vrijdag 16 september 2016

'Add-Van-Tour-Us' - Wonderlijke chaos op Camping El Pinajarro!


In augustus hadden we twee weken de kids van Angel aan boord van TikiTiki. Een nieuw avontuur waar de jongens weken naartoe hadden geleefd. Ze hadden zelfs een heus vakantieplan gemaakt: 'Verano en la caravana' (zomer in de camper). Nadat we dit plan hier en daar wat bijgesteld (met bijna veertig graden heel Spanje doorcrossen was (ook financieel) iets teveel van het goede...) werd het goed zichtbaar opgehangen in de camper! Al was het in eerste instantie nog maar de vraag of we überhaupt wel op 'vakantie' konden...in het kader van in het diepe springen besloten we op een gegeven moment alle twijfels over boord te gooien en gewoon te gaan.


Járen geleden ging Angel met zijn ex-vrouw en de kinderen geregeld naar Camping El Pinajarro in de Spaanse plaats Hervàs. Andrés (de oudste, bijna dertien) kan zich dit nog goed herinneren en wilde heel graag nog eens langs. Dit was dan ook één van wensen van de jongens én onderdeel van hun vakantieplanning. Eén nachtje op een échte camping! Dat was het plan! Maar zoals we inmiddels weten is een plan enkel een plan...

Na een tweedaags bezoek aan hun neefjes (kids van zus van Angel) in Salamanca vertrokken we vroeg richting Camping El Pinajarro. Om acht uur 's morgens stonden we er al voor de poort (die rond negen uur openging). Eén dag en één nacht was het idee dus we wilden er álles uit halen wat erin zat. Om kosten te besparen slapen we normaal alleen op parkeerplaatsen, ergens 'in het wild' of (na akkoord) op privéterrein. Voor de wens van de jongens maakten we echter één uitzondering. Een overnachting op deze camping kostte in ons geval zo'n vijfendertig euro. Voor ons een flink bedrag. We zochten een mooi plekkie uit en installeerden ons 'familie'-kamp.


We stonden op een super plek! Lekker centraal en tegenover het sanitair gebouw! Angel haalde de geluidsboxen tevoorschijn die we een dag eerder hadden teruggevonden tussen onze opgeslagen spullen in Salamanca. Cadeautjes zijn dat dan! Met behulp van de laptop hadden we de opgeslagen muziek voor het uitkiezen! Beter!! Terwijl ik al dansend en zingend een gezonde lunch in elkaar draaide namen de mannen een kijkje op de camping. Even samen herinneringen ophalen en checken of er in de tussentijd dingen waren veranderd. Inmiddels had de man die de camping al jaren runt Andrés gespot en herkende hem (dit jongetje heeft bijzonder mooie blauwe ogen die je, nadat je ze één keer gezien hebt nooit meer vergeet). Zo ontdekte hij uiteraard ook Angel (die hij in tegenstelling tot zijn zoon niet meer zou hebben herkend). 'Ahh die hippie met die oude camper ben jij!', zei hij blij verrast. Hij vond het geweldig ze weer te zien en was ze in al die jaren nooit vergeten. Hij en zijn vrouw hadden wel eens tegen elkaar gezegd: 'Die man is niet gelukkig in dat huwelijk.'     

Binnen no time maakten de jongens nieuwe vriendjes en hadden wij (meer) rust! Dit was het ultieme vakantiegevoel! We genoten ten top! De camping had een zwembad, een bar met wifi, activiteiten voor de kids, veel schaduw. Het was een heus paradijs!


'Kunnen we niet nóg een nachtje blijven?', vroegen de jongens al voor de eerste dag om was. Wij keken elkaar aan... 'Ik heb een idee', zei Angel. 'Jullie kunnen ze een kunstwerk aanbieden in ruil voor een extra nacht!'. Nou daar gingen ze... Tien minuten later kwamen ze hieperdepiep terug. 'Het is gelukt!! We kunnen een nacht langer blijven!' Hoe geweldig was dit! Een feestje waard! En hoe vier je dat? Met boekweitpannenkoeken natuurlijk!


