zaterdag 3 december 2016

Laatste update: Van puur naar puurder. Uit mijn comfortzone!


Begin deze week poste ik zo ongeveer onderstaande woorden op mijn persoonlijke Facebook pagina.

'Al heel lang roept (schreeuwt soms) mijn diepe binnenste dat ik iets moet/mag gaan doen dat ik eigenlijk al lang doe maar niet zoals ik het zou 'moeten' doen. Kan je me volgen? Zelf vind ik het ook nogal lastig omdat 1: mijn hoofd het niet kan verklaren en 2: ik moet ervoor uit mijn comfortzone... Waar ik het in vredesnaam over heb? Oke dan: ik voel dat ik mijn ervaringen en gevoelens (gemixt met gedachten) meer moet (of misschien wel beter gezegd: mag) delen. En dan niet op een manier zoals ik dat voorheen deed. Hier op deze blogpagina bijvoorbeeld (want dat is in mijn comfortzone, hier kan ik dagen nadenken, dingen herschrijven en censureren voordat ik het publiceer). Nee, het is (op de een of andere manier) belangrijk dat ik meer 'ter plekke' in het moment, nog puurder ga schrijven (wellicht ook vloggen..#hartkloppingen) en posten wat ik meemaak en hoe ik me daarbij voel. Ongeacht of dit iets zOnnigs is of niet. Zonder zon immers geen schaduw. En geloof me; schaduwkanten genoeg Nu ik dit typ voel ik zenuwen. Ik vind dit echt onwijs spannend want mijn hoofd zegt steeds: maar wie zit hier nou op te wachten Fleur... 

Zoals bekend leef ik een onwijs avontuurlijk en bijzonder leven dat prachtig is, maar ook gepaard gaat met vele uitdagingen en spannende momenten. En we zitten momenteel in zo'n spannend moment. Ik denk zelfs dat het de meest spannende situatie is waar ik me ooit in bevonden heb (althans zo voelt het). Dit is leven op het randje. Wellicht dat het universum er heel anders over denkt want die heeft nou eenmaal meer informatie dan ik
 ...



Om deze korte aankondiging nu af te ronden (want het moment is eigenlijk alweer voorbij en ik kom bijna op het punt dat ik ga herlezen of alles wel klopt zoals ik het wil overbrengen... ): ik ga dus meer mijn diepte opzoeken. Mijn missie is om zo transparant en oprecht als ik kan mijn belevenissen te delen. Omdat ik hier, nogmaals, erg voor uit mijn comfortzone moet kan het zijn dat er een aantal posts overheen gaan voor ik echt op gang kom ...'


Mijn avonturen 'rechtstreeks' volgen kan op dus op Facebook: Via Fleur (Puur avontuur).

Xxx Fleur

Een korte samenvatting van mijn (en ons) verhaal lees je in 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? Add-Van-Tour-Us'



zondag 20 november 2016

De Eve Cup! Een nieuwe stap in mijn bewustwordingsproces. Op naar een gezonde manier van menstrueren!



De afgelopen vijftien jaar heb ik heel wat veranderingen in mijn leefstijl doorgevoerd. Het begon allemaal met kleine aanpassingen in mijn voeding. In verband met gezondheidsproblemen (onder meer depressiviteit, stress- en angstaanvallen) stopte ik in eerste instantie met het eten van geraffineerde suiker. Daarna elimineerde ik de gluten en koemelk uit mijn dieet (ik bleek hier intolerant voor te zijn). Kort daarop ging ik ook op E-nummers letten. Al snel ervaarde ik zó'n groot verschil in welbevinden dat het me geen enkele moeite koste dit 'vol te houden'.

Puur natuur!

Later, tijdens diverse opleidingen en cursussen die ik uit diepe interesse ging volgen, leerde ik hóe dit precies zat en begon ik te begrijpen dat het niet zo raar was dat ik me beter voelde zonder deze producten. Ons lichaam is puur natuur, maar we proppen het veelal vol met chemie en dingen die er oorspronkelijk niet in thuis horen. Niet zo vreemd dat we (op den duur) ziek worden. Ziektes die vroeger niet eens bestonden. Beetje bij beetje werd ik steeds bewuster. Ik kocht alleen nog vlees en eieren van dieren die een vrij leven hadden geleefd en zonder chemische groeihormonen en preventieve antibiotica groot geworden waren. Dit steeds bewuster worden was een proces van jaren. Na alle voedingsaanpassingen ging ik een stapje verder. Zo verving ik op een gegeven moment mijn chemische make-up voor make-up op natuurlijke (mineralen) basis. Aangezien onze huid ons grootste orgaan is stopte ik met het gebruik van verzorgingsproducten als body-lotion (jarenlang was ik dol op die met zo'n metalic glansje... ;-) ) en smeerde ik me alleen nog maar in met kokosolie. Als ik deodorant kocht dan koos ik voor een variant zonder aluminium en parabenen. Nu gebruik ik overigens helemaal geen deo meer, alleen af en toe aluinsteen of ik smeer een beetje natriumbicarbonaat (baking soda) onder mijn oksels. Ik stink nooit! Ik stapte over naar bio shampoo (die ik inmiddels alweer heb vervangen voor een mengsel van water met natriumbicarbonaat). Ik investeerde in een 3-in-1 scheerapparaat zodat ik ook geen scheermesjes en scheerschuim meer hoefde te gebruiken (en dus kopen). Hiermee bespaar je niet alleen een hoop geld, maar ook het milieu help je er enorm mee! Ik ging mijn water filteren (AQV Systems), kocht alleen nog (sport)bh's zonder beugels en sinds enkele maanden is de Lady Comp mijn favoriete voorbehoedsmiddel. Maar al die tijd liep ik nog wel met chemische tampons in mijn mosseltje (dit vind ik ineens zo'n leuk woord!) en maandverband tussen mijn benen. Hmmmm...dit moest ook anders kunnen!

Tijd voor de volgende stap..

Wist je dat de gemiddelde vrouw gedurende haar leven 11.400 tampons en maandverbandjes gebruikt?! Een vagina is een onwijs kwetsbaar lichaamsdeel dat (net als de rest van de huid) gemakkelijk chemische rotzooi opzuigt die vervolgens in de bloedbaan terecht komt. Er zijn een hoop vrouwen die hier (vaak zonder te weten dat het hierdoor komt) veel last van hebben. En wat te denken je van al het afval dat dit materiaal geeft. Enkele jaren geleden las ik ergens over een menstruatie cup. Dit is een milieuvriendelijk cupje gemaakt van hypoallergeen siliconen. Het is vrij van latex, toxines en bleekmiddelen. Hierdoor is het het meest veilige menstruatieproduct dat er bestaat. Het wordt wereldwijd al heel lang door velen vrouwen gebruikt. Het is niet alleen veel beter voor het milieu, ook ondersteund het het natuurlijke proces van het vrouwelijke lichaam. Daarnaast gaat hij wel tien (!!) jaar mee! Ik bekeek de informatie en zonder te twijfelen schafte ik er één aan. Ik denk dat ik hem toen zo'n vier keer heb gebruikt. Ik vond het hélemaal niets! Het zat voor geen meter! En zodra ik hem eruit trok vloog het bloed me om de oren! Vreselijk! Hoe kon men hier nou zo enthousiast over zijn!? Ik gooide het ding opzij en stapte terug in mijn comfortzone met mijn o zo vertrouwde tampons en maandverband.

