geen stuurbekrachtiging op..." "Ja, en?", reageerde ik chill. "Ik ben best sterk hoor." Terwijl ik deze woorden uitsprak realiseerde ik me dat dit niet meer het geval was, fysiek dan. Enkele jaren geleden toen ik nog volop aan krachtsport deed had ik spierballen, maar momenteel zijn deze ver te zoeken. "Nou, we gaan het zien", reageerde de man met een glimlach. "Hij is open, dus stap maar in." "Hij is helemaal niet open", zei ik terwijl ik aan het portier stond te rukken. "Kijk, daar hebben we het al", lachte hij. Na nog drie keer proberen had ik dan toch de deur open en klom op de stoel. "Draai maar naar links", zei de man. Vol goede moed voerde ik zijn opdracht uit. Althans dat probeerde ik. Dit was echt onwijs zwaar! Pas toen ik mijn hele lichaam in de strijd gooide voelde ik werkelijk beweging. Inmiddels hing ik staand in een soort van rare positie aan het stuur. "Rijdend gaat het ietsje makkelijker", zei de man lachend terwijl hij samen met mijn vader toekeek naar mijn gestuntel. Dit was té heftig! "Zelfs ik heb het zweet op mijn rug staan als ik veel moet manoeuvreren", vertelde de eigenaar. Nou duidelijk, ook deze bus werd het niet. Alleen voor het idee heb ik nog een blik naar binnen geworpen. Gelukkig (anders was het extra zuur geweest) was dat niet erg indrukwekkend. Het was spartaans ingedeeld. Geen fatsoenlijk bed, geen fatsoenlijke keuken. Het enige voordeel was dat als we de kids van Angel mee zouden nemen, ze een eigen bank hadden met gordels. Daarnaast was ook bij deze bus het gewicht een probleem. We bedankte de vriendelijke man en reden terug naar huis. Ik was er stil van...

Het mocht duidelijk niet zo zijn. Ik moest van koers wijzigen. Ik besloot de busjes te laten voor wat ze waren en ging op zoek naar een heuse camper. Angel was hier al eerder mee bezig geweest, maar ik vond dit in eerste instantie zo stom! Al snel vonden we een Fiat Ducato camper. De vraagprijs lag ver boven ons budget dus deed ik een bod. Er werd al snel overboden. Opnieuw een bod. Opnieuw overboden. Ik deed een laatste bod. Intussen vond ik nog een andere (zelfde soort) camper. Ook daarop deed ik een bod. Toen ik reactie kreeg van de eerste dat ik voor mijn laatste bod kon komen kijken heb ik een afspraak gemaakt. Vanuit Soest, waar ik enkele dagen bij een vriendin heb verbleven, ben ik naar Deventer gereisd. Daar heeft mijn vader me van het station gepikt. Het eerste gevoel was meteen goed. De camper zag er netjes uit en het stel dat hem verkocht was erg sympathiek. Ze namen uitgebreid de tijd voor alles. Toen ik instapte om een proefrit te maken realiseerde ik me dat ik al een half jaar überhaupt niet meer in een auto had gereden. Het was dan ook even wennen. Toch pakte ik het aardig snel op. Ja, het gevoel was goed. Hier zag ik ons écht in wonen! Ik kon een optie nemen tot de volgende dag. Diezelfde avond belde ik Angel en deed verslag. Uitkomst: we doen het! Toen ik de volgende morgen op het punt stond de eigenaar te bellen om te bevestigen dat wij wilden overgaan tot koop werd ik nog heel even in verwarring gebracht. Er kwam er een mailtje binnen. Het bod dat ik twee dagen eerder had gedaan op een andere camper werd geaccepteerd en ik kon komen kijken. Na in eerste instantie een afspraak te hebben gemaakt voelde het toch niet oké. Ik cancelde de afspraak en belde de mensen van de eerste camper om te vertellen dat we het zouden doen.

Samen met mijn moeder en zus ben ik die daarop volgende zaterdag opnieuw naar Deventer gereden. Ik betaalde en terwijl mijn moeder en zus achterbleven in de camper reed ik met de inmiddels voormalig eigenaar naar het winkelcentrum om de camper officieel op mijn naam te zetten. "De computer geeft aan dat er een blokkade op uw identiteitsbewijs zit", zei de dame achter de balie. Huh? Wat is dit nou! Ik pakte mijn paspoort uit mijn heuptasje. "Probeer deze eens", zei ik alsof dat verschil zou maken... "Heeft u misschien boetes openstaan?", vroeg de vrouw. "Niet dat ik weet", antwoorde ik terwijl ik mijn hersenen hoorden kraken. In september vorig jaar zijn we in de buurt van Muxia zonder te betalen (daar kwamen we 's avonds pas achter) van een camping vertrokken. In Finisterre hebben we een waarschuwing gehad omdat we wildkampeerden op een plek (mooiste plek ever overigens!) waar dat niet was toegestaan. We gebruiken hiervoor altijd mijn paspoort. Dat kost die Spanjaarden meer moeite om na te trekken dan die van Angel en heeft dus zijn 'voordelen'. Zou dat ermee te maken hebben? "Het spijt me, maar ik kan de auto niet op uw naam zetten." Ze gaf me het nummer van de RDW die uiteraard alleen op kantooruren te bereiken zijn. Met het zweet onder mijn oksels liep ik terug naar de voormalige eigenaar die net het geld op zijn bankrekening had gestort. Wat nu??? Eenmaal terug bij mijn moeder en zusje boden zij beiden aan de camper op hun naam te laten zetten tot er een andere oplossing zou zijn. Er zat immers niets anders op... "Nou mam, gefeliciteerd met je camper!", zei ik toen het was geregeld. 

Met het zweet tussen mijn bilnaad stapte ik de camper in en na nog een korte uitleg startte ik de motor. Wat was ik blij dat mijn zusje erbij was. De rit verliep goed. Tijdens het tanken werd het even spannend. Ik wist niet waar het gat zat en bleek verkeerd te staan. Dat werd achteruit rijden... Er stonden echter al auto's achter ons. Mijn zus sprong eruit om deze weg te krijgen zodat ik vrij baan had. Het lukte! We tankte en konden weer verder. Het eerste avontuur was een feit!


Inmiddels staat de camper op mijn naam. De zogenaamde blokkade had niets te maken met het feit dat Angel en ik die campingovernachting vergeten waren te betalen of die waarschuwing hadden gekregen nadat we wild hadden gekampeerd in Finisterre. Het punt was dat ik niet meer was ingeschreven in Nederland en dat is een vereiste als je een voertuig aanschaft met een Nederlands kenteken. Dus hoppaa (!) opnieuw inschrijven en verder vooral niet teveel nadenken!


Binnenkort show ik jullie ons nieuwe huis van binnen!

Big hug! Lots of love & luck, 

Fleur


Oja! Ik zou het super tof vinden als je een reactie achterlaat! 'Let's support eachother! We are one!!'




vrijdag 17 juni 2016

Love story Angel & Fleur (11)


In het vorige deel eindigde ik mijn verhaal op het moment dat mijn man via mijn zusje had beloofd dat hij uit respect voor mij die volgende dag niet naar de pelgrims mis zou gaan.

Ten opzichte van de dag ervoor was het een stralend mooie dag. De zon scheen volop en de lucht was strak blauw. Ik was zo blij dat ik had gewacht tot vandaag om het oude centrum in te lopen. Ik voelde me fit, fris en had super veel zin in mijn 'finale'.



Bij het pelgrimsbureau haalde ik mijn compostelana (pelgrimsoorkonde) op. Ik werd er ontvangen door een vrolijke Nederlandse dame. "Jij móet Nederlands zijn", zij ze vol enthousiasme en omhelsde ze me. "Er zijn momenteel niet veel pelgrims en al helemaal weinig uit Nederland. Geweldig je te mogen ontvangen! Respect hoor!", zei ze. "Dus er is vandaag nog geen Nederlandse man gearriveerd?", vroeg ik nieuwsgierig. "Nee", antwoorde de dame. 


  
Ik genoot van mijn eerste indrukken van het centrum. De kathedraal stond in de stijgers maar dit mocht de pret niet drukken. Ik kwam een aantal pelgrims tegen die ik eerder had ontmoet. Zij namen mij op sleeptouw en lieten me de zogenaamde highlights zien. Het was inmiddels bijna twaalf uur. De pelgrims mis zou zo beginnen. Ik zei de anderen gedag en liep de trappen van de kathedraal omhoog. Eenmaal binnen bleef ik om me heen kijken. Niet alleen omdat het gewoon super indrukwekkend is, maar vooral omdat ik toch het gevoel had dat mijn man er ook was. Het was vrij druk. Ergens bijna achterin nam ik plaats in een bank. Ik bleef om me heen kijken. Hij was er, ik voelde het! De mis begon. Ik probeerde de priester te volgen. In het pelgrimsbureau hadden ze me gezegd dat ik in de mis zou worden genoemd als pelgrim uit Nederland, gestart in Pamplona. Ondertussen bleef ik rondkijken. Ineens ving ik de Spaanse woorden 'Peregrina Holandesa desde Pamplona' op. Na een tocht van bijna achthonderd kilometer geeft dat, zeker binnen zo'n setting, toch wel even kippenvel! Ik draaide mijn hoofd naar links. Daar zag ik in de verte het hoofd van mijn man achter één van de pilaren vandaan piepen. In mijn beleving keek hij ook naar mij. Ik voelde boosheid in me opkomen en bleef hem aanstaren. Hoe kan hij dit nou doen? Hij had beloofd mijn wens te respecteren en niet naar de mis te komen! Ik wachtte tot de mis bijna was afgelopen en ben toen naar hem toegelopen. Ik wilde hem confronteren met het feit dat ik wist dat hij, tegen zijn belofte in, toch gekomen was. Blijkbaar verwachtte hij dit niet en schrok van mijn verschijning. Hierdoor begon ik te twijfelen...hadden we nou wel of geen oogcontact gehad tijdens de mis? Na bijna zeven weken stonden we ineens weer tegenover elkaar. Ik keek hem aan. Mijn man met wie ik ruim dertien jaar lief en leed had gedeeld voelde gek genoeg als een vreemde. Hij had, op mijn verzoek, zijn baard laten staan en zag er moe uit. Hij wilde me omhelzen. Ik liet het toe maar voelde er niets bij, behalve schuld. Hóe heftig moest dit voor hem zijn! Hij wilde met me praten. Ik echter niet met hem. "Tot over vier dagen", zei ik. Mijn stem klonk kil. Ik draaide me om liep weg.


Op mijn gemakkie koos ik één van de vele albergues in het centrum en stuurde Angel een bericht dat ik was aangekomen in Santiago. Mijn stiltetijd zat erop en ik mistte hem ontzettend! Over zeven dagen, na de Kerst, zou ik samen met mijn man terugvliegen naar Nederland. Geen idee wanneer ik Angel überhaupt weer zou zien. Kon ik hem maar even hierheen toveren, dacht ik. "Ik heb een idee", appte hij me. "Als ik nou eens kijk of ik de auto kan regelen (deze deelde hij namelijk met zijn ex-vrouw). Dan vertrek ik vannacht en ben ik morgenochtend bij je." Mijn hart sloeg acuut twee slagen over toen ik dit bericht las. "Jaaaaa", schreef ik terug. "Gaan we samen naar Muxia." De rest van de dag liep ik op wolkjes. Het idee dat ik hem de volgende dag weer zou zien was echt een droom die uit kwam.

Vraag me niet hoe ik het voor elkaar had, maar ik had een tweepersoonbed voor de prijs van een éénpersoons. Met Angel had ik afgesproken dat ik rond negen uur 's morgens op het station zou staan. Daar zou hij me dan oppikken. Om vier uur 's nachts werd ik wakker. Dit gebeurde me nooit. Ik moest plassen. Voor ik uit bed stapte pakte ik mijn telefoon en zette de wifi aan (deed ik normaal ook nooit). Er rolden een aantal berichtjes van Angel binnen. In een flits zag ik een foto voorbij komen, maar omdat daarboven allemaal ingesproken audioberichten stonden besloot ik deze eerst te beluisteren voor ik de foto bekeek... Na mijn vliegensvlugge toiletbezoek ging ik op de trap zitten en luisterde naar zijn stem. Om tijdens het rijden niet in slaap te vallen had hij de ene na de andere boodschap ingesproken. Ondertussen bleven er nieuwe berichten binnenkomen. Daarom scrolde ik toch maar naar bedeneden om te zien wat er nog meer stond. "Kijk naar de foto", beval hij me meerdere malen. Ik scrolde weer een stukje omhoog en bekeek de foto. Ik zag de buitenkant van mijn albergue. "Ik sta voor de deur!", schreef hij eronder. OMG!! Ik bedacht me geen seconde, rende de trappen af waarbij ik bijna mijn benen brak. Ik kon nog net op tijd de bocht maken beneden (anders was ik vol tegen de muur geklapt). Vervolgens sprintte ik door richting deur. Waar was hij dan? Ik zag hem niet... Ik plakte mijn neus tegen het raam om meer naar rechts te kunnen kijken (van die kant was de foto genomen). Jaa, daar stond hij. Ik zag hem zijn autodeur dichtgooien. Zonder aarzelen opende ik de deur van de albergue, trok hem naar binnen en viel hem in zijn armen. "Ik heb een tweepersoonsbed", fluisterde ik. Hand in hand liepen we de trap op. Zo stil als we konden kropen we samen in mijn slaapzak.


Een aantal uur later werden om ons heen de eerste pelgrims wakker. Het was tijd om te vertrekken. We pakten onze spullen bij elkaar en liepen de trap af. Zonder iets te zeggen keken we elkaar aan. Zouden ze doorhebben dat ik iemand had binnengehaald? Het leek goed te gaan. Zo onopvallend mogelijk liepen we langs de incheckbalie. "Hee, was jij hier gisteravond ook al?", vroeg de hospitalero aan Angel. SHIT!, dacht ik... "Nee, ik ben vannacht pas binnengekomen", zei Angel goudeerlijk. "Ja ik heb de deur voor hem open gedaan." Ik nam maar meteen de verantwoordelijkheid op me. Ik was immers de betalende pelgrim en had de regels overtreden. Het gezicht van de hospitalero stond op knappen. "Dan heb je een groot probleem", zei hij terwijl hij me woest aankeek. "Ik bel de politie." "Nou dat is niet nodig hoor", zei Angel. "Ik betaal gewoon voor een overnachting. Dan is het opgelost! Toch?" Ik hoorde wat Angel zei, maar zat nog met mijn gedachten bij het hele politie ding... In eerste instantie wekte dit dreigement weerstand en angst in me op. Totdat ik me bedacht dat het het boek dat ik zou gaan schrijven alleen maar mooier zou maken! Laat maar komen, dacht ik. De man ging echter akkoord met Angel zijn voorstel en nam zijn geld aan. We pakten onze rugzakken en liepen richting deur. "Veertien euro voor een paar uur", floepte er uit mijn mond... De hospitalero hoorde dit en werd opnieuw woest. "Nu bel ik de politie", herhaalde hij en greep naar de telefoon. "Als je dat doet heb jij een probleem", zei Angel. "Ik heb zojuist netjes betaald, maar jij hebt me niet geregistreerd.." De man dimde onmiddellijk in en wij verlieten de albergue.

Voor we de auto instapten pakten we eerst een ontbijtje in het centrum. Helemaal op mijn gemak zat ik niet. Bij elke beweging van de deur dacht ik dat mijn man binnen zou stappen. Zo snel mogelijk Santiago uit was het doel. Eenmaal in de auto voelde ik me al snel beter. Ik keek opzij naar Angel. Het was alsof ik droomde. Met zijn blije kop zat hij zingend achter het stuur. We gaan naar Muxiaaaaaa!!!





Wordt vervolgd...


Big hug! Lots of love & luck, 

Fleur


Oja! Ik zou het super tof vinden als je een reactie achterlaat! 'Let's support eachother! We are one!!'




vrijdag 10 juni 2016

Wil jij nu écht eens gezonde voedingskeuzes gaan maken? Ik kijk met je mee!


Inmiddels is het bijna een jaar geleden dat ik mijn leven 180 graden heb omgegooid. Een nieuwe start! Ik heb alles in Nederland achtergelaten en ben samen met mijn Spaanse lief Angel mijn hart gaan volgen. Mega mooi en heftig tegelijk!! Sinds een jaar leid ik een nomadenbestaan en verblijf voornamelijk in Spanje en Portugal. Mijn leven is één groot avontuur! Sinds enkele maanden blog ik over ons avontuurlijke leven. Nieuwsgierig naar wie we zijn en wat we doen? Lees HIER meer! 

Naast reizen en schrijven zijn voeding en gezondheid een grote passie van mij. Na zelf in het verleden veel gezondheidsproblemen te hebben gehad ben ik mij jaren geleden gaan verdiepen in échte voeding en heb ik rigoureus mijn eetpatroon veranderd. Ik ben onder meer de opleiding Hormoonfactor Trainer van Ralph Moorman gaan volgen. Voor ik naar Spanje vertrok heb ik met mijn voormalige praktijk velen mensen met succes geholpen naar een gezonde leefstijl. Ook tijdens mijn reizen geef ik voedingsadvies. Zowel ter plekke onderweg als via internet.

Je gezondheid is het belangrijkste wat er is. Preventie is daarom een must. Al heb je in materiële zin alles, zonder gezondheid heb je in wezen niets. Maar heb je niets en ben je supergezond dan heb je alles! Echte voeding heeft mij mijn leven teruggegeven. De manier waarop ik me voedt is letterlijk en figuurlijk mijn zorgverzekering. Als reiziger moet je praktisch zijn. Eten moet lekker zijn, maar in mijn ogen niet teveel tijd kosten. Ik ben dan ook groot voorstander van simpel. Hoe overzichtelijker, hoe beter!
  
Nieuwe start? Begin bij je voeding!
Ben jij toe aan een nieuwe start in je leven? Voel jij dat je lichaam aangeeft dat het tijd is voor een lifestyle change? Wil jij overgaan naar natuurlijke voeding maar kan je wel een steuntje in de rug gebruiken? Wil jij al langer beginnen met een nieuwe leefstijl maar komt het er maar niet van? Ik help jou graag op weg! Hoe? Via een voedingsdagboek kijk ik met je mee naar wat er dagelijks bij jou naar binnen gaat. Wat voor keuzes maak jij en wat kan je hieraan verbeteren zodat je lekkerder in je vel komt te zitten.

Hoe werkt dit?
Je stuurt mij per mail een voedingsdagboek (drie dagen) toe. Vervolgens neem ik dit voor je door en geef ik je hier feedback op. Ik geef je opties voor gezondere alternatieven en leg kort uit waarom. Jezelf écht leren voeden is een mooi proces. Elk begin is uitdagend, maar eenmaal op weg zal je zelf gaan ervaren dat het elke week gemakkelijker wordt. 


Wat vraag ik van jou?
Een gezonde dosis motivatie en enthousiasme om een nieuwe start te maken.


Ben jij geïnteresseerd of wil je meer informatie? Stuur me gerust een mail.



Wil je mij rechtstreeks volgen op Facebook? Check Via Fleur.


Gezonde zonnige knuffel van mij aan jou! 

Fleur