zondag 20 november 2016

De Eve Cup! Een nieuwe stap in mijn bewustwordingsproces. Op naar een gezonde manier van menstrueren!



De afgelopen vijftien jaar heb ik heel wat veranderingen in mijn leefstijl doorgevoerd. Het begon allemaal met kleine aanpassingen in mijn voeding. In verband met gezondheidsproblemen (onder meer depressiviteit, stress- en angstaanvallen) stopte ik in eerste instantie met het eten van geraffineerde suiker. Daarna elimineerde ik de gluten en koemelk uit mijn dieet (ik bleek hier intolerant voor te zijn). Kort daarop ging ik ook op E-nummers letten. Al snel ervaarde ik zó'n groot verschil in welbevinden dat het me geen enkele moeite koste dit 'vol te houden'.

Puur natuur!

Later, tijdens diverse opleidingen en cursussen die ik uit diepe interesse ging volgen, leerde ik hóe dit precies zat en begon ik te begrijpen dat het niet zo raar was dat ik me beter voelde zonder deze producten. Ons lichaam is puur natuur, maar we proppen het veelal vol met chemie en dingen die er oorspronkelijk niet in thuis horen. Niet zo vreemd dat we (op den duur) ziek worden. Ziektes die vroeger niet eens bestonden. Beetje bij beetje werd ik steeds bewuster. Ik kocht alleen nog vlees en eieren van dieren die een vrij leven hadden geleefd en zonder chemische groeihormonen en preventieve antibiotica groot geworden waren. Dit steeds bewuster worden was een proces van jaren. Na alle voedingsaanpassingen ging ik een stapje verder. Zo verving ik op een gegeven moment mijn chemische make-up voor make-up op natuurlijke (mineralen) basis. Aangezien onze huid ons grootste orgaan is stopte ik met het gebruik van verzorgingsproducten als body-lotion (jarenlang was ik dol op die met zo'n metalic glansje... ;-) ) en smeerde ik me alleen nog maar in met kokosolie. Als ik deodorant kocht dan koos ik voor een variant zonder aluminium en parabenen. Nu gebruik ik overigens helemaal geen deo meer, alleen af en toe aluinsteen of ik smeer een beetje natriumbicarbonaat (baking soda) onder mijn oksels. Ik stink nooit! Ik stapte over naar bio shampoo (die ik inmiddels alweer heb vervangen voor een mengsel van water met natriumbicarbonaat). Ik investeerde in een 3-in-1 scheerapparaat zodat ik ook geen scheermesjes en scheerschuim meer hoefde te gebruiken (en dus kopen). Hiermee bespaar je niet alleen een hoop geld, maar ook het milieu help je er enorm mee! Ik ging mijn water filteren (AQV Systems), kocht alleen nog (sport)bh's zonder beugels en sinds enkele maanden is de Lady Comp mijn favoriete voorbehoedsmiddel. Maar al die tijd liep ik nog wel met chemische tampons in mijn mosseltje (dit vind ik ineens zo'n leuk woord!) en maandverband tussen mijn benen. Hmmmm...dit moest ook anders kunnen!

Tijd voor de volgende stap..

Wist je dat de gemiddelde vrouw gedurende haar leven 11.400 tampons en maandverbandjes gebruikt?! Een vagina is een onwijs kwetsbaar lichaamsdeel dat (net als de rest van de huid) gemakkelijk chemische rotzooi opzuigt die vervolgens in de bloedbaan terecht komt. Er zijn een hoop vrouwen die hier (vaak zonder te weten dat het hierdoor komt) veel last van hebben. En wat te denken je van al het afval dat dit materiaal geeft. Enkele jaren geleden las ik ergens over een menstruatie cup. Dit is een milieuvriendelijk cupje gemaakt van hypoallergeen siliconen. Het is vrij van latex, toxines en bleekmiddelen. Hierdoor is het het meest veilige menstruatieproduct dat er bestaat. Het wordt wereldwijd al heel lang door velen vrouwen gebruikt. Het is niet alleen veel beter voor het milieu, ook ondersteund het het natuurlijke proces van het vrouwelijke lichaam. Daarnaast gaat hij wel tien (!!) jaar mee! Ik bekeek de informatie en zonder te twijfelen schafte ik er één aan. Ik denk dat ik hem toen zo'n vier keer heb gebruikt. Ik vond het hélemaal niets! Het zat voor geen meter! En zodra ik hem eruit trok vloog het bloed me om de oren! Vreselijk! Hoe kon men hier nou zo enthousiast over zijn!? Ik gooide het ding opzij en stapte terug in mijn comfortzone met mijn o zo vertrouwde tampons en maandverband.

Eve Cup

Enkele maanden geleden, ik was voor een aantal weken in Nederland, werd ik maar liefst door drie verschillende mensen op Facebook getagt in een post van Nieuwetijdskinderen. Zij deelden een mooi artikel: 'Menstrueren kan ook bewust' geschreven door Nalaya Chakana van Femfulness (Go with your own flow). Deelde je dit artikel dan maakte je kans een Eve Cup te winnen. Mijn gevoel zei dat dit géén toeval kon zijn. Dus deelde ik het artikel en zocht contact met Nalaya. Zij reageerde super leuk en stuurde me per direct een Cuppie toe! Perfecte timing want drie dagen later startte mijn menstruatie. Ik kon meteen aan de bak! Zou ik dit keer wel klaar zijn voor een natuurlijke, gezonde en milieuvriendelijke manier van menstrueren? 

Inmiddels ben ik vijf maanden verder. Hieronder doe ik kort verslag van de afgelopen maanden. Ben je nieuwsgierig naar mijn ervaring en bevindingen? Wil je weten of ik de Eve Cup nu nog gebruik? Lees dan gerust verder. Mochten er trouwens mannen meelezen: dit is echt wel een vrouwending. Verder lezen is dan ook op eigen risico :-p..

Eerste menstruatie

Vóór ik daadwerkelijk aan de slag ging checkte ik de gebruiksinformatie op de website van Femfulness (Go with your own flow). Om de boel wat gemakkelijker te laten glijden gebruikte ik een klein beetje kokosolie (bij teveel vliegt ie direct uit je handen als je 'm wil invouwen!). Het werkt anders dan een tampon. Je brengt de cup namelijk niet zo diep in en dat is even wennen. Eenmaal op de juiste plaats floept hij open en vangt netjes het bloed op. 'Je hoort hem niet te voelen', had ik gelezen. Dan deed ik toch iets verkeerd... Laat ik het zo zeggen, comfortabel was anders. Hij kon onmogelijk goed zitten want het bloed kwam er langs op gelopen.. Getver! Wat een gepruts! Het herinnerde me aan mijn eerder ervaring.. Het is dat ik (via Facebook) werd ge-support door een aantal fantastische ervaringsdeskundigen die hadden gelezen dat ik een cup had gewonnen en voorzagen van hun persoonlijke tips. 'Het kost echt wat tijd en moeite', herhaalden zij keer op keer. 'Er gaan wel een paar maanden overheen voor je 'de juiste slag' te pakken hebt'. Pffff een paar maanden... Maar als ik de dames mocht geloven zou het het oefenen (prutsen..) meer dan waard zijn. Stuk voor stuk waren ze enthousiast over het product en het uiteindelijke resultaat. Eenmaal gewend zou ik niets anders meer willen. Ik kon het me nog niet voorstellen... Eén ding wist ik wel: dit keer wilde ik niet vroegtijdig opgeven! Het idee met deze cup door het (nomaden) leven te gaan leek me namelijk zó superhandig! Niet meer na hoeven denken over het kopen van (chemisch) materiaal. Goedkoop, flexibel en vrij! Dus zette ik door! Om het bloed wat erlangs sijpelde op te vangen gebruikte ik er toch maar maandverband bij.

Mijn eerste week zat er op. Yeah! Ik was verder dan een aantal jaar geleden! Om de cup schoon op te bergen voor de volgende menstruatie leg je hem een aantal minuten in een pannetje met kokend water. Tijdens de menstruatie is het trouwens voldoende de cup af te spoelen met koud water. Snel en makkelijk dus!

Tweede menstruatie

Na mijn spetterende ervaring van de eerste week ging ik de maand daarop vol goede moed verder waar ik de maand ervoor gebleven was. Voor mijn volgende gebruik reinig ik de cup nog een keer in kokend water voor utra fris begin. Mijn oefening baarde langzaam kunst. Het gebeurde steeds vaker dat ik de cup na het inbrengen niet voelde zitten. Ik ging vooruit. Ik wilde hem ook 's nachts gebruiken en had gelezen dat hij ook hiervoor geschikt was. Dus hoppa, cuppie naar binnen en pitten maar. Hij was niet voelbaar en ik heb prima geslapen. Maar toen ik de volgende dag wakker werd en hem eruit wilde halen leek hij verdwenen.. HELP! Wat nu? In lichte paniek ben ik op een handdoek op bed gaan liggen en heb (met een veel te hoge hartslag) net zo lang gezocht tot ik het steeltje vond. Na een hoop gepruts wist ik hem er uiteindelijk weer uit te trekken. Maar dit was toch niet normaal! Ik begon te twijfelen aan de informatie die ik had gelezen. Was het wel echt oké dat ik hem 's nachts in deed?? Mijn achterban bevestigde dat dit geen enkel probleem zou moeten geven. Als ik (volgens de dames) na het wakker worden gewoon op mijn hurken was gaan zitten had ik het steeltje, na een beetje persen, zo te pakken gekregen.  

Tegen het einde van mijn menstruatie had ik zowaar het gevoel dat ik de slag te pakken kreeg. Het inbrengen ging steeds gemakkelijker. En met de tips van mijn soulsisters vond ik de cup netjes elke ochtend zonder problemen terug om hem er vervolgens gemakkelijk uit te halen. Olé! Weer een  stapje verder! Wel kroop er, tijdens mijn twee 'overvloeddagen' nog steeds wat bloed langs. Toch had ik het maandverband al kunnen vervangen voor een inlegkruisje.

Derde menstruatie

Mijn cuppie en ik begonnen nu écht aan elkaar te wennen. Het inbrengen en uithalen verliep steeds sneller en soepeler. Ik had er geen kokosolie meer bij nodig en ook de fase van rondvliegende bloedspetters is voorbij. Door, na het inbrengen, met mijn vinger rondom langs de cup te gaan voel ik of hij is opengeklapt. Zo niet dan duw ik hem een beetje in het juiste model. Aangezien het bloed er tijdens de eerste twee menstruatiedagen langs bleef gaan had ik twijfels of ik het wel goed deed. Nalaya gaf aan dat er ook sprake zou kunnen zijn dat mijn bekkenbodemspieren wat zwak zijn. Ze adviseerde mij deze spieren te gaan trainen.

Vierde en vijfde menstruatie

Het oefenen en doorzetten heeft zijn vruchten afgeworpen. Tijdens mijn menstruaties voel ik me inmiddels bijna één met mijn Eve Cuppie! Het voelt veel vrijer dan met tampons. Menstrueren met een cuppie heeft me verrijkt. Ik ben erdoor bewuster bezig met mijn menstruatie en intiemer met mezelf dan ik voorheen was. Ik ben blij met deze ontwikkeling! Helaas blijf ik er vooralsnog niet aan ontkomen tijdens de twee eerste dagen er een inlegkruisje bij te gebruiken. Ik heb niet het idee dat ik iets fout doe of dat de cup niet voldoende vacuüm zuigt. Daarom heb ik het advies van Nalaya ter harte genomen en besloten mijn bekkenbodemspieren te gaan versterken. Eens kijken wat me dat weer voor moois gaat brengen. Het hebben van sterke bekkenbodemspieren schijnt velen voordelen te hebben! Ik heb al een yoni ei besteld! Wat dat is leg ik uit in een latere blog ;-)!

Wordt (dus) vervolgd!


Wil je meer informatie over de Eve Cup van Femfulness? Check de HIER de website!

Ik mag trouwens nog iets leuks aankondigen! Als je nu twee cups besteld dan krijg je 20% korting op je bestelling! Geweldig voor vriendinnen of als je met een origineel (Sint of Kerst) cadeautje voor de dag wil komen! De korting gaat automatisch in als er twee cups in de winkelwagen liggen! Tof toch!!

Heb jij ook een geweldig (nieuw) product dat de wereld gezonder kan maken, laat het mij gerust weten. Ik probeer het graag uit en blog er vervolgens mijn ervaringen over. Samen maken we de wereld een stukje mooier.

Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur


Wil jij ons avontuur, onze 'Way (Art) of Life' steunen? Klik HIER!


 

woensdag 26 oktober 2016

Van (sloot)water tot ultra schoon wonderwater! Het 4-in-1 filtersysteem van AQV kan toveren!


Toen wij ons nomadenbestaan besloten voort te zetten in een camper had ik een grote wens: een systeem aan boord waarmee we onszelf konden voorzien van ultra zuiver drinkwater. 

Waarom ultra zuiver drinkwater?

Omdat ons lichaam bestaat uit meer dan 75% water. Om onze organen, weefsels en cellen voldoende te hydrateren (en dus fysiek en mentaal gezond te blijven, goed te kunnen blijven functioneren) hebben we de hele dag vocht nodig. Krijgen we onvoldoende vocht binnen dan drogen we uit met alle gevolgen van dien. Wil je hierover meer weten dan is het boek: 'Water, het goedkoopste medicijn' (Je bent niet ziek, je hebt dorst) van F. Batmanghelidj een absolute aanrader. En met vocht bedoel ik zuiver water (geen koffie of frisdrank ;-) ). Ook het gewone kraanwater behoort naar mijn bescheiden mening niet tot de gezonde mogelijkheden. Ik zal kort uitleggen waarom ik dit (zonder het eerst zelf te filteren) bij voorkeur niet drink.

Hoe schoon is 'veilig drinkwater'?

Binnen bepaalde normen beschouwd de Nederlandse overheid het Nederlandse kraanwater als 'veilig voor de gezondheid' (al 'druppelen' er steeds meer verontrustende mediaberichten door dat het leveren van schoon drinkwater, door allerlei redenen, steeds moeilijker wordt). Het kraanwater bevat namelijk gifstoffen zoals pesticiden, medicijnresten, industriële verontreiniging en zware metalen. Ook bevat het Nederlandse kraanwater chloor (wat wordt toegevoegd om bacteriën te doden). Ondanks dat het hier volgens de overheidsinstanties om lage concentraties gaat vind ik dit heftig. Het mag dan in de ogen van de overheid 'veilig' zijn, tussen veilig en ultra zuiver zit, zoals je ziet, blijkbaar een heeel groot verschil! Er wordt algemeen geadviseerd elke dag anderhalf tot twee liter water te drinken. Drink je dit - door de overheid als 'veilig' beschouwd kraan - water en tel je bij deze 'lage concentraties rotzooi' alle andere verontreinigingen op die velen van ons dagelijks gebruiken en/of binnenkrijgen (ik noem: uitlaatgassen, E-nummers, met chemicaliën bespoten groenten en fruit, chemische cosmetica- en verzorgingsproducten, medicijngebruik etc...) dan loopt het op een gegeven moment toch aardig op voor je lichaam dat is ontworpen voor het verwerken van voornamelijk zuivere natuurproducten. 
Het grootste gedeelte van het kraanwater wordt gebruikt voor andere doeleinden dan voor drinkwater (denk aan douchen, toilet doorspoelen, koken, schoonmaken etc.). Met dit gegeven zou je je kunnen afvragen of je überhaupt kunt verwachten dat de overheid ultra zuiver drinkwater levert. Want gewoon 'veilig' is toch goed genoeg...?

Wij leven dus een nomadenbestaan en verblijven veel Portugal en Spanje. Persoonlijk maak je mij niet wijs dat het kraanwater in deze landen schoner is dan in Nederland. Als je hier op sommige plaatsen de kraan opendraait komt de chloorlucht je al tegemoet. Nog niet zolang geleden nam ik in Salamanca een bad met als doel even lekker te relaxen. Na een minuut of vijf ben ik er weer uitgestapt. Relaxen kreeg hier een heel andere betekenis; de chloordamp maakte mij werkelijk zo high als een Vlaamse papegaai! Op de website waterinhetbuitenland.nl vind ik de volgende informatie over het kraanwater in Spanje en Portugal:

'Het leidingwater in Spanje kan een chloorsmaak hebben. Spanjaarden maken dan ook veel gebruik van flessenwater.' 'Het leidingwater in Portugal is drinkbaar, maar bevat wel veel kalk en ijzer, wat de smaak beïnvloedt.'

En flessenwater?

Toen we nog te voet rondzwierven kozen we ervoor flessenwater uit de supermarkt te drinken. Als we onderweg tijdelijk een vaste plek hadden kochten we flessen van vijf of meer liter. Het is in mijn ogen echt een noodoplossing want er zitten heel wat nadelen aan flessenwater:
* Het is wel 1000x duurder dan kraanwater,
* Het is onwijs milieubelastend,

* Je sjouwt je een bult,
* Plastic flessen bevatten Bisphenol A (BPA). Dit is een weekmaker, een chemische stof die gebruikt wordt om het normaal harde plastic veerkrachtig en elastisch te maken. Wordt BPA warm dan geeft het zijn toxines af. BPA wordt geassocieerd met diverse gezondheidsproblemen als een verhoogde kans op kanker, vruchtbaarheidsproblemen en stofwisselingsziekten. Dit komt omdat BPA zich in het lichaam gedraagt als oestrogeen (vrouwelijk geslachtshormoon) en het het natuurlijke hormoonniveau flink in de war schopt. Het wordt niet voor niets verboden in babyflessen en je vindt niet voor niets steeds meer BPA-vrije producten op de markt. 


Een goed én 'camperproof' waterfilter!

Ultra zuiver water, dat is wat ons lichaam nodig heeft! Wil je dit jezelf cadeau geven dan zal je (voor alsnog) zelf moeten filteren. De laatste jaren dat ik in Nederland woonde gebruikte ik een Brita filter. Maar inmiddels wist ik dat er velen malen betere systemen op de markt zijn. Mijn idee was dan ook op zoek te gaan naar zo'n goed (én betaalbaar) filtersysteem.

Om ons lichaam voldoende te hydrateren drinken wij per persoon twee tot drie liter water per dag. Met de warmte 's zomers (of bij/na inspanning) drinken we meer! Toen ik in juni een aantal weken in Nederland verbleef ben ik me gaan verdiepen in de mogelijkheden van een goed waterfilter. Ik had een aantal eisen. Naast dat het chloor, medicijnresten, pesticiden en zware metalen effectief uit het water moest verwijderen moest het ook praktisch zijn aan boord van de camper. Zouden we het water uit de tank (aan boord) ook willen drinken (het dus niet alleen gebruiken voor (handen) wassen en tanden poetsen e.d.) dan zouden we binnen no time door een volle tank heen zijn! Niet handig. Het filter moest te gebruiken zijn zonder wateraansluiting en zonder stroom moeten kunnen werken (meest van de tijd hebben we geen elektra). Op de één of andere manier moest het in een kastje weg te werken zijn zodat het niet alle kanten op zou vliegen tijdens het trotseren van vluchtheuvels en slingerende bergweggetjes... 
Wat was nou het 'toeval'? Tijdens mijn tweede week in Nederland ontmoette ik een soulsister die ik eerder via Facebook had leren kennen. Zij zag dat ik een plastic fles in de auto had liggen (oeps daar ging ik... of was het juist mijn 'redding'?) en vertelde mij dat zij thuis een waterfilter gebruikt van AQV Systems. Ze vertelde me de voordelen hiervan. Ik werd meteen enthousiast. Dit klonk goed! Eenmaal terug in het huis van mijn ouders (waar ik verbleef tijdens hun vakantie) checkte ik de website en stuurde een email naar de directie. Al snel had ik telefonisch contact met Rosa, de huidige directrice van AQV Systems. Ik vroeg haar of ze openstond voor een ruildienst. Angel en ik hadden het erover gehad en waren beiden van mening dat we hoe dan ook zo'n filter aan boord wilden. Rosa was onder de indruk van mijn verhaal en de volgende dag al stond de bezorgdienst met een heus AQV 5 Waterfilter voor de deur van het huis van mijn ouders. Angel zette het apparaat in elkaar en samen met mij vader (zij vormden een komische klus duo) werkten ze het apparaat veilig weg in één van de kastjes. Alsof het ervoor gemaakt is! 


Nadat er eerst drie keer water doorheen is gelopen (gefilterd) kan het water de vierde keer worden gedronken. Zo zeg! Wat is dit water lekker zacht!!! Romig bijna! Werkelijk een opvallend groot verschil met het water uit de kraan. En dit is niet zo vreemd als je weet wat dit systeem precies allemaal doet. Het filtert namelijk niet alleen. Nee man! Het mineraliseert en vitaliseert! En als klap op de vuurpijl maakt het het water ook nog eens basisch (alkalisch) en helpt hiermee je lichaam te ontzuren! Je hebt dus kristalhelder, ultra zuiver drinkwater zonder geurtjes. De 1200 Gauss magneetkraan zorgt voor hexagonaal water. Simpel gezegd houdt dit in dat het water goed door je cellen kan worden opgenomen.


Water zoals water hoort te zijn

Mineraal bronwater zoals we dat kennen in Nederland ontstaat doordat regenwater langzaam door verschillende bodemlagen sijpelt. Hierdoor wordt het gefilterd en neemt het belangrijke mineralen en sporenelementen op. De watertechnologie van AQV bootst dit natuurlijke proces na om water terug naar zijn oorspronkelijke vorm te krijgen. Voordat het water door beiden filters is ben je dan ook wel even verder. Zorg je dat je het reservoir geregeld bijvult dan staat er altijd super schoon water voor je klaar! De beiden filters hoeven slechts één keer per jaar te worden vervangen. De mineraalstenen eens in de drie jaar. Verder is het systeem onderhoudsvrij.

Onze ervaring

Onze ervaring is dat we het bovenste filter om de zoveel tijd (is afhankelijk van waar we zijn) even schoon moeten maken met een vochtige doek omdat er gele aanslag op komt ('veilig drinkwater' noemen ze dat dan...). We hebben een twintig liter jerrycan aan boord waar we water mee halen en het filter steeds mee bijvullen. Veelal gebruiken we water uit de fonteinen onderweg. Maar het schijnt dat we zelfs van regen(ton)-, rivier- of slootwater helder en gezond drinkwater kunnen maken met het AQV Watersysteem! Over bacterievorming hoef je je trouwens geen zorgen te maken. Doordat een deel van de stenen is behandeld met colloïdaal zilver is er namelijk geen bacteriewerking of algengroei in het water! Goed hè!!

Het AQV 5 Waterfiltersysteem is zonder te overdrijven één van onze kostbaarste bezittingen. Het voelt als een grote rijkdom elke dag zó gemakkelijk ultra schoon water tot onze beschikking te hebben! Laatst 'grapte' Angel (in mijn oren klonk het net even iets te serieus): 'zonder mij kan je wel, maar zonder dat filter wordt het lastig hè...!' Haha, hier zit een kern van waarheid in :-p ! Voor twee personen is het vijf liter systeem perfect! Toen we de twee zoons (tien en dertien jaar) van Angel bij ons hadden merkten we dat het in vaak nét te weinig was. We moesten flink blijven bijvullen wilden we ons allemaal gehydrateerd houden. Voor een gezin is een tien of twaalf liter dan ook aan te raden. Die jongens vonden het overigens fantastisch stoer om hun eigen water te kunnen tappen. Toen we op de camping stonden (lees ook: 'Add-Van-Tour-Us' - Wonderlijke chaos op Camping El Pinajarro') kregen al hun nieuwe vriendjes een rondleiding in de camper om voornamelijk het filter te komen bewonderen en het water te proberen.

Als we een dag buiten de camper doorbrengen gaan er altijd twee glazen flessen (glas geeft in tegenstelling tot plastic geen giftige stoffen af als het warm wordt) 'wonderwater' mee. Als ik nu ergens anders water drink dan ons eigen water dan proef ik dat meteen. Het water uit de kranen stinkt en smaakt echt smerig! Het flessenwater uit de supermarkten smaakt ineens een soort van 'leeg'. Als we bezoek hebben en we geven ze ons wonderwater dan krijgen we veelal verbaasde reacties. Iedereen vind het zo lekker smaken!


Wil je meer informatie over de filtersystemen van AQV? Check de HIER de website! Mocht je na het lezen van deze blog enthousiast zijn geraakt en zelf ook zo'n systeem willen aanschaffen, vermeld dan gerust dat je 'Via Fleur' komt ;-)!

Heb jij (ook) een geweldig (nieuw) product dat de wereld gezonder kan maken, laat het mij gerust weten. Ik probeer het graag uit en blog er vervolgens mijn ervaringen over. Ik sta altijd open voor mooie samenwerkingen.

Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur


Wil jij ons avontuur, onze 'Way (Art) of Life' steunen? Klik HIER!

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: ©ViaoueElAngel en Via Fleur






woensdag 5 oktober 2016

Ben ik een Dombo? Een terugblik op mijn leven en de keuzes die ik heb gemaakt.


Terwijl ik samen met Angel in een giga vrije val verkeer in Salamanca (Spanje) stuurde mijn zusje mij vorige week een foto toe waarop twee pagina's van haar oude vriendenboekje te zien zijn. Toen ik ernaar keek verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik was vijftien toen ik het invulde. Dat is twintig jaar (!!) geleden. Dat betekend dus dat ik nu al meer dan dubbel zo lang leef als dat ik deed toen ik het boekje invulde. Wow! Wat vliegt de tijd!

Hoe meer ik de info uit het vriendenboekje op me in liet werken, hoe meer puzzelstukjes van mijn leven er ineens op zijn plek vielen. Het heeft geleid tot mooie inzichten en ik zie ineens een duidelijke rode draad. 

Wat me opviel...

Toen ik vijftien was at ik het liefst kroketten (in verband met voedselintoleranties doe ik dit niet meer, maar bij het idee aan een kroket worden mijn speekselklieren nog steeds acuut actief) en vond ik het journaal het stomste 'tv-programma'. Ik wilde toen al niets van negativiteit en ellende afweten. Tot 'zorg' van mijn ouders (nu niet meer hoor) want het was toch juist zo goed als je op de hoogte was van wat er gaande was in de wereld. Het was immers belangrijk dat je je mening kon geven en mee kon praten over wat er speelde.
Maar buiten dit vielen me nog een aantal dingen op. Op de vraag: 'Wat wil je later worden?' antwoorde ik: neger. En op de vraag: 'Wat vind je het leukst om te doen?' was mijn antwoord (zoals je kunt zien): Gek!!! Reizen + vakantie. Het heeft er dus altijd in gezeten! Maar waarom heb ik dan zo'n tijd het tegenovergestelde gedaan van wat mijn hart me influisterde? Ben ik onderweg van mijn (ziels)padje geraakt? 

Op mijn vijftiende @ Sint Maarten

Wilde ik neger worden?

De informatie over mijzelf en de vragen die het opriep heb ik even op me in laten werken. Waarom wilde ik in vredesnaam neger worden? Ik weet nog dat ik stiekem altijd een beetje jaloers was op mensen met een donkere huidskleur. Als ik ('s winters) wit was vond ik dat maar niets! Daarnaast zijn donker getinte mensen veelal onwijs ritmisch (dat ben ik zelf helemaal niet) en zien ze er op latere leeftijd veelal jonger uit dan blanken. Een neger(in) met overgewicht zag er in mijn ogen ook stukken beter uit dan een blank persoon met hetzelfde gewicht. Maar buiten dit (én het feit dat mijn eerste echte kus met een neger was), is er een veel dieper liggende reden dat ik destijds invulde wat ik invulde. Ik had namelijk werkelijk geen flauw idee wát ik later wilde 'worden'... Alleen het feit dat ik ooit volwassen zou worden benauwde me al. Laat staan dat ik een heus beroep zou moeten kiezen. Dat wilde ik helemaal niet. Waarom moest ik überhaupt iets wórden? Ik wás toch al!? Ik wilde gewoon kind zijn en vooral ook blijven. Een jaar of acht was een fijne leeftijd. Spelen en plezier maken, dáár werd ik blij van. Hoe ouder ik werd hoe grotere hekel ik kreeg aan school. Alsof ik op school iets nuttigs zou leren. Ik vond het zonde van mijn tijd! En mijn moeder maar kletsen aan de rand van mijn bed als ik weer eens in tranen was over de zorgen die ik had voor later. Ik wilde niet groter worden! Ik wilde die stomme dingen op school niet leren! Waarom kon ik niet gewoon alleen doen wat ik leuk vond? Het antwoord hierop was 'logisch' en standaard: 'Om later te doen wat je leuk vindt moet je naar school, moet je leren voor een beroep. Er is vast wel een beroep dat bij jou past.'

Zoektocht

Tot mijn zestiende woonde ik in een dierentuin. We hadden, zeker toen ik jong was, geregeld beesten in huis die door hun moeder waren verstoten. Ik vond het fantastisch! Er gebeurde altijd wel wat!

Met tijgertje Joeska.

Ik had mijn eigen geit Vlekje en 'assisteerde' de dierverzorging waar ik kon. Als kind had ik dan ook bedacht dat dierenarts misschien wel iets voor me was. Tot ik me realiseerde dat ik daarvoor heeeeel lang in de schoolbanken moest zitten... Dierenverzorger dan. Dat was al haalbaarder. Toen ik wat ouders werd (dit zal zo rond mijn vijftiende geweest zijn) veranderde mijn 'interesse'. Het buitenland begon op de één of andere manier te trekken. Ik wilde reizen en ben een paar keer naar open dagen geweest waar ze opleidde voor reisleidster en stewardess. Maar om nou te zeggen dat ik me dat daadwerkelijk zag doen...nee! Ik heb altijd een soort van behoefte gevoeld het 'normale' te doorbreken. Er zat een rebel in mij. Ik stond erom bekend dat het met mij nooit saai was. Ik maakte altijd van alles mee en had daardoor de mooiste verhalen. Tegen het einde van mijn havo examen wist ik nog steeds geen geschikt beroep. Dus zakte ik en had zo wat langer de tijd om erover na te denken ;-) Het jaar daarop was er echter niet veel veranderd, maar om nou opnieuw te zakken.. Ik slaagde met een talenpakket (niet dat ik daar in uitblonk maar het lag me in ieder geval beter dan exacte vakken). Aan Nederlandse opstellen schrijven ervaarde ik overigens wel plezier! Een aantal van mijn vriendinnetjes zaten op de Pabo. Kinderen vond ik best leuk dus waarom ga ik niet gezellig met hen mee!? Vier weken hield ik het er vol. De lessen interesseerden me werkelijk geen reet! Mijn gedachten dwaalden constant af naar verre oorden, naar avontuur. Nadat mijn tutor (of zoiets) hoorde van mijn twijfels adviseerde hij me te wachten tot de eerste stage voorbij was. Wellicht dat dat me nog op andere gedachten zou brengen. Mijn ouders (die inmiddels tureluurs werden van mij) vertelden me dat als ik zou wachten met mijn beslissing ik hen het betaalde schoolgeld kon terugbetalen. Hiermee was de keuze snel gemaakt ;-)

Eindelijk weg

Het was duidelijk! Ik wilde de wijde wereld in. Ik wilde avontuur! Na eerst zes maanden te hebben gewerkt vertrok ik op mijn negentiende dan eindelijk alleen naar het buitenland. Naar Zuid-Frankrijk om precies te zijn. Daar had een Nederlands stel me via de zus van Carolien Tenssen aangenomen als au-pair voor een driejarige mademoiselle. Ik startte er begin april. Het stel woonde in een ultiem mooie omgeving. Ze hadden een kleine camping, een meer, een zwembad en een stal vol dieren. Het was een paradijs! Gewèldig vond ik het! Dit was leven! Iedere week schreef ik in een lange email aan het thuisfront mijn verhalen van alle avonturen die ik beleefde. Ik genoot volop!

Als au-pair

Intussen had mijn vader al een volgend avontuur 'voor geweekt'. Als ik dat zou willen kon ik na mijn tijd in Frankrijk, na een korte tussenstop in Nederland, direct door naar Zuid-Afrika. Daar kon ik een baantje krijgen op een krokodillenfarm. Een super gaaf vooruitzicht! Net voor het hoogseizoen begon kwam er een Nederlandse jongen op de camping werken. Ter voorbereiding op zijn komst hadden ze me verteld dat deze mooiboy (die er al jaren elke zomer werkte ) elk jaar de au-pair scoorde. Dat ik het alvast even wist. Nou, dat gaat dan dit jaar anders, sprak ik met mezelf af. Totdat meneer in levende lijve voor me stond en ik in één klap mijn afspraak was vergeten. Mede door zijn populariteit (bij de dames) op de camping hadden we een wat rare start samen. Toen hij na zes weken terug ging naar Nederland kwamen we er beiden achter dat er voldoende gevoel was om door te zetten. Na een bezoek aan Parijs arriveerde ook ik in september weer in Nederland. Mijn ouders verbaasden zich over het feit dat ik in Parijs winterkleding had gekocht. 'Dat is toch veel te warm voor Afrika?' reageerden zij.

In mijn element in Frankrijk

Een ongewenst gevoel

Ik was oprecht verliefd op deze jongen en toch begon er al vrij snel iets aan me te knagen. Er kwam een gevoel omhoog dat ik liever niet wilde voelen. Dus duwde ik dit gevoel weg. We waren toch goed samen!? Een jaar na onze ontmoeting gingen we samenwonen. Althans we hopten, illegaal, van de ene na de andere studentenkamer (dit had wel wat). In het begin hebben we nog even met het idee gespeeld te verhuizen naar Frankrijk. Dit leek me te gek! Echter samen waren we niet stoer genoeg dit daadwerkelijk door te zetten. Ruim een jaar na onze ontmoeting werd ik ziek. Ik kreeg last van depressies en angstaanvallen. Met behulp van een orthomoleculair arts ontdekte ik stap voor stap dat ik intolerant was voor bepaalde voeding. Daarnaast bleek mijn lichaam vol virussen te zitten en functioneerden mijn schildklier en bijnier niet naar behoren. Was dit een reactie op het feit dat ik niet naar mijn hart luisterde? Deze arts wist mij flink op te lappen. Ik kon weer verder. Door alles raakte mijn spontane gekkigheid langzaam aan steeds meer naar de achtergrond. Enkele jaren later kochten we een huis, een hond en een boot. Mijn ouders hadden ook altijd een boot gehad waar we elke vakantie mee weg gingen. Zomers leefden we weken op het strand in de natuur. Mijn zusje en ik verwilderden dan volledig. Als we na zo'n vakantie weer in de bewoonde wereld kwamen trok ik overal mijn broek naar beneden als ik moest plassen... (doe ik nog steeds het liefst ;-) )

Tijdens een weekend op de boot.

Intussen werkte ik als activiteitenbegeleidster bij een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Na een werken-leren-traject haalde ik daar (met een hoop pijn en moeite) alsnog een heus diploma (SPW). Mijn leven was prima.  Ik had het allemaal best goed voor elkaar. Maar vlammen deed mijn hart niet. Diep van binnen snakte ik naar meer. Meer actie, meer gekkigheid, meer uitdaging, meer avontuur. Ja, laten we gaan trouwen! En dan natuurlijk wel op een originele manier! We trouwden stiekem tijdens onze eerste vakantie op onze boot. 'Wij namen iedereen in het ootje en stapten in ons huwelijksbootje', schreef ik later op de kaart die we naar een select gezelschap stuurden. Ik had er dikke lol in! 

Trouwen, maar dan nét even anders.

Ik bleef onrustig van binnen. Om mijn 'veranderdrang' toch ergens naartoe te kunnen laten gaan zette ik geregeld de indeling van de huiskamer  op zijn kop. Ik kon er onwijs van genieten dat het leek alsof ik een ander huis had! In tegenstelling tot mij vond mijn man veranderingen juist vrij lastig. 'Jij altijd met je veranderdrang' en opruimwoede, zei hij dikwijls. Dan grapte ik: 'Wees blij dat ik het op deze manier uit en jouw niet inruil voor een ander exemplaar'...

Op een gegeven moment vond ik een nieuwe passie: gezondheid! Mede door de ervaring die ik had met mijn eigen gezondheid(sklachten) ben ik me verder gaan verdiepen in voeding en hormonen. Ik was onder de pannen. Al snel hielp ik mezelf van de (bio-identieke) hormonen af. Ik leerde beter en beter hoe ik goed voor mezelf kon zorgen en ging ook andere mensen helpen. Al snel ontdekte ik het schrijven van blogs die ik deelde op mijn toenmalige website.

Is dit het?

Zo nu en dan overviel me een gevoel van twijfel. Was dit wel het leven wat ik voor ogen had? Was ik wel echt blij met mijn relatie? Als ik dit uitsprak naar mijn man praatte hij hevig op me in. Ik was waarschijnlijk weer eens door iemand beïnvloed. Mijn gevoel was niet juist. Wij waren immers voor elkaar bestemd. Ik luisterde naar hem en liet me overrulen. Vervolgens wist ik het onderwerp weer van me af te duwen en door te gaan. Maar met name het laatste jaar schoot er geregeld een gedachte door mijn hoofd: hoe zou het zijn gegaan als... ik toen naar Afrika zou zijn gereisd? Had onze relatie dan stand gehouden? 

Als de nood het hoogst is...

In april 2014 ontdekte ik dat ik zwanger was. Het was alles behalve geplant. Mijn man en ik hadden geen kinderwens en waren volop bezig met de ontwikkeling van ons bedrijf. Al snel bleek dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging. Ik werd met spoed geopereerd. Erg? Nou, leuk was het zeker niet te noemen. Maar toch ik ben ontzettend dankbaar voor deze gebeurtenis! Inmiddels denk ik dat ik deze situatie onbewust zelf heb gecreëerd. Ik was steeds verder van mezelf verwijderd geraakt. Dit kon niet langer! Ik moest mezelf 'redden'. Na mijn operatie herstelde ik mentaal slecht. Ik kreeg zelfs een officiële diagnose angststoornis. Toen ik, na een tip, besloot de Camino de Santiago te gaan lopen ontdekte ik dat mijn hart sneller begon te kloppen. Het al jaren gedoofde vlammetje kwam ineens weer tot leven. Álles in mij schreeuwde dat dit precies was wat ik moest gaan doen. Ik werd zó enthousiast dat ik bijna zou vergeten dat ik een angststoornis had ;-) Lees ook: 'Samen met mijn angststoornis naar de Camino de Santiago'

De rest van het verhaal is inmiddels vrij algemeen bekend ;-). Tijdens mijn wandeltocht naar Santiago de Compostela besloot ik te willen scheiden en kort daarna ontmoette ik Angel; een super intelligent achtjarig kind in een bloedmooie mannen uitvoering. Vanaf de eerste seconde voelde ik dat ik met deze mafketel een oersterke (ziels)connectie heb. 


En nu de moraal...

Ben ik een 'Dombo'? Heb ik spijt van de keuzes die ik heb gemaakt? Zou ik het anders hebben gedaan als ik het over mocht doen (en weet wat ik nu weet)? Zit er een moraal in dit verhaal? Wat denk jij dat mijn antwoorden zijn op deze vragen?

Om bij de eerste vraag te beginnen.. Het olifantje Dombo (dat ik tekende) en ik hebben iets gemeen, namelijk dat we beiden (ondanks grote angst) het lef hebben gehad in het diepe te springen (en te vertrouwen dat het áltijd goed komt). Nee, spijt van mijn keuzes heb ik niet! Ondanks dat sommige keuzes tegen mijn hart in gingen ben ik al met al blij dat ik ze heb gemaakt. Wat er zou zijn gebeurd als ik op mijn twintigste naar Afrika was gegaan is natuurlijk koffiedik kijken. Ik weet alleen wat het resultaat is van de keuzes die ik heb gemaakt. Namelijk dat ze (me) hebben geleidt tot waar ik nu ben en wat ik nu doe. Ze hebben me voorbereid op het avontuurlijke droomleven waar ik altijd naar verlangde en wat ik nu daadwerkelijk leef. Ik heb ervaring opgedaan en daarvan geleerd, heel veel geleerd (daar kan geen school of opleiding tegenop!). Door mijn ziekte heb ik geleerd wat mijn 'zwakke punten' zijn en hóe ik het beste voor mezelf kan zorgen. Door de bijna veertien jaar ervaring en alle uitdagingen met mijn ex kan ik nu samenleven met mijn grote liefde Angel. 

Zou ik het echter over mogen doen (met wat ik nu weet) dan ging ik, alleen al uit grote nieuwsgierigheid, voor nieuwe weg. Verandering van spijs doet immers eten! Ik ben tenslotte een avonturier :-)

De moraal zou kunnen zijn dat er geen foute keuzes bestaan. Elke keuze heeft namelijk zijn voordeel(en). Elke keuze zorgt voor (nieuwe) inzichten. Mijn ervaring is dat je erop kan vertrouwen dat wat je ook kiest, het uiteindelijk altijd het beste is voor jou! Daarbij geloof ik erin dat als je door bepaalde keuzes van je zielspad bent geraakt je altijd weer wordt teruggeleid naar het voor jou voorbestemde pad. Dat zie je maar aan mijn verhaal!


Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur


Wil jij ons avontuur, onze 'Way (Art) of Life' steunen? Klik HIER!

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: ©ViaoueElAngel en Via Fleur
  



  

maandag 4 juli 2016

We krijgen hulp van een slimme vruchtbaarheidscomputer! Zal de Lady-Comp voor meer rust gaan zorgen?


Ondanks dat ik het moederschap iets heel bijzonders vind en ik vroeger ook vol overgave moedertje speelde met mijn poppen heb ik eigenlijk nooit de behoefte gevoeld om een kind op de wereld te zetten. Ik heb dan ook flink moeten schakelen toen ik in april 2014 plotseling ontdekte dat ik zwanger was. Enkele dagen later bleek het te gaan om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Door inwendige bloedingen kreeg ik ineens hevige pijn en ben met spoed geopereerd. Voor ze me onder narcose brachten was ik zo benauwd dat ik dacht dat ik terplekke dood zou gaan. Een onvergetelijk heftige gebeurtenis. Toch ben ik ontzettend blij en dankbaar dát het is gebeurd. Het heeft me aan het nadenken gezet over het leven dat ik op dat moment leidde en het leven dat ik graag zou willen leiden.

Toen ik maanden later tijdens mijn therapeutische wandeltocht in Spanje mijn grote liefde Angel ontmoette (lees HIER het begin van onze love story) werd ik overvallen door een voor mij onbekend verlangen. Mijn lichaam schreeuwde namelijk aan alle kanten: "Van deze man wil ik een kind!" Wtf... Dit had ik nooit eerder ervaren! Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder. Nog steeds hoef ik Angel alleen maar te zien, horen, voelen of ruiken (laat staan alle sensaties tegelijk!) en mijn lichaam gedraagt zich als een soort van oncontroleerbaar object. Behoorlijk irritant en in zekere zin zelfs 'gevaarlijk' want ik heb nog steeds niet het juiste voorbehoedsmiddel gevonden.

Toen ik jong was heb ik enkele weken de anticonceptiepil gebruikt. Hier werd ik dik van dus ermee doorgaan wilde ik niet. Toen ik me jaren later ging verdiepen in gezondheid ontdekte ik hóe ontzettend slecht die chemische hormonen in deze onschuldig uitziende pilletjes eigenlijk zijn. Helaas zullen de meeste huisartsen je dit niet (snel) vertellen, maar deze chemische hormonen zetten je prachtig ontworpen systeem volledig op zijn kop met, op korte of lange termijn, alle gevolgen van dien. Migraine, verminderd libido, trombose zijn enkele veelvoorkomende klachten ten gevolge van het gebruik van de pil. Hetzelfde geldt uiteraard ook voor andere hormoon bevattende voorbehoedsmiddelen zoals een spiraaltje of nuvaring. In wezen zijn deze nóg ernstiger omdat het hier gaat om een geconcentreerde hormoonbom die na inbreng gedoseerd hormonen afgeeft. Een koperspiraaltje dan? Ik heb er wel eens naar geïnformeerd, maar ook dit voelde voor mij nooit als een optie. Überhaupt het idee dat er voor langere periode een voorwerp, dat niet in je lichaam thuishoort, diep wordt weggestopt in je vagina voelt niet bepaald natuurlijk. Jarenlang heb ik gedacht dat er dus weinig anders over bleef dan het gebruiken van condooms. Oké coïtus interruptus (voor het 'zingen' de 'kerk' uit) kan ook, mits je een vent hebt die op zulke intense momenten goed kan timen ;-). Toch neem je hiermee een flink risico (ik werd in ieder geval toch 'ineens' zwanger...). Gelukkig zijn er tegenwoordig gifvrije condooms op de markt dus om gezondheidsredenen hoef je deze optie niet meer te laten. Maar zeg nou zelf, lekker intiem is het met zo'n condoom ertussen niet! Bij echte liefde wil je toch zoveel mogelijk volle bak vleselijk contact! Geen condoom gebruiken (op de momenten dat ik 'gevoelsmatig' vruchtbaar ben) blijft voor Angel en mij dan ook rete aantrekkelijk. Maar het gevolg is wel dat ik elke maand in spanning zit of ik wel ongesteld ga worden. Niet heel relaxed! Dit moet toch anders kunnen? 

Ik ben bijna vijfendertig. In het gunstigste geval loopt mijn vruchtbare tijd nog even. Want eerlijk is eerlijk, ik kan nu niet met honderd procent zekerheid zeggen dat ik over een paar jaar niet toch ineens de behoefte ga krijgen een kind te baren. Angel is wat ouder dan ik. Hij heeft al twee prachtige zoons! Hét bewijs overigens dat hij onwijs mooie kinderen kan maken ;-). Net als ik hecht ook hij erg veel waarde aan zijn vrijheid. Maar definitief een beslissing maken die niet kan worden teruggedraaid willen én kunnen we gewoon niet. Er moet toch een makkelijke manier zijn waarmee je je lichaam met respect en volgens haar eigen natuurlijke cyclus kan laten functioneren en tegelijkertijd toch exact weet hoe je er vruchtbaarheidsmatig voor staat zodat je niet elke maand hoeft te stresskippen?

Een aantal jaar geleden las ik voor het eerst over de Lady-Comp. Dit is een cycluscomputer waarmee je dagelijks kan meten of je die dag vruchtbaar bent of niet. De Lady-Comp werkt op natuurlijke basis. Er komen dus geen hormonen aan te pas en je hoeft hem niet 'in te brengen'. Hij is 99,3 % betrouwbaar en zou eenvoudig en snel werken. Wauw! Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn! Die moet ik in de gaten houden. Meerdere malen heb ik overwogen er één aan te schaffen, maar liet me elke keer tegenhouden door de prijs die in eerste instantie hoog lijkt. Omdat ik ons 'gerommel' inmiddels zó zat ben heb ik de inventieve schoenen aangetrokken en contact gezocht met Lilian Bonnema, de directrice van Lady-Comp. Ik deed haar mijn verhaal en vroeg of zij misschien open stond voor een sponsoring of ruildienst (aangezien we ons bijna laatste geld in de camper hebben gestoken). Lilian was onder de indruk van mijn avontuurlijke leven en stond open voor mijn voorstel.


Na een super snelle service heb ik mijn Lady-Comp al binnen! En hij is moooooooi!! Ik ga me eens even goed verdiepen in dit bijzondere apparaatje om er straks lekker mee aan de slag te gaan. De aankomende maanden ga ik jullie op de hoogte houden van mijn bevindingen.

Een helder interview van Lilian over de Lady-Comp vind je HIER.

Wordt vervolgd!


Een hele dikke knuffel en zonnige groet,

Fleur


Heb jij trouwens (ook) een geweldig (nieuw) product dat de wereld gezonder kan maken? Laat het mij gerust weten! Ik probeer het graag uit en blog er vervolgens mijn ervaringen over.

Laat gerust een reactie achter!

'Let's support eachother! We are one!!'


vrijdag 10 juni 2016

Wil jij nu écht eens gezonde voedingskeuzes gaan maken? Ik kijk met je mee!


Inmiddels is het alweer ruim anderhalf jaar geleden dat ik mijn leven 180 graden heb omgegooid. Een nieuwe start! Ik heb alles in Nederland achtergelaten en ben samen met mijn Spaanse lief Angel mijn hart gaan volgen. Mega mooi en tegelijk ook best wel heftig!! Sinds anderhalf jaar leid ik een nomadenbestaan en verblijf voornamelijk in Spanje en Portugal. Mijn leven is één groot avontuur!

Naast verslag doen van onze avonturen zijn voeding en gezondheid een passie van mij. Na zelf in het verleden veel gezondheidsproblemen te hebben gehad ben ik mij jaren geleden gaan verdiepen in échte voeding en heb ik rigoureus mijn eetpatroon veranderd. Ik ben onder meer de opleiding Hormoonfactor Trainer van Ralph Moorman gaan volgen. Voor ik naar Spanje vertrok heb ik met mijn voormalige praktijk velen mensen met succes geholpen naar een gezonde leefstijl. Ook tijdens mijn reizen geef ik voedingsadvies. Zowel ter plekke onderweg als via internet.

Je gezondheid is het belangrijkste wat er is. Preventie is daarom een must. Al heb je in materiële zin alles, zonder gezondheid heb je in wezen niets. Maar heb je niets en ben je supergezond dan heb je alles (zeg ik uit eigen ervaring)!! Echte voeding heeft mij mijn leven teruggegeven. De manier waarop ik me voedt is letterlijk en figuurlijk mijn zorgverzekering. Als reiziger moet je praktisch zijn. Eten moet lekker zijn, maar in mijn ogen niet teveel tijd kosten. Ik ben dan ook groot voorstander van simpel. Hoe overzichtelijker, hoe beter!
  
Nieuwe start? Begin bij je voeding!
Ben jij toe aan een nieuwe start in je leven? Voel jij dat je lichaam aangeeft dat het tijd is voor een lifestyle change? Wil jij overgaan naar natuurlijke voeding maar kan je wel een steuntje in de rug gebruiken? Wil jij al langer beginnen met een nieuwe leefstijl maar komt het er maar niet van? Ik help jou graag op weg! Via een voedingsdagboek kijk ik met je mee naar wat er dagelijks bij jou naar binnen gaat. Wat voor keuzes maak jij en wat kan je hieraan verbeteren zodat je lekkerder in je vel komt te zitten.

Hoe werkt dit?
Je stuurt mij per mail een voedingsdagboek toe. Vervolgens neem ik dit voor je door en geef ik je hier feedback op. Ik geef je opties voor gezondere alternatieven en leg kort uit waarom. Jezelf écht leren voeden is een mooi proces. Elk begin is uitdagend, maar eenmaal op weg zal je zelf gaan ervaren dat het elke week gemakkelijker wordt. 


Wat vraag ik van jou?
Een gezonde dosis motivatie en enthousiasme om een nieuwe start te maken.


Ben jij geïnteresseerd of wil je meer informatie? MAIL me.



Wil je mij rechtstreeks volgen op Facebook? Check Via Fleur.




zondag 29 mei 2016

Volg je hart. Gastblog voor 'Click the Message'.


Een aantal weken geleden kwam ik via via in contact met Claudette Jacobs van 'Click the Message'. Zij heeft mij geïnterviewd voor haar boek. Dit was een onwijs leuk gesprek. We dragen dezelfde 'message' uit en hadden direct een CLICK! Ik ben vet trots dat ik de eerste gastblog heb mogen schrijven op haar vernieuwde website.


Volg je hart

Volg gewoon lekker je hart! Een veel gehoorde uitspraak. Een makkelijk gegeven advies. Maar hoe doe je dat nou, je hart volgen? Het is immers geen makkie. Of toch wel?

Ons hart fluistert ons elke dag onze diepste dromen en wensen toe. Je kent het vast wel: dat kriebeltje in je buik als je iets ziet of aan iets denkt dat je al heel lang, heel graag zou willen doen. Het komt steeds terug. Je voelt dat het juist is. Er ontstaat een bepaalde positieve spanning. Zodra je erover praat voel je iets gloeien van binnen en beginnen je ogen te glinsteren. Het idee dat je dát zou kunnen doen maakt een kinderlijke blijheid in je los. Er komt een heerlijke energie vrij!


Na dit eerste gevoel van puur enthousiasme komt echter veelal het moment dat ons hoofd zich ermee gaat bemoeien. Het komt met allerlei excuses en redenen waarom we het niet zouden moeten doen. "Dit is het moment (nog) niet. Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt... Je zal toch eerst (meer) moeten werken zodat ik een spaarpotje heb (om op terug te vallen). De kinderen moeten eerst de deur uit zijn en voor zichzelf kunnen zorgen. Waarom veranderen? Zo slecht heb je het toch niet." Etc, etc... Maar ook vindt ons hoofd het heerlijk onze diep ingesleten geloofsovertuigingen te blijven herhalen. Geloofsovertuigingen die niet waar zijn en ons dan ook geen steek verder helpen. "Wie denk je wel niet dat je bent? Wat jij wil lukt je nooit. Dat kan (je) niet. Het is verstandiger om gewoon voor zekerheid te kiezen." En ga zo maar door... Dit heeft veelal als gevolg dat onze euforie ineens omslaat in angst. Maar is deze angst wel reëel? Waar zijn we nou precies zo bang voor? Is het echt zo eng om uit onze comfortzone te stappen? Is het echt zo erg om op ons bek te gaan? Wat nou als we blijken te kunnen vliegen in plaats van te pletter te vallen?

Ik weet er inmiddels alles van. Vallen, opstaan, doorgaan. Luisteren naar je hart en daarop actie ondernemen is een prachtig, maar onwijs uitdagend proces! Tot een jaar of twee geleden negeerde ik het gefluister van mijn hart. Of er was teveel ruis, ik weet het niet precies... Feit was dat ik diep van binnen meer wist dan ik naar mezelf wilde toegeven. Als een robotje werkte ik liever veilig mijn dagelijkse programma af. Ik was getrouwd, had een huisje, een bootje, een beestje. Samen met mijn toenmalige man had ik aardig wat zogenaamde zekerheden ingebouwd. Of ik ongelukkig was? Nee, niet echt. Totdat ik met een buitenbaarmoederlijke zwangerschap in het ziekenhuis werd opgenomen en dacht dat ik dood zou gaan. Ineens realiseerde ik me keihard dat er meer in het leven moest zitten. Dat het nu langzamerhand wel eens tijd werd dat ik gehoor moest gaan geven aan het gefluister van mijn hart.

Ik besloot dwars door een aantal grote angsten heen te gaan. Met een diagnose angststoornis op zak ben ik in mijn eentje een zevenweekse pelgrimstocht gaan maken in Spanje. Vrij kort daarna ben ik gescheiden van mij toenmalige man. Ergens tussen het voorgaande door ontmoette ik de liefde van mij leven. Angel, een Spaanse 'Forrest Gump' (maar dan met een hoog IQ ;-) ) met wie ik op zielsniveau bijna één ben. Enkele maanden later heb ik mijn baan (had in eerste instantie een regeling dat ik vijf maanden later eventueel terug kon komen) en zorgverzekering opgezegd. De bezittingen die ik na mijn scheiding nog over had heb ik verkocht of achtergelaten en ben vervolgens samen met Angel opnieuw naar Spanje vertrokken. Schijteng natuurlijk! Maar het voelde juist! Na een reis van nu bijna een jaar komen we binnenkort even terug naar Nederland. Daar willen we, van onze momenteel laatste centen, een camperbusje aanschaffen waarmee we verder zullen reizen. Voor ons beiden is dit opnieuw een enorm grote stap. Maar ons hart fluistert dat we het moeten doen. Het is er tijd voor!  Inmiddels hebben we de ervaring dat als we ons hart volgen er de mooiste dingen op ons pad komen. Het leven zit bomvol wonderen die we onmogelijk vooraf kunnen bedenken! Naast hoge pieken zijn er ook diepe dalen. Maar dit is écht leven! Al is het soms heel heftig, beiden zouden we voor geen goud terug willen naar onze oude situaties. Natuurlijk komt ook in ons hoofd het, op oude overtuigingen geprogrammeerde, stemmetje zo nu en dan omhoog. Het is ook zó rete spannend wat we (nu weer gaan) doen!! Toch voelen we vooral vertrouwen. Vertrouwen in het leven. Vertrouwen in onszelf en in onze talenten. Ongeacht hoe het loopt!

We hebben een fantastisch nieuw idee: "Add-Van-Tour-Us"! Wat houdt dit in? Je kan ons bestellen. Of beter gezegd je besteld een unieke soultekening van Angel. Deze komen wij persoonlijk brengen met onze camper. Door de nodige tijd met je door te brengen leren we je beter kennen. Wat zijn je dromen? Wat fluistert jouw hart je toe. We zullen je prikkelen op een andere manier naar je leven te kijken en wellicht nieuwe keuzes te maken. Durf je uit je comfortzone te stappen en wonderen te verwelkomen? Onze ervaring is dat een bezoek van ons áltijd een verandering teweeg brengt! Alle informatie van jouw pure ziel worden vervolgens door Angel verwerkt in een uniek persoonlijk kunstwerk. Hier zullen ook boodschappen aan jou in terugkomen. 
Extra bijzonder aan dit project is dat je niet je eigen tekening betaald, maar de tekening van de vorige persoon. Zo helpen we elkaar naar een hoger plan waardoor de wereld steeds mooier wordt.

Wil je meer informatie over dit project, of wil je ons bestellen? Stuur gerust een berichtje. Dit kan via mijn persoonlijke Facebook pagina Via Fleur. Of via de mail.

Ook Angel kan je volgen op zijn Facebook pagina: 'Viaoue El Angel'.



Big hug! Lots of love & luck, 

Fleur



Oja! Ik zou het super tof vinden als je een reactie achterlaat! 'Let's support eachother! We are one!!'