Eve Cup

Enkele maanden geleden, ik was voor een aantal weken in Nederland, werd ik maar liefst door drie verschillende mensen op Facebook getagt in een post van Nieuwetijdskinderen. Zij deelden een mooi artikel: 'Menstrueren kan ook bewust' geschreven door Nalaya Chakana van Femfulness (Go with your own flow). Deelde je dit artikel dan maakte je kans een Eve Cup te winnen. Mijn gevoel zei dat dit géén toeval kon zijn. Dus deelde ik het artikel en zocht contact met Nalaya. Zij reageerde super leuk en stuurde me per direct een Cuppie toe! Perfecte timing want drie dagen later startte mijn menstruatie. Ik kon meteen aan de bak! Zou ik dit keer wel klaar zijn voor een natuurlijke, gezonde en milieuvriendelijke manier van menstrueren? 

Inmiddels ben ik vijf maanden verder. Hieronder doe ik kort verslag van de afgelopen maanden. Ben je nieuwsgierig naar mijn ervaring en bevindingen? Wil je weten of ik de Eve Cup nu nog gebruik? Lees dan gerust verder. Mochten er trouwens mannen meelezen: dit is echt wel een vrouwending. Verder lezen is dan ook op eigen risico :-p..

Eerste menstruatie

Vóór ik daadwerkelijk aan de slag ging checkte ik de gebruiksinformatie op de website van Femfulness (Go with your own flow). Om de boel wat gemakkelijker te laten glijden gebruikte ik een klein beetje kokosolie (bij teveel vliegt ie direct uit je handen als je 'm wil invouwen!). Het werkt anders dan een tampon. Je brengt de cup namelijk niet zo diep in en dat is even wennen. Eenmaal op de juiste plaats floept hij open en vangt netjes het bloed op. 'Je hoort hem niet te voelen', had ik gelezen. Dan deed ik toch iets verkeerd... Laat ik het zo zeggen, comfortabel was anders. Hij kon onmogelijk goed zitten want het bloed kwam er langs op gelopen.. Getver! Wat een gepruts! Het herinnerde me aan mijn eerder ervaring.. Het is dat ik (via Facebook) werd ge-support door een aantal fantastische ervaringsdeskundigen die hadden gelezen dat ik een cup had gewonnen en voorzagen van hun persoonlijke tips. 'Het kost echt wat tijd en moeite', herhaalden zij keer op keer. 'Er gaan wel een paar maanden overheen voor je 'de juiste slag' te pakken hebt'. Pffff een paar maanden... Maar als ik de dames mocht geloven zou het het oefenen (prutsen..) meer dan waard zijn. Stuk voor stuk waren ze enthousiast over het product en het uiteindelijke resultaat. Eenmaal gewend zou ik niets anders meer willen. Ik kon het me nog niet voorstellen... Eén ding wist ik wel: dit keer wilde ik niet vroegtijdig opgeven! Het idee met deze cup door het (nomaden) leven te gaan leek me namelijk zó superhandig! Niet meer na hoeven denken over het kopen van (chemisch) materiaal. Goedkoop, flexibel en vrij! Dus zette ik door! Om het bloed wat erlangs sijpelde op te vangen gebruikte ik er toch maar maandverband bij.

Mijn eerste week zat er op. Yeah! Ik was verder dan een aantal jaar geleden! Om de cup schoon op te bergen voor de volgende menstruatie leg je hem een aantal minuten in een pannetje met kokend water. Tijdens de menstruatie is het trouwens voldoende de cup af te spoelen met koud water. Snel en makkelijk dus!

Tweede menstruatie


Na mijn spetterende ervaring van de eerste week ging ik de maand daarop vol goede moed verder waar ik de maand ervoor gebleven was. Voor mijn volgende gebruik reinig ik de cup nog een keer in kokend water voor utra fris begin. Mijn oefening baarde langzaam kunst. Het gebeurde steeds vaker dat ik de cup na het inbrengen niet voelde zitten. Ik ging vooruit. Ik wilde hem ook 's nachts gebruiken en had gelezen dat hij ook hiervoor geschikt was. Dus hoppa, cuppie naar binnen en pitten maar. Hij was niet voelbaar en ik heb prima geslapen. Maar toen ik de volgende dag wakker werd en hem eruit wilde halen leek hij verdwenen.. HELP! Wat nu? In lichte paniek ben ik op een handdoek op bed gaan liggen en heb (met een veel te hoge hartslag) net zo lang gezocht tot ik het steeltje vond. Na een hoop gepruts wist ik hem er uiteindelijk weer uit te trekken. Maar dit was toch niet normaal! Ik begon te twijfelen aan de informatie die ik had gelezen. Was het wel echt oké dat ik hem 's nachts in deed?? Mijn achterban bevestigde dat dit geen enkel probleem zou moeten geven. Als ik (volgens de dames) na het wakker worden gewoon op mijn hurken was gaan zitten had ik het steeltje, na een beetje persen, zo te pakken gekregen.  

Tegen het einde van mijn menstruatie had ik zowaar het gevoel dat ik de slag te pakken kreeg. Het inbrengen ging steeds gemakkelijker. En met de tips van mijn soulsisters vond ik de cup netjes elke ochtend zonder problemen terug om hem er vervolgens gemakkelijk uit te halen. Olé! Weer een  stapje verder! Wel kroop er, tijdens mijn twee 'overvloeddagen' nog steeds wat bloed langs. Toch had ik het maandverband al kunnen vervangen voor een inlegkruisje.

Derde menstruatie

Mijn cuppie en ik begonnen nu écht aan elkaar te wennen. Het inbrengen en uithalen verliep steeds sneller en soepeler. Ik had er geen kokosolie meer bij nodig en ook de fase van rondvliegende bloedspetters is voorbij. Door, na het inbrengen, met mijn vinger rondom langs de cup te gaan voel ik of hij is opengeklapt. Zo niet dan duw ik hem een beetje in het juiste model. Aangezien het bloed er tijdens de eerste twee menstruatiedagen langs bleef gaan had ik twijfels of ik het wel goed deed. Nalaya gaf aan dat er ook sprake zou kunnen zijn dat mijn bekkenbodemspieren wat zwak zijn. Ze adviseerde mij deze spieren te gaan trainen.

Vierde en vijfde menstruatie

Het oefenen en doorzetten heeft zijn vruchten afgeworpen. Tijdens mijn menstruaties voel ik me inmiddels bijna één met mijn Eve Cuppie! Het voelt veel vrijer dan met tampons. Menstrueren met een cuppie heeft me verrijkt. Ik ben erdoor bewuster bezig met mijn menstruatie en intiemer met mezelf dan ik voorheen was. Ik ben blij met deze ontwikkeling! Helaas blijf ik er vooralsnog niet aan ontkomen tijdens de twee eerste dagen er een inlegkruisje bij te gebruiken. Ik heb niet het idee dat ik iets fout doe of dat de cup niet voldoende vacuüm zuigt. Daarom heb ik het advies van Nalaya ter harte genomen en besloten mijn bekkenbodemspieren te gaan versterken. Eens kijken wat me dat weer voor moois gaat brengen. Het hebben van sterke bekkenbodemspieren schijnt velen voordelen te hebben! Ik heb al een yoni ei besteld! Wat dat is leg ik uit in een latere blog ;-)!

Wordt (dus) vervolgd!


Wil je meer informatie over de Eve Cup van Femfulness? Check de HIER de website!

Ik mag trouwens nog iets leuks aankondigen! Als je nu twee cups besteld dan krijg je 20% korting op je bestelling! Geweldig voor vriendinnen of als je met een origineel (Sint of Kerst) cadeautje voor de dag wil komen! De korting gaat automatisch in als er twee cups in de winkelwagen liggen! Tof toch!!


Heb jij (ook) een geweldig (nieuw) product dat de wereld gezonder kan maken, laat het mij gerust weten. Ik probeer het graag uit en blog er vervolgens mijn ervaringen over. Ik sta altijd open voor mooie samenwerkingen.

Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur

Nieuwsgierig naar mij/ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: Viaoue El Angel en Via Fleur...





 

woensdag 26 oktober 2016

Van (sloot)water tot ultra schoon wonderwater! Het 4-in-1 filtersysteem van AQV kan toveren!


Toen wij ons nomadenbestaan besloten voort te zetten in een camper had ik een grote wens: een systeem aan boord waarmee we onszelf konden voorzien van ultra zuiver drinkwater. 

Waarom ultra zuiver drinkwater?

Omdat ons lichaam bestaat uit meer dan 75% water. Om onze organen, weefsels en cellen voldoende te hydrateren (en dus fysiek en mentaal gezond te blijven, goed te kunnen blijven functioneren) hebben we de hele dag vocht nodig. Krijgen we onvoldoende vocht binnen dan drogen we uit met alle gevolgen van dien. Wil je hierover meer weten dan is het boek: 'Water, het goedkoopste medicijn' (Je bent niet ziek, je hebt dorst) van F. Batmanghelidj een absolute aanrader. En met vocht bedoel ik zuiver water (geen koffie of frisdrank ;-) ). Ook het gewone kraanwater behoort naar mijn bescheiden mening niet tot de gezonde mogelijkheden. Ik zal kort uitleggen waarom ik dit (zonder het eerst zelf te filteren) bij voorkeur niet drink.

Hoe schoon is 'veilig drinkwater'?

Binnen bepaalde normen beschouwd de Nederlandse overheid het Nederlandse kraanwater als 'veilig voor de gezondheid' (al 'druppelen' er steeds meer verontrustende mediaberichten door dat het leveren van schoon drinkwater, door allerlei redenen, steeds moeilijker wordt). Het kraanwater bevat namelijk gifstoffen zoals pesticiden, medicijnresten, industriële verontreiniging en zware metalen. Ook bevat het Nederlandse kraanwater chloor (wat wordt toegevoegd om bacteriën te doden). Ondanks dat het hier volgens de overheidsinstanties om lage concentraties gaat vind ik dit heftig. Het mag dan in de ogen van de overheid 'veilig' zijn, tussen veilig en ultra zuiver zit, zoals je ziet, blijkbaar een heeel groot verschil! Er wordt algemeen geadviseerd elke dag anderhalf tot twee liter water te drinken. Drink je dit - door de overheid als 'veilig' beschouwd kraan - water en tel je bij deze 'lage concentraties rotzooi' alle andere verontreinigingen op die velen van ons dagelijks gebruiken en/of binnenkrijgen (ik noem: uitlaatgassen, E-nummers, met chemicaliën bespoten groenten en fruit, chemische cosmetica- en verzorgingsproducten, medicijngebruik etc...) dan loopt het op een gegeven moment toch aardig op voor je lichaam dat is ontworpen voor het verwerken van voornamelijk zuivere natuurproducten. 
Het grootste gedeelte van het kraanwater wordt gebruikt voor andere doeleinden dan voor drinkwater (denk aan douchen, toilet doorspoelen, koken, schoonmaken etc.). Met dit gegeven zou je je kunnen afvragen of je überhaupt kunt verwachten dat de overheid ultra zuiver drinkwater levert. Want gewoon 'veilig' is toch goed genoeg...?

Wij leven dus een nomadenbestaan en verblijven veel Portugal en Spanje. Persoonlijk maak je mij niet wijs dat het kraanwater in deze landen schoner is dan in Nederland. Als je hier op sommige plaatsen de kraan opendraait komt de chloorlucht je al tegemoet. Nog niet zolang geleden nam ik in Salamanca een bad met als doel even lekker te relaxen. Na een minuut of vijf ben ik er weer uitgestapt. Relaxen kreeg hier een heel andere betekenis; de chloordamp maakte mij werkelijk zo high als een Vlaamse papegaai! Op de website waterinhetbuitenland.nl vind ik de volgende informatie over het kraanwater in Spanje en Portugal:

'Het leidingwater in Spanje kan een chloorsmaak hebben. Spanjaarden maken dan ook veel gebruik van flessenwater.' 'Het leidingwater in Portugal is drinkbaar, maar bevat wel veel kalk en ijzer, wat de smaak beïnvloedt.'

En flessenwater?

Toen we nog te voet rondzwierven kozen we ervoor flessenwater uit de supermarkt te drinken. Als we onderweg tijdelijk een vaste plek hadden kochten we flessen van vijf of meer liter. Het is in mijn ogen echt een noodoplossing want er zitten heel wat nadelen aan flessenwater:
* Het is wel 1000x duurder dan kraanwater,
* Het is onwijs milieubelastend,

* Je sjouwt je een bult,
* Plastic flessen bevatten Bisphenol A (BPA). Dit is een weekmaker, een chemische stof die gebruikt wordt om het normaal harde plastic veerkrachtig en elastisch te maken. Wordt BPA warm dan geeft het zijn toxines af. BPA wordt geassocieerd met diverse gezondheidsproblemen als een verhoogde kans op kanker, vruchtbaarheidsproblemen en stofwisselingsziekten. Dit komt omdat BPA zich in het lichaam gedraagt als oestrogeen (vrouwelijk geslachtshormoon) en het het natuurlijke hormoonniveau flink in de war schopt. Het wordt niet voor niets verboden in babyflessen en je vindt niet voor niets steeds meer BPA-vrije producten op de markt. 


Een goed én 'camperproof' waterfilter!

Ultra zuiver water, dat is wat ons lichaam nodig heeft! Wil je dit jezelf cadeau geven dan zal je (voor alsnog) zelf moeten filteren. De laatste jaren dat ik in Nederland woonde gebruikte ik een Brita filter. Maar inmiddels wist ik dat er velen malen betere systemen op de markt zijn. Mijn idee was dan ook op zoek te gaan naar zo'n goed (én betaalbaar) filtersysteem.

Om ons lichaam voldoende te hydrateren drinken wij per persoon twee tot drie liter water per dag. Met de warmte 's zomers (of bij/na inspanning) drinken we meer! Toen ik in juni een aantal weken in Nederland verbleef ben ik me gaan verdiepen in de mogelijkheden van een goed waterfilter. Ik had een aantal eisen. Naast dat het chloor, medicijnresten, pesticiden en zware metalen effectief uit het water moest verwijderen moest het ook praktisch zijn aan boord van de camper. Zouden we het water uit de tank (aan boord) ook willen drinken (het dus niet alleen gebruiken voor (handen) wassen en tanden poetsen e.d.) dan zouden we binnen no time door een volle tank heen zijn! Niet handig. Het filter moest te gebruiken zijn zonder wateraansluiting en zonder stroom moeten kunnen werken (meest van de tijd hebben we geen elektra). Op de één of andere manier moest het in een kastje weg te werken zijn zodat het niet alle kanten op zou vliegen tijdens het trotseren van vluchtheuvels en slingerende bergweggetjes... 
Wat was nou het 'toeval'? Tijdens mijn tweede week in Nederland ontmoette ik een soulsister die ik eerder via Facebook had leren kennen. Zij zag dat ik een plastic fles in de auto had liggen (oeps daar ging ik... of was het juist mijn 'redding'?) en vertelde mij dat zij thuis een waterfilter gebruikt van AQV Systems. Ze vertelde me de voordelen hiervan. Ik werd meteen enthousiast. Dit klonk goed! Eenmaal terug in het huis van mijn ouders (waar ik verbleef tijdens hun vakantie) checkte ik de website en stuurde een email naar de directie. Al snel had ik telefonisch contact met Rosa, de huidige directrice van AQV Systems. Ik vroeg haar of ze openstond voor een ruildienst. Angel en ik hadden het erover gehad en waren beiden van mening dat we hoe dan ook zo'n filter aan boord wilden. Rosa was onder de indruk van mijn verhaal en de volgende dag al stond de bezorgdienst met een heus AQV 5 Waterfilter voor de deur van het huis van mijn ouders. Angel zette het apparaat in elkaar en samen met mij vader (zij vormden een komische klus duo) werkten ze het apparaat veilig weg in één van de kastjes. Alsof het ervoor gemaakt is! 


Nadat er eerst drie keer water doorheen is gelopen (gefilterd) kan het water de vierde keer worden gedronken. Zo zeg! Wat is dit water lekker zacht!!! Romig bijna! Werkelijk een opvallend groot verschil met het water uit de kraan. En dit is niet zo vreemd als je weet wat dit systeem precies allemaal doet. Het filtert namelijk niet alleen. Nee man! Het mineraliseert en vitaliseert! En als klap op de vuurpijl maakt het het water ook nog eens basisch (alkalisch) en helpt hiermee je lichaam te ontzuren! Je hebt dus kristalhelder, ultra zuiver drinkwater zonder geurtjes. De 1200 Gauss magneetkraan zorgt voor hexagonaal water. Simpel gezegd houdt dit in dat het water goed door je cellen kan worden opgenomen.


Water zoals water hoort te zijn

Mineraal bronwater zoals we dat kennen in Nederland ontstaat doordat regenwater langzaam door verschillende bodemlagen sijpelt. Hierdoor wordt het gefilterd en neemt het belangrijke mineralen en sporenelementen op. De watertechnologie van AQV bootst dit natuurlijke proces na om water terug naar zijn oorspronkelijke vorm te krijgen. Voordat het water door beiden filters is ben je dan ook wel even verder. Zorg je dat je het reservoir geregeld bijvult dan staat er altijd super schoon water voor je klaar! De beiden filters hoeven slechts één keer per jaar te worden vervangen. De mineraalstenen eens in de drie jaar. Verder is het systeem onderhoudsvrij.

Onze ervaring

Onze ervaring is dat we het bovenste filter om de zoveel tijd (is afhankelijk van waar we zijn) even schoon moeten maken met een vochtige doek omdat er gele aanslag op komt ('veilig drinkwater' noemen ze dat dan...). We hebben een twintig liter jerrycan aan boord waar we water mee halen en het filter steeds mee bijvullen. Veelal gebruiken we water uit de fonteinen onderweg. Maar het schijnt dat we zelfs van regen(ton)-, rivier- of slootwater helder en gezond drinkwater kunnen maken met het AQV Watersysteem! Over bacterievorming hoef je je trouwens geen zorgen te maken. Doordat een deel van de stenen is behandeld met colloïdaal zilver is er namelijk geen bacteriewerking of algengroei in het water! Goed hè!!

Het AQV 5 Waterfiltersysteem is zonder te overdrijven één van onze kostbaarste bezittingen. Het voelt als een grote rijkdom elke dag zó gemakkelijk ultra schoon water tot onze beschikking te hebben! Laatst 'grapte' Angel (in mijn oren klonk het net even iets te serieus): 'zonder mij kan je wel, maar zonder dat filter wordt het lastig hè...!' Haha, hier zit een kern van waarheid in :-p ! Voor twee personen is het vijf liter systeem perfect! Toen we de twee zoons (tien en dertien jaar) van Angel bij ons hadden merkten we dat het in vaak nét te weinig was. We moesten flink blijven bijvullen wilden we ons allemaal gehydrateerd houden. Voor een gezin is een tien of twaalf liter dan ook aan te raden. Die jongens vonden het overigens fantastisch stoer om hun eigen water te kunnen tappen. Toen we op de camping stonden (lees ook: 'Add-Van-Tour-Us' - Wonderlijke chaos op Camping El Pinajarro') kregen al hun nieuwe vriendjes een rondleiding in de camper om voornamelijk het filter te komen bewonderen en het water te proberen.

Als we een dag buiten de camper doorbrengen gaan er altijd twee glazen flessen (glas geeft in tegenstelling tot plastic geen giftige stoffen af als het warm wordt) 'wonderwater' mee. Als ik nu ergens anders water drink dan ons eigen water dan proef ik dat meteen. Het water uit de kranen stinkt en smaakt echt smerig! Het flessenwater uit de supermarkten smaakt ineens een soort van 'leeg'. Als we bezoek hebben en we geven ze ons wonderwater dan krijgen we veelal verbaasde reacties. Iedereen vind het zo lekker smaken!


Wil je meer informatie over de filtersystemen van AQV? Check de HIER de website! Mocht je na het lezen van deze blog enthousiast zijn geraakt en zelf ook zo'n systeem willen aanschaffen, vermeld dan gerust dat je 'Via Fleur' komt ;-)!

Heb jij (ook) een geweldig (nieuw) product dat de wereld gezonder kan maken, laat het mij gerust weten. Ik probeer het graag uit en blog er vervolgens mijn ervaringen over. Ik sta altijd open voor mooie samenwerkingen.

Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: Viaoue El Angel en Via Fleur






woensdag 5 oktober 2016

Ben ik een Dombo? Een terugblik op mijn leven en de keuzes die ik heb gemaakt.


Terwijl ik samen met Angel in een giga vrije val verkeer in Salamanca (Spanje) stuurde mijn zusje mij vorige week een foto toe waarop twee pagina's van haar oude vriendenboekje te zien zijn. Toen ik ernaar keek verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. Ik was vijftien toen ik het invulde. Dat is twintig jaar (!!) geleden. Dat betekend dus dat ik nu al meer dan dubbel zo lang leef als dat ik deed toen ik het boekje invulde. Wow! Wat vliegt de tijd!

Hoe meer ik de info uit het vriendenboekje op me in liet werken, hoe meer puzzelstukjes van mijn leven er ineens op zijn plek vielen. Het heeft geleid tot mooie inzichten en ik zie ineens een duidelijke rode draad. 

Wat me opviel...

Toen ik vijftien was at ik het liefst kroketten (in verband met voedselintoleranties doe ik dit niet meer, maar bij het idee aan een kroket worden mijn speekselklieren nog steeds acuut actief) en vond ik het journaal het stomste 'tv-programma'. Ik wilde toen al niets van negativiteit en ellende afweten. Tot 'zorg' van mijn ouders (nu niet meer hoor) want het was toch juist zo goed als je op de hoogte was van wat er gaande was in de wereld. Het was immers belangrijk dat je je mening kon geven en mee kon praten over wat er speelde.
Maar buiten dit vielen me nog een aantal dingen op. Op de vraag: 'Wat wil je later worden?' antwoorde ik: neger. En op de vraag: 'Wat vind je het leukst om te doen?' was mijn antwoord (zoals je kunt zien): Gek!!! Reizen + vakantie. Het heeft er dus altijd in gezeten! Maar waarom heb ik dan zo'n tijd het tegenovergestelde gedaan van wat mijn hart me influisterde? Ben ik onderweg van mijn (ziels)padje geraakt? 

Op mijn vijftiende @ Sint Maarten

Wilde ik neger worden?

De informatie over mijzelf en de vragen die het opriep heb ik even op me in laten werken. Waarom wilde ik in vredesnaam neger worden? Ik weet nog dat ik stiekem altijd een beetje jaloers was op mensen met een donkere huidskleur. Als ik ('s winters) wit was vond ik dat maar niets! Daarnaast zijn donker getinte mensen veelal onwijs ritmisch (dat ben ik zelf helemaal niet) en zien ze er op latere leeftijd veelal jonger uit dan blanken. Een neger(in) met overgewicht zag er in mijn ogen ook stukken beter uit dan een blank persoon met hetzelfde gewicht. Maar buiten dit (én het feit dat mijn eerste echte kus met een neger was), is er een veel dieper liggende reden dat ik destijds invulde wat ik invulde. Ik had namelijk werkelijk geen flauw idee wát ik later wilde 'worden'... Alleen het feit dat ik ooit volwassen zou worden benauwde me al. Laat staan dat ik een heus beroep zou moeten kiezen. Dat wilde ik helemaal niet. Waarom moest ik überhaupt iets wórden? Ik wás toch al!? Ik wilde gewoon kind zijn en vooral ook blijven. Een jaar of acht was een fijne leeftijd. Spelen en plezier maken, dáár werd ik blij van. Hoe ouder ik werd hoe grotere hekel ik kreeg aan school. Alsof ik op school iets nuttigs zou leren. Ik vond het zonde van mijn tijd! En mijn moeder maar kletsen aan de rand van mijn bed als ik weer eens in tranen was over de zorgen die ik had voor later. Ik wilde niet groter worden! Ik wilde die stomme dingen op school niet leren! Waarom kon ik niet gewoon alleen doen wat ik leuk vond? Het antwoord hierop was 'logisch' en standaard: 'Om later te doen wat je leuk vindt moet je naar school, moet je leren voor een beroep. Er is vast wel een beroep dat bij jou past.'

Zoektocht

Tot mijn zestiende woonde ik in een dierentuin. We hadden, zeker toen ik jong was, geregeld beesten in huis die door hun moeder waren verstoten. Ik vond het fantastisch! Er gebeurde altijd wel wat!

Met tijgertje Joeska.

Ik had mijn eigen geit Vlekje en 'assisteerde' de dierverzorging waar ik kon. Als kind had ik dan ook bedacht dat dierenarts misschien wel iets voor me was. Tot ik me realiseerde dat ik daarvoor heeeeel lang in de schoolbanken moest zitten... Dierenverzorger dan. Dat was al haalbaarder. Toen ik wat ouders werd (dit zal zo rond mijn vijftiende geweest zijn) veranderde mijn 'interesse'. Het buitenland begon op de één of andere manier te trekken. Ik wilde reizen en ben een paar keer naar open dagen geweest waar ze opleidde voor reisleidster en stewardess. Maar om nou te zeggen dat ik me dat daadwerkelijk zag doen...nee! Ik heb altijd een soort van behoefte gevoeld het 'normale' te doorbreken. Er zat een rebel in mij. Ik stond erom bekend dat het met mij nooit saai was. Ik maakte altijd van alles mee en had daardoor de mooiste verhalen. Tegen het einde van mijn havo examen wist ik nog steeds geen geschikt beroep. Dus zakte ik en had zo wat langer de tijd om erover na te denken ;-) Het jaar daarop was er echter niet veel veranderd, maar om nou opnieuw te zakken.. Ik slaagde met een talenpakket (niet dat ik daar in uitblonk maar het lag me in ieder geval beter dan exacte vakken). Aan Nederlandse opstellen schrijven ervaarde ik overigens wel plezier! Een aantal van mijn vriendinnetjes zaten op de Pabo. Kinderen vond ik best leuk dus waarom ga ik niet gezellig met hen mee!? Vier weken hield ik het er vol. De lessen interesseerden me werkelijk geen reet! Mijn gedachten dwaalden constant af naar verre oorden, naar avontuur. Nadat mijn tutor (of zoiets) hoorde van mijn twijfels adviseerde hij me te wachten tot de eerste stage voorbij was. Wellicht dat dat me nog op andere gedachten zou brengen. Mijn ouders (die inmiddels tureluurs werden van mij) vertelden me dat als ik zou wachten met mijn beslissing ik hen het betaalde schoolgeld kon terugbetalen. Hiermee was de keuze snel gemaakt ;-)

Eindelijk weg

Het was duidelijk! Ik wilde de wijde wereld in. Ik wilde avontuur! Na eerst zes maanden te hebben gewerkt vertrok ik op mijn negentiende dan eindelijk alleen naar het buitenland. Naar Zuid-Frankrijk om precies te zijn. Daar had een Nederlands stel me via de zus van Carolien Tenssen aangenomen als au-pair voor een driejarige mademoiselle. Ik startte er begin april. Het stel woonde in een ultiem mooie omgeving. Ze hadden een kleine camping, een meer, een zwembad en een stal vol dieren. Het was een paradijs! Gewèldig vond ik het! Dit was leven! Iedere week schreef ik in een lange email aan het thuisfront mijn verhalen van alle avonturen die ik beleefde. Ik genoot volop!

Als au-pair

Intussen had mijn vader al een volgend avontuur 'voor geweekt'. Als ik dat zou willen kon ik na mijn tijd in Frankrijk, na een korte tussenstop in Nederland, direct door naar Zuid-Afrika. Daar kon ik een baantje krijgen op een krokodillenfarm. Een super gaaf vooruitzicht! Net voor het hoogseizoen begon kwam er een Nederlandse jongen op de camping werken. Ter voorbereiding op zijn komst hadden ze me verteld dat deze mooiboy (die er al jaren elke zomer werkte ) elk jaar de au-pair scoorde. Dat ik het alvast even wist. Nou, dat gaat dan dit jaar anders, sprak ik met mezelf af. Totdat meneer in levende lijve voor me stond en ik in één klap mijn afspraak was vergeten. Mede door zijn populariteit (bij de dames) op de camping hadden we een wat rare start samen. Toen hij na zes weken terug ging naar Nederland kwamen we er beiden achter dat er voldoende gevoel was om door te zetten. Na een bezoek aan Parijs arriveerde ook ik in september weer in Nederland. Mijn ouders verbaasden zich over het feit dat ik in Parijs winterkleding had gekocht. 'Dat is toch veel te warm voor Afrika?' reageerden zij.

In mijn element in Frankrijk

Een ongewenst gevoel

Ik was oprecht verliefd op deze jongen en toch begon er al vrij snel iets aan me te knagen. Er kwam een gevoel omhoog dat ik liever niet wilde voelen. Dus duwde ik dit gevoel weg. We waren toch goed samen!? Een jaar na onze ontmoeting gingen we samenwonen. Althans we hopten, illegaal, van de ene na de andere studentenkamer (dit had wel wat). In het begin hebben we nog even met het idee gespeeld te verhuizen naar Frankrijk. Dit leek me te gek! Echter samen waren we niet stoer genoeg dit daadwerkelijk door te zetten. Ruim een jaar na onze ontmoeting werd ik ziek. Ik kreeg last van depressies en angstaanvallen. Met behulp van een orthomoleculair arts ontdekte ik stap voor stap dat ik intolerant was voor bepaalde voeding. Daarnaast bleek mijn lichaam vol virussen te zitten en functioneerden mijn schildklier en bijnier niet naar behoren. Was dit een reactie op het feit dat ik niet naar mijn hart luisterde? Deze arts wist mij flink op te lappen. Ik kon weer verder. Door alles raakte mijn spontane gekkigheid langzaam aan steeds meer naar de achtergrond. Enkele jaren later kochten we een huis, een hond en een boot. Mijn ouders hadden ook altijd een boot gehad waar we elke vakantie mee weg gingen. Zomers leefden we weken op het strand in de natuur. Mijn zusje en ik verwilderden dan volledig. Als we na zo'n vakantie weer in de bewoonde wereld kwamen trok ik overal mijn broek naar beneden als ik moest plassen... (doe ik nog steeds het liefst ;-) )

Tijdens een weekend op de boot.

Intussen werkte ik als activiteitenbegeleidster bij een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Na een werken-leren-traject haalde ik daar (met een hoop pijn en moeite) alsnog een heus diploma (SPW). Mijn leven was prima.  Ik had het allemaal best goed voor elkaar. Maar vlammen deed mijn hart niet. Diep van binnen snakte ik naar meer. Meer actie, meer gekkigheid, meer uitdaging, meer avontuur. Ja, laten we gaan trouwen! En dan natuurlijk wel op een originele manier! We trouwden stiekem tijdens onze eerste vakantie op onze boot. 'Wij namen iedereen in het ootje en stapten in ons huwelijksbootje', schreef ik later op de kaart die we naar een select gezelschap stuurden. Ik had er dikke lol in! 

Trouwen, maar dan nét even anders.

Ik bleef onrustig van binnen. Om mijn 'veranderdrang' toch ergens naartoe te kunnen laten gaan zette ik geregeld de indeling van de huiskamer  op zijn kop. Ik kon er onwijs van genieten dat het leek alsof ik een ander huis had! In tegenstelling tot mij vond mijn man veranderingen juist vrij lastig. 'Jij altijd met je veranderdrang' en opruimwoede, zei hij dikwijls. Dan grapte ik: 'Wees blij dat ik het op deze manier uit en jouw niet inruil voor een ander exemplaar'...

Op een gegeven moment vond ik een nieuwe passie: gezondheid! Mede door de ervaring die ik had met mijn eigen gezondheid(sklachten) ben ik me verder gaan verdiepen in voeding en hormonen. Ik was onder de pannen. Al snel hielp ik mezelf van de (bio-identieke) hormonen af. Ik leerde beter en beter hoe ik goed voor mezelf kon zorgen en ging ook andere mensen helpen. Al snel ontdekte ik het schrijven van blogs die ik deelde op mijn toenmalige website.

Is dit het?

Zo nu en dan overviel me een gevoel van twijfel. Was dit wel het leven wat ik voor ogen had? Was ik wel echt blij met mijn relatie? Als ik dit uitsprak naar mijn man praatte hij hevig op me in. Ik was waarschijnlijk weer eens door iemand beïnvloed. Mijn gevoel was niet juist. Wij waren immers voor elkaar bestemd. Ik luisterde naar hem en liet me overrulen. Vervolgens wist ik het onderwerp weer van me af te duwen en door te gaan. Maar met name het laatste jaar schoot er geregeld een gedachte door mijn hoofd: hoe zou het zijn gegaan als... ik toen naar Afrika zou zijn gereisd? Had onze relatie dan stand gehouden? 

Als de nood het hoogst is...

In april 2014 ontdekte ik dat ik zwanger was. Het was alles behalve geplant. Mijn man en ik hadden geen kinderwens en waren volop bezig met de ontwikkeling van ons bedrijf. Al snel bleek dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap ging. Ik werd met spoed geopereerd. Erg? Nou, leuk was het zeker niet te noemen. Maar toch ik ben ontzettend dankbaar voor deze gebeurtenis! Inmiddels denk ik dat ik deze situatie onbewust zelf heb gecreëerd. Ik was steeds verder van mezelf verwijderd geraakt. Dit kon niet langer! Ik moest mezelf 'redden'. Na mijn operatie herstelde ik mentaal slecht. Ik kreeg zelfs een officiële diagnose angststoornis. Toen ik, na een tip, besloot de Camino de Santiago te gaan lopen ontdekte ik dat mijn hart sneller begon te kloppen. Het al jaren gedoofde vlammetje kwam ineens weer tot leven. Álles in mij schreeuwde dat dit precies was wat ik moest gaan doen. Ik werd zó enthousiast dat ik bijna zou vergeten dat ik een angststoornis had ;-) Lees ook: 'Samen met mijn angststoornis naar de Camino de Santiago'

De rest van het verhaal is inmiddels vrij algemeen bekend ;-). Tijdens mijn wandeltocht naar Santiago de Compostela besloot ik te willen scheiden en kort daarna ontmoette ik Angel; een super intelligent achtjarig kind in een bloedmooie mannen uitvoering. Vanaf de eerste seconde voelde ik dat ik met deze mafketel een oersterke (ziels)connectie heb. 


En nu de moraal...

Ben ik een 'Dombo'? Heb ik spijt van de keuzes die ik heb gemaakt? Zou ik het anders hebben gedaan als ik het over mocht doen (en weet wat ik nu weet)? Zit er een moraal in dit verhaal? Wat denk jij dat mijn antwoorden zijn op deze vragen?

Om bij de eerste vraag te beginnen.. Het olifantje Dombo (dat ik tekende) en ik hebben iets gemeen, namelijk dat we beiden (ondanks grote angst) het lef hebben gehad in het diepe te springen (en te vertrouwen dat het áltijd goed komt). Nee, spijt van mijn keuzes heb ik niet! Ondanks dat sommige keuzes tegen mijn hart in gingen ben ik al met al blij dat ik ze heb gemaakt. Wat er zou zijn gebeurd als ik op mijn twintigste naar Afrika was gegaan is natuurlijk koffiedik kijken. Ik weet alleen wat het resultaat is van de keuzes die ik heb gemaakt. Namelijk dat ze (me) hebben geleidt tot waar ik nu ben en wat ik nu doe. Ze hebben me voorbereid op het avontuurlijke droomleven waar ik altijd naar verlangde en wat ik nu daadwerkelijk leef. Ik heb ervaring opgedaan en daarvan geleerd, heel veel geleerd (daar kan geen school of opleiding tegenop!). Door mijn ziekte heb ik geleerd wat mijn 'zwakke punten' zijn en hóe ik het beste voor mezelf kan zorgen. Door de bijna veertien jaar ervaring en alle uitdagingen met mijn ex kan ik nu samenleven met mijn grote liefde Angel. 

Zou ik het echter over mogen doen (met wat ik nu weet) dan ging ik, alleen al uit grote nieuwsgierigheid, voor nieuwe weg. Verandering van spijs doet immers eten! Ik ben tenslotte een avonturier :-)

De moraal zou kunnen zijn dat er geen foute keuzes bestaan. Elke keuze heeft namelijk zijn voordeel(en). Elke keuze zorgt voor (nieuwe) inzichten. Mijn ervaring is dat je erop kan vertrouwen dat wat je ook kiest, het uiteindelijk altijd het beste is voor jou! Daarbij geloof ik erin dat als je door bepaalde keuzes van je zielspad bent geraakt je altijd weer wordt teruggeleid naar het voor jou voorbestemde pad. Dat zie je maar aan mijn verhaal!


Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: Viaoue El Angel en Via Fleur
  



  

vrijdag 16 september 2016

'Add-Van-Tour-Us' - Wonderlijke chaos op Camping El Pinajarro!


In augustus hadden we twee weken de kids van Angel aan boord van TikiTiki. Een nieuw avontuur waar de jongens weken naartoe hadden geleefd. Ze hadden zelfs een heus vakantieplan gemaakt: 'Verano en la caravana' (zomer in de camper). Nadat we dit plan hier en daar wat bijgesteld (met bijna veertig graden heel Spanje doorcrossen was (ook financieel) iets teveel van het goede...) werd het goed zichtbaar opgehangen in de camper! Al was het in eerste instantie nog maar de vraag of we überhaupt wel op 'vakantie' konden...in het kader van in het diepe springen besloten we op een gegeven moment alle twijfels over boord te gooien en gewoon te gaan.


Járen geleden ging Angel met zijn ex-vrouw en de kinderen geregeld naar Camping El Pinajarro in de Spaanse plaats Hervàs. Andrés (de oudste, bijna dertien) kan zich dit nog goed herinneren en wilde heel graag nog eens langs. Dit was dan ook één van wensen van de jongens én onderdeel van hun vakantieplanning. Eén nachtje op een échte camping! Dat was het plan! Maar zoals we inmiddels weten is een plan enkel een plan...

Na een tweedaags bezoek aan hun neefjes (kids van zus van Angel) in Salamanca vertrokken we vroeg richting Camping El Pinajarro. Om acht uur 's morgens stonden we er al voor de poort (die rond negen uur openging). Eén dag en één nacht was het idee dus we wilden er álles uit halen wat erin zat. Om kosten te besparen slapen we normaal alleen op parkeerplaatsen, ergens 'in het wild' of (na akkoord) op privéterrein. Voor de wens van de jongens maakten we echter één uitzondering. Een overnachting op deze camping kostte in ons geval zo'n vijfendertig euro. Voor ons een flink bedrag. We zochten een mooi plekkie uit en installeerden ons 'familie'-kamp.


We stonden op een super plek! Lekker centraal en tegenover het sanitair gebouw! Angel haalde de geluidsboxen tevoorschijn die we een dag eerder hadden teruggevonden tussen onze opgeslagen spullen in Salamanca. Cadeautjes zijn dat dan! Met behulp van de laptop hadden we de opgeslagen muziek voor het uitkiezen! Beter!! Terwijl ik al dansend en zingend een gezonde lunch in elkaar draaide namen de mannen een kijkje op de camping. Even samen herinneringen ophalen en checken of er in de tussentijd dingen waren veranderd. Inmiddels had de man die de camping al jaren runt Andrés gespot en herkende hem (dit jongetje heeft bijzonder mooie blauwe ogen die je, nadat je ze één keer gezien hebt nooit meer vergeet). Zo ontdekte hij uiteraard ook Angel (die hij in tegenstelling tot zijn zoon niet meer zou hebben herkend). 'Ahh die hippie met die oude camper ben jij!', zei hij blij verrast. Hij vond het geweldig ze weer te zien en was ze in al die jaren nooit vergeten. Hij en zijn vrouw hadden wel eens tegen elkaar gezegd: 'Die man is niet gelukkig in dat huwelijk.'     

Binnen no time maakten de jongens nieuwe vriendjes en hadden wij (meer) rust! Dit was het ultieme vakantiegevoel! We genoten ten top! De camping had een zwembad, een bar met wifi, activiteiten voor de kids, veel schaduw. Het was een heus paradijs!


'Kunnen we niet nóg een nachtje blijven?', vroegen de jongens al voor de eerste dag om was. Wij keken elkaar aan... 'Ik heb een idee', zei Angel. 'Jullie kunnen ze een kunstwerk aanbieden in ruil voor een extra nacht!'. Nou daar gingen ze... Tien minuten later kwamen ze hieperdepiep terug. 'Het is gelukt!! We kunnen een nacht langer blijven!' Hoe geweldig was dit! Een feestje waard! En hoe vier je dat? Met boekweitpannenkoeken natuurlijk!


De volgende dag ontstond er een nieuw idee. 'Mogen we alle tekeningen aan de waslijn hangen?', vroegen de boys. Dan maken we er een expositie van! Goed idee!!! Dus zo gezegd zo gedaan!



Al snel werden we het onderwerp van gesprek op de camping. Er kwamen mensen kijken en Angel kreeg diverse aanvragen. Hola(!)dijee! 'Misschien mogen we wel een expositie maken in de bar', zei Angel met een gekke bek. En dat voelde Manuel, de organisator, blijkbaar aan. Hij vertelde de jongens dat ze alle schilderijtjes en platen die aan de muren in de bar hingen mochten weghalen en daarvoor in de plaats de tekeningen mochten ophangen. Hadden wij ook weer ruimte voor de was ;-). Maar dit was niet alles. Manuel had namelijk nog een verzoek. Hij zou het geweldig vinden als Angel een groot kunstwerk wilde maken voor in de uitbouw in de bar. Natuuuuurlijk (!!) wilde Angel dat! En zo ontstond ons tweede 'Add-Van-Tour-Us' project! Geweldig! Manuel liet materiaal aanrukken en de volgende dag kon Angel aan de slag.



Tijdens een kinderfeestje (met veel te veel snoep) ging Angel los op zijn doek. Het begin was er! Maar wanneer het af is weet niemand ooit van tevoren... Zeker was in ieder geval dat we nog even 'moesten' blijven :-)! 
video

Die nacht sliep Angel slecht. Hij was niet tevreden met wat hij tot dan toe op het doek had gezet. Hij vroeg mij naar mijn mening. Ik had het proces tot nog toe op de voet gevolgd en wist dat het nog alle kanten op kon. Toch moest ik heel eerlijk toegeven dat ook ik het vooralsnog he-le-maal niets vond... Net als tijdens het project wat we deden in Winterwijk ('Add-Van-Tour-Us' - Een kunstwerk én een hoop sound of music in The Truman Show in Winterswijk!') voelde ik ook nu weer dat ik een verwachting had van hoe het eindresultaat moest worden... Maar dit keer had ik me in weten te houden (jaja ik boek vooruitgang..) en hem niet geprobeerd te sturen. 'Ik haal dit papier eraf en maak een totaal nieuwe tekening', zei Angel terwijl hij me met een droevige blik aankeek. 'Misschien kan ik dít maken', zei hij en liet me zijn inspiratie zien. 'Veel te kinderlijk', antwoorde ik. 'Dat past hier niet!' Ik zag hem verder in elkaar zakken... 'Ik heb honger!', zei Miguel die intussen bij ons aan tafel was komen zitten. 'Ik ook', zei Angel en twee paar identieke ogen keken me met dezelfde (licht dwingende) blik aan. 'Oké, oké, ik ga al. Ik draai wel even wat in elkaar', zei ik en vertrok richting camper. De honger van Miguel kwam op het juiste moment. Het was goed Angel even alleen te laten. Hij zat diep in zijn creatieve proces en zag duidelijk even geen doorgang meer. Ik voel hem dan zó sterk aan dat het beter is wat afstand te nemen. Terwijl ik de receptie passeerde gingen er allerlei gedachten door me heen. Hoe gaat dit eindigen? Wordt het een drama of een groot succes? Voor de receptie stond een grote Jeep geparkeerd. Mijn oog viel direct op het kenteken dat (naast twee letters) bestond uit de nummers 1117 (opeenvolgend!). Onze geluksgetallen!!

Over deze getallen: 'Wanneer je de getallenreeks 111 of 1111 ziet opduiken is het een groot teken van een gouden kans. Beide reeksen betekenen dat zich een “doorgang” geopend heeft waarin je intenties en doelen zich uiterst snel zullen manifesteren. 1-en naast 7-en betekent dat je groot geluk zult ervaren, synchroniciteit of wat sommige mensen “veel geluk” zouden noemen dat je zal leiden om je hartenwens te manifesteren.'(Bron: Nieuwetijdskinderen.)  

Vanuit mijn tenen voelde ik een opluchting omhoog komen. Wat een mooi teken van de engelen! Dit kunstwerk wordt een succes! Ik greep naar mijn mobiel om een foto te maken van het kenteken. Deze bleek echter in de camper aan de oplader te liggen. Met nieuwe energie vervolgde ik mijn weg, haalde een restje havermoutpap uit de koelkast en maakte hier in een handomdraai twee lekkere tussendoortjes van. Met de bakjes én mijn mobiel liep ik terug om een foto te maken van het kenteken, maar de Jeep was al weg... Opnieuw maakte ik een dankbaar gebaar naar boven. Ik gaf de mannen hun hap en vertelde ze mijn verhaal. 'Ik ga door met dit doek', reageerde Angel vastbesloten. En nog geen tien minuten later stond hij als een malle te tekenen. Samen met Miguel keek ik toe. Miguel besloot een filmpje te maken van zijn vader; een energiebom in actie!


video



'Hij is af', zei Angel een uur later. Ik bekeek het van veraf en van dichtbij (wat in mijn beleving het beste was). 'Ik vind het nog steeds niet mooi', bekende ik. In mijn ogen is het één grote chaos.' Ik kreeg een treurig gevoel van wat ik op het doek zag. In mijn beleving zat daar een vrouw die na een feest vol drugs- en alcoholgebruik verkracht was achtergelaten. Ik mocht het dan misschien niet mooi vinden, het deed dus wel degelijk wat met me. Angel genoot van mijn emotie die blijkbaar van mij gezicht was af te lezen. Duidelijk trots keek hij vanuit alle hoeken naar zijn creatie. 'Ik ben zó blij dat ik ben doorgegaan met dit doek!', zei hij nog na stuiterend. 'Het is mijn beste kunstwerk tot nog toe!' En 'chaos' is de perfecte naam! 'Gracias mi amor!' Hij pakte me vast en kuste me op mijn voorhoofd. 




Het was opnieuw tijd voor een feestje! Ik bakte twee Havermout Tortilla's. Eén voor ons zelf en één voor Manuel en Merce (het prachtige koppel dat Camping El Pinjarro runt). Samen met de jongens heb ik hem aangeboden en in mijn beste Spaans uitgelegd wat erin zat en waarmee wij hem zelf combineren. 

De volgende dag (dag zes alweer!) kregen we te horen dat ze hadden gesmuld van de tortilla en dat ze graag het recept uitgeschreven wilden hebben. Altijd leuk! Ook hadden ze inmiddels het kunstwerk bewonderd. Ze waren er reuze blij mee en trommelde meteen hulptroepen op om het op te hangen (dit duo laat er geen gras over groeien, heerlijk!).  


video



Eén van de medewerkers van de camping staarde van achter de bar naar het kunstwerk. Hij vertelde enthousiast het ene na het andere gezicht te zien. Met een biljartkeu wees hij ze stuk voor stuk aan! Deze man had een bijzonder oog voor detail. Zo was hij de enige geweest die in één van de geëxposeerde (en op het eerste gezicht abstracte) tekeningen een specifiek plein in Salamanca herkende! Angel wist werkelijk niet wat hij hoorde (want dit plein was inderdaad zijn inspiratie geweest)... Enkele dagen eerder had deze speciale barman één van Angels' tekeningen gekocht. Het was een cadeautje voor zijn moeder. Vet mooi!


Angel besloot hem de tekening van het plein in Salamanca cadeau te geven.

Nu was het einde van ons verblijf echt in zicht! Een week lang hadden we genoten van een paradijselijke plek vol luxe. Morgen zouden we verder reizen. We vroegen om de eindrekening (die behoorlijk was opgelopen) en kregen te horen niets, nada, noppes te hoeven betalen. Een wonder! We hadden niet alleen verdiensten hadden gemaakt met tekeningenverkoop, maar ook was hiermee het vorige 'Add-Van-Tour-Us' project in Winterswijk betaald! Allemachtig prachtig! 


Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: Viaoue El Angel en Via Fleur