De volgende dag ontstond er een nieuw idee. 'Mogen we alle tekeningen aan de waslijn hangen?', vroegen de boys. Dan maken we er een expositie van! Goed idee!!! Dus zo gezegd zo gedaan!



Al snel werden we het onderwerp van gesprek op de camping. Er kwamen mensen kijken en Angel kreeg diverse aanvragen. Hola(!)dijee! 'Misschien mogen we wel een expositie maken in de bar', zei Angel met een gekke bek. En dat voelde Manuel, de organisator, blijkbaar aan. Hij vertelde de jongens dat ze alle schilderijtjes en platen die aan de muren in de bar hingen mochten weghalen en daarvoor in de plaats de tekeningen mochten ophangen. Hadden wij ook weer ruimte voor de was ;-). Maar dit was niet alles. Manuel had namelijk nog een verzoek. Hij zou het geweldig vinden als Angel een groot kunstwerk wilde maken voor in de uitbouw in de bar. Natuuuuurlijk (!!) wilde Angel dat! En zo ontstond ons tweede 'Add-Van-Tour-Us' project! Geweldig! Manuel liet materiaal aanrukken en de volgende dag kon Angel aan de slag.



Tijdens een kinderfeestje (met veel te veel snoep) ging Angel los op zijn doek. Het begin was er! Maar wanneer het af is weet niemand ooit van tevoren... Zeker was in ieder geval dat we nog even 'moesten' blijven :-)! 
video

Die nacht sliep Angel slecht. Hij was niet tevreden met wat hij tot dan toe op het doek had gezet. Hij vroeg mij naar mijn mening. Ik had het proces tot nog toe op de voet gevolgd en wist dat het nog alle kanten op kon. Toch moest ik heel eerlijk toegeven dat ook ik het vooralsnog he-le-maal niets vond... Net als tijdens het project wat we deden in Winterwijk ('Add-Van-Tour-Us' - Een kunstwerk én een hoop sound of music in The Truman Show in Winterswijk!') voelde ik ook nu weer dat ik een verwachting had van hoe het eindresultaat moest worden... Maar dit keer had ik me in weten te houden (jaja ik boek vooruitgang..) en hem niet geprobeerd te sturen. 'Ik haal dit papier eraf en maak een totaal nieuwe tekening', zei Angel terwijl hij me met een droevige blik aankeek. 'Misschien kan ik dít maken', zei hij en liet me zijn inspiratie zien. 'Veel te kinderlijk', antwoorde ik. 'Dat past hier niet!' Ik zag hem verder in elkaar zakken... 'Ik heb honger!', zei Miguel die intussen bij ons aan tafel was komen zitten. 'Ik ook', zei Angel en twee paar identieke ogen keken me met dezelfde (licht dwingende) blik aan. 'Oké, oké, ik ga al. Ik draai wel even wat in elkaar', zei ik en vertrok richting camper. De honger van Miguel kwam op het juiste moment. Het was goed Angel even alleen te laten. Hij zat diep in zijn creatieve proces en zag duidelijk even geen doorgang meer. Ik voel hem dan zó sterk aan dat het beter is wat afstand te nemen. Terwijl ik de receptie passeerde gingen er allerlei gedachten door me heen. Hoe gaat dit eindigen? Wordt het een drama of een groot succes? Voor de receptie stond een grote Jeep geparkeerd. Mijn oog viel direct op het kenteken dat (naast twee letters) bestond uit de nummers 1117 (opeenvolgend!). Onze geluksgetallen!!

Over deze getallen: 'Wanneer je de getallenreeks 111 of 1111 ziet opduiken is het een groot teken van een gouden kans. Beide reeksen betekenen dat zich een “doorgang” geopend heeft waarin je intenties en doelen zich uiterst snel zullen manifesteren. 1-en naast 7-en betekent dat je groot geluk zult ervaren, synchroniciteit of wat sommige mensen “veel geluk” zouden noemen dat je zal leiden om je hartenwens te manifesteren.'(Bron: Nieuwetijdskinderen.)  

Vanuit mijn tenen voelde ik een opluchting omhoog komen. Wat een mooi teken van de engelen! Dit kunstwerk wordt een succes! Ik greep naar mijn mobiel om een foto te maken van het kenteken. Deze bleek echter in de camper aan de oplader te liggen. Met nieuwe energie vervolgde ik mijn weg, haalde een restje havermoutpap uit de koelkast en maakte hier in een handomdraai twee lekkere tussendoortjes van. Met de bakjes én mijn mobiel liep ik terug om een foto te maken van het kenteken, maar de Jeep was al weg... Opnieuw maakte ik een dankbaar gebaar naar boven. Ik gaf de mannen hun hap en vertelde ze mijn verhaal. 'Ik ga door met dit doek', reageerde Angel vastbesloten. En nog geen tien minuten later stond hij als een malle te tekenen. Samen met Miguel keek ik toe. Miguel besloot een filmpje te maken van zijn vader; een energiebom in actie!


video



'Hij is af', zei Angel een uur later. Ik bekeek het van veraf en van dichtbij (wat in mijn beleving het beste was). 'Ik vind het nog steeds niet mooi', bekende ik. In mijn ogen is het één grote chaos.' Ik kreeg een treurig gevoel van wat ik op het doek zag. In mijn beleving zat daar een vrouw die na een feest vol drugs- en alcoholgebruik verkracht was achtergelaten. Ik mocht het dan misschien niet mooi vinden, het deed dus wel degelijk wat met me. Angel genoot van mijn emotie die blijkbaar van mij gezicht was af te lezen. Duidelijk trots keek hij vanuit alle hoeken naar zijn creatie. 'Ik ben zó blij dat ik ben doorgegaan met dit doek!', zei hij nog na stuiterend. 'Het is mijn beste kunstwerk tot nog toe!' En 'chaos' is de perfecte naam! 'Gracias mi amor!' Hij pakte me vast en kuste me op mijn voorhoofd. 




Het was opnieuw tijd voor een feestje! Ik bakte twee Havermout Tortilla's. Eén voor ons zelf en één voor Manuel en Merce (het prachtige koppel dat Camping El Pinjarro runt). Samen met de jongens heb ik hem aangeboden en in mijn beste Spaans uitgelegd wat erin zat en waarmee wij hem zelf combineren. 

De volgende dag (dag zes alweer!) kregen we te horen dat ze hadden gesmuld van de tortilla en dat ze graag het recept uitgeschreven wilden hebben. Altijd leuk! Ook hadden ze inmiddels het kunstwerk bewonderd. Ze waren er reuze blij mee en trommelde meteen hulptroepen op om het op te hangen (dit duo laat er geen gras over groeien, heerlijk!).  


video



Eén van de medewerkers van de camping staarde van achter de bar naar het kunstwerk. Hij vertelde enthousiast het ene na het andere gezicht te zien. Met een biljartkeu wees hij ze stuk voor stuk aan! Deze man had een bijzonder oog voor detail. Zo was hij de enige geweest die in één van de geëxposeerde (en op het eerste gezicht abstracte) tekeningen een specifiek plein in Salamanca herkende! Angel wist werkelijk niet wat hij hoorde (want dit plein was inderdaad zijn inspiratie geweest)... Enkele dagen eerder had deze speciale barman één van Angels' tekeningen gekocht. Het was een cadeautje voor zijn moeder. Vet mooi!


Angel besloot hem de tekening van het plein in Salamanca cadeau te geven.

Nu was het einde van ons verblijf echt in zicht! Een week lang hadden we genoten van een paradijselijke plek vol luxe. Morgen zouden we verder reizen. We vroegen om de eindrekening (die behoorlijk was opgelopen) en kregen te horen niets, nada, noppes te hoeven betalen. Een wonder! We hadden niet alleen verdiensten hadden gemaakt met tekeningenverkoop, maar ook was hiermee het vorige 'Add-Van-Tour-Us' project in Winterswijk betaald! Allemachtig prachtig! 


Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: Viaoue El Angel en Via Fleur




vrijdag 2 september 2016

'Add-Van-Tour-Us' - Een kunstwerk én een hoop sound of music in The Truman Show in Winterswijk!


Voor we onze roadtrip naar Spanje begonnen hebben we eerst een tripje gemaakt naar Winterswijk. Daar hadden colon hydrotherapeute Astrid te Winkel en kunstenaar (Viaoue El) Angel namelijk een beiden een missie! 

In 2015 heeft Angel al eens overwogen een darmspoeling te laten doen. Wetende van de werking van zo'n spoeling was dit al lange tijd was dit een soort van 'wens' van hem (ja écht!). In het verleden heeft hij niet al te gezond geleefd. Hij is opgegroeid in Salamanca; stad van hornazo (een broodbaksel met daarin varkensvlees). Hij loopt al jaren met een zogenaamd 'drekbuikje' en heeft diabetes type 1 (alles met een reden). Een schoonmaakbeurt leek hem geen overbodige luxe. Echter was het vorig jaar blijkbaar het juiste moment nog niet. Dat was het nu duidelijk wel. Alles klopte! Als een puzzel vielen de stukjes in elkaar! Na weken last te hebben gehad van 'huid'schimmel (die noodgedwongen moest worden 'aangepakt' met medicatie) en een kies die moest worden getrokken (waarbij ook weer allerlei verdovingsmateriaal aan te pas kwam) was de maat vol voor Angel zijn lichaam. Zijn lever draaide overuren om alle chemische rotzooi er weer uit te werken. Hij zag er soms geel uitgeslagen uit. Op een gegeven moment stortte hij letterlijk in. De kleinste inspanningen koste hem al moeite. Hij viel af en zag er echt niet uit (ik blijf hem aantrekkelijk vinden, maar dat terzijde...)! Je kan je wellicht voorstellen dat dit ook invloed had op zijn gemoedstoestand. Hij was niet te genieten! Om het minste geringste explodeerde hij. Niet erg gezellig. Maar met zoveel op je lever ook niet verwonderlijk. Ik heb serieus een aantal keer getwijfeld of het wel verstandig was onze reis naar Spanje onder deze omstandigheden te beginnen. Er moest wat gebeuren. Er was werk aan de winkel. En over winkel gesproken, Astrid (te Winkel), kei in darmen spoelen, had ook een wens. Zij wilde namelijk al heel lang een kunstwerk aan de muur in haar praktijk 'Time Out'. Laat dat dan weer Angel zijn vak zijn! En zo ontstond er spontaan een mooie ruildienst. Geweldig! Het was onze eerste 'Add-Van-Tour-Us' project! Van de dagen dat wij in Winterswijk waren heb ik een verslagje gemaakt.

Vrijdag
Via een omweg door Duitsland (we hebben geen TomTom...) arriveerden we mooi op tijd in Winterswijk. Achter de praktijk van Astrid konden we ons huis parkeren en het aan de parkeerplaats grenzende park was de perfecte locatie voor een lunch.


Om half vier was het dan zover. Angel was relaxed. Hij had er zelfs zin in! Vooraf hadden we met Astrid doorgenomen wat er de afgelopen tijd allemaal was gebeurd en hoe hij er nu voorstond. Angel zijn huidschimmel was niet meer zichtbaar. Maar de medicijnen die hij had gebruikt zijn en blijven symptoombestrijders. Ze pakken de oorzaak niet aan. Schimpie was dan op zijn huid niet meer zichtbaar, hij was wel degelijk nog aanwezig in zijn lichaam. En dat liet hij merken ook. Angel had spruw in zijn mond en ook zijn tong was geregeld wit/geel uitgeslagen. De lucht die dan vrijkwam was werkelijk niet te harden! Om de overgroei van Schimpie nu ook inwendig en op een natuurlijke manier aan te pakken kreeg Angel van Astrid een potje organoliecapsules. Adios Schimpie! 

Eenmaal in de behandelkamer zag ik Angel zijn bekkie even vertrekken. Ik wist precies hoe hij zich voelde. Zelf heb ik vier maal een darmspoeling gehad. Mijn eerste keer was tijdens een detoxkuurweek. Met een groep Food Coaches en Personal Trainers deed ik mee aan een try-out. Ik weet nog dat ik werkelijk met bibberbenen de ruimte instapte. Maar Astrid is een heuse professional. Ze voelt mensen feilloos aan en stelt je meteen op je gemak. Ze legt de werkwijze duidelijk uit. Eenmaal op de tafel, 'klaar' voor actie herinner ik me dat de ergste zenuwen al verdwenen waren. En met behulp van een beetje glijmiddel bleek de op het eerste gezicht enorme canule soepeler naar binnen te glijden dan verwacht. Toch voelt het raar en onnatuurlijk. Ook Angel, hoog sensitieve man dat hij is, moest even wennen aan het gevoel.

Langzaam draaide Astrid de waterkraan open. Gemiddeld kan er ongeveer zo'n twee tot drie liter water (lichaamstemperatuur) in de dikke darm (dit is van persoon tot persoon verschillend). Op het moment dat er een gevoel van kramp of aandrang wordt ervaren, stopt zij de waterstroom en kan losse, maar vooral ook vastzittende 'sound of music' (zo noemen wij ontlasting...), er via de afvoerslang uit. Dan is het afwachten geblazen.. Wat komt er door de slang voorbij? In Angel zijn geval gebeurde er in eerste instantie niet heel veel spectaculairs. 'Ik probeer echt los te laten', zei hij. Toen Astrid zijn buik (dikke darm) ging masseren kwam ze met interessante informatie.

Onze darmen bepalen voor zo’n 70% onze gesteldheid (weerstand en ziektes). Kortom een geweldig en belangrijk orgaan. Bij stress, zenuwen of ingrijpende gebeurtenissen krijg je vaak last van je darmen, denk aan kramp of diarree. Dat is niet zo vreemd want je darmen en hersenen zijn nauw met elkaar verbonden en zij communiceren heel wat af. In wezen denken je darmen eigenlijk voortdurend (met je) mee. Ze worden niet voor niets ook wel je tweede hersenen genoemd. Onverwerkte emotionele trauma’s of emoties kunnen vast gaan zitten in je darmen. Door middel van het doen van een darmspoeling kan je letterlijk maar ook figuurlijk veel shit kwijtraken.


Wat was nou bij Angel het geval? Het begin van zijn dikke darm (op het plaatje links) bleek maar niet te kunnen ontspannen. Zodra Astrid het aanraakte gaf het weerstand. Dit was zelfs zichtbaar! Astrid stelde Angel een aantal vragen en merkte op dat hij de antwoorden hierop probeerde weg te slikken. Wat zat hierachter? Tijdens deze spoeling kwam er maar een beetje sound of music door de slang voorbij. Echter ná de spoeling, op het toilet, werd dit ruimschoots gecompenseerd! Olé! 
We hebben we bovenstaande plaat 'Emoties gekoppeld aan de darmreflectiepunten' erbij gepakt . Volgens Astrid was dit een heel intense spoeling geweest waarbij er flink wat emoties waren 'losgeweekt'. Deze spoeling kon nog wel eens een staartje krijgen. Het gespannen deel in het begin van zijn darm stond namelijk voor oud zeer (in het algemeen). Volgens Astrid zat hier een diep trauma. En dit klopt. Simpel gezegd heeft Angel niet de meest leuke herinneringen aan zijn jeugd. Bijzonder mooi hè dat dit in/aan je darmen voelbaar is! Voor de komende dagen gaf Astrid hem huiswerk op. Zodra hij emoties op zou voelen komen moest hij ze vooral de vrije loop laten. Het was belangrijk dat hij niets zou inhouden of wegslikken.

En zo gingen we het weekend in. Een heel bijzonder weekend wel te verstaan. Astrid had ons haar praktijkruimte aangeboden. We sleepten ons matras uit de camper en maakte het ons gemakkelijk!


Dit was even een potje luxe!! Gewoon een heel appartement met een prachtkeuken, een blender en restjes superfoods waar we van mochten smullen tot onze beschikking! Wat een groot feest!

video

Na de spoeling bereidde Angel het kunstwerk voor. Alles stond klaar om te starten. Zodra hij inspiratie op zou voelen komen kon hij direct aan de slag.


Zaterdag
Maar er kwam niets... Sterker nog: hij heeft vrijwel de hele dag voor apegapen gelegen. Als hij aan zijn kinderen dacht rolden de tranen hem over zijn wangen. Zoals afgesproken liet hij ze rollen. Hij zat duidelijk in een diepgaand proces. Inwendig was er een hoop gaande. Ik leefde met hem te mee en was blij tegelijk. Dit was goed. Het hoorde er allemaal bij. Door zijn gebrek aan energie kwam er bij mij echter ook geen reet uit m'n handen... Ik voelde me zo gaar als een klontje. Soms keek ik naar het lege doek dat klaarstond voor actie. Wanneer zou hij beginnen?

Vooraf hadden we Astrid gevraagd de afmetingen van het kunstwerk aan te geven en of ze wat plaatjes had ter inspiratie. Ze stuurde een foto door van de muur waar hij moest komen te hangen. Een groot doek zou ze geweldig vinden. Voorzichtig vroeg ze of dit mogelijk was. 'Jaaa natuurlijk!', reageerde Angel toen ik hem de vraag doorspeelde. Het werd een doek van 2,44 x 1,22 m! Astrid had een aantal wensen. Het volgende zou ze graag terugzien in het kunstwerk: de darmen, het hart en een (goed) stel hersenen. Daarnaast waren de woorden 'Gut Instinct', 'Heart Feeling', 'Brain Wisdom' en 'Namasté' belangrijk voor haar. Ik gaf Angel de informatie door. Het is altijd spannend wat hij ermee doet. Wat voor een creatie hij uiteindelijk maakt met de inspiratie van een ander. Ik vroeg Astrid of ze het vanaf nu los kon laten en hem vertrouwde. Hier kom ik later op terug ;-). 

Zondag
De heftigste emoties leken voorbij. Angel kroop achter zijn doek en begon te tekenen.



Drie uur later was de pap op en plofte hij weer op bed. Die avond zou Astrid met twee vriendinnen voor ons koken. De dames hebben voor 2017 een pelgrimtocht naar Santiago gepland staan en wilden hier graag over babbelen. Ja, met wie kan dat beter dan met ons :-). Wat een goede sfeer, wat een fijn gezelschap en wat een lekker eten! Zó dankbaar!

Het kunstwerk was nog niet af. We hadden het verstopt achter een kamerscherm. Uiteraard was Astrid rete nieuwsgierig. We vroegen haar of ze het al wilde zien. Het antwoord was 'ja'. Iedereen draaide zich om en ik haalde het kamerscherm weg. Zó spannend altijd dit moment! Ik keek naar Astrid en zag haar ogen vollopen. Ooh ze vind het helemaal niets, schoot er door me heen. Ook Angel keek gespannen toe. 'Het is prachtig', zei ze terwijl ze ontroerd bleef staren.

Maandag
Om een uur of vijf zou Angel zijn tweede spoeling hebben. Hij had zijn, door Astrid opgekregen, huiswerk gemaakt. Hij had zijn emoties geuit. Zou het voldoende zijn? Zou hij nu klaar zijn los te kunnen laten? Spannend! Het was prachtig weer en heel warm. Met de restjes van het feestmaal van de dag ervoor besloten we erop uit te gaan. Winterswijk in. Want Winterswijk is mooi! Het deed Angel denken aan de film 'The Truman Show'. 'Het ziet er allemaal zo piekfijn uit hier', zei hij. 'Nieuw en schoon. Alsof het in allemaal in scene is gezet, men ons in de gaten houdt en we (net als Jim Carrey) ergens op een beeldscherm zichtbaar zijn.' Haha, maffe Spanjaard! Onderweg zagen we op de klok dat het 11:11 uur was. Ons geluksgetal! Ook vond ik veertjes op de grond.



Een week eerder waren we met mijn moeder naar een kringloopwinkel in Veenendaal geweest. Op zoek naar een broek. Want waarom zou je meer dan een paar euro uitgeven voor een spijkerbroek? Er hingen broeken genoeg, maar niets voor ons. Al slenterend door The Truman Show lopen we zomaar tegen een kringloopwinkel aan. Er hingen maar weinig broeken. En alleen voor dames. Al snuffelend trok ik er twee uit het rek. Zo op het eerste oog zouden ze kunnen passen. En laten ze nou perfect zijn! Eén voor Angel en één voor mij. Samen voor zeven euro. Daar kunnen wij nou zó blij van worden!

Toen was het tijd voor de spoeling. Terwijl Angel en Astrid zich installeerden dook ik de keuken in om een Power Tortilla te bereiden voor Astrid. 'Ik heb nog nooit eerder gegeten tijdens het doen van een spoeling', zei ze lachend. Zo zie je, voor alles is een eerste keer! En een tweede keer. Zoals nu voor Angel. Hij lag er super relaxed bij tijdens zijn tweede spoeling. Er was al wat sound of music door de slang voorbij gekomen. Ik hield het apparaat nauwlettend in de gaten, wilde niets missen! 'Er gebeurd een hoop daarbinnen', zei Angel en wees naar zijn buik. Nadat Astrid de tortilla had opgesmikkeld startte ze de darmmassage. 'Dat voelt heeeel anders dan een paar dagen geleden', zei ze enthousiast. Dit kon wel eens een mooie opbrengst worden... Opnieuw vulde de slang zich met donkere derrie. Het was een mooie samenwerking tussen Angel en Astrid. Angel gaf aan waar hij kramp voelde en Astrid masseerde het er vervolgens vrij gemakkelijk uit. En nog meer, en nog meer! Het hield niet op! Ik genoot er zó van naar het tweetal te kijken. Het was echt kicken! Vijfenveertig minuten later verdween Angel naar de badkamer. Na alles wat er door de slang naar buiten was gekomen zou je denken dat hij wel leeg zou zijn... Nou mooi niet! Astrid en ik stonden gewoon te flippen samen. Over loslaten gesproken... Dit was een mega opbrengst! Hij had zijn huiswerk goed gemaakt en was er duidelijk klaar voor! 'Ik hoop dat hij nu ook van die hevige vermoeidheid verlost is', zei Astrid. 'Nou anders ik wel!!' Door de kieren van de badkamerdeur kwam een lucht, niet te harden! 'De lucht van oude shit', zei Astrid duidelijk genietend van haar werk :-). 'Daar is hij maar mooi vanaf!'

Dinsdag
Eén missie was geslaagd: Angel was verlost van zijn oude shit. Fysiek en mentaal had hij een flinke schoonmaakbeurt gehad. De andere missie, het kunstwerk, was nog onder constructie. Het proces van een kunstenaar verloopt grillig. Net zoals het leven zelf valt het niet te plannen. Dat maakt het juist interessant! Zo kunnen we ergens twee dagen verblijven voor een project, maar ook zomaar twee weken. Het hangt af van velen factoren. Opnieuw dook Angel achter zijn doek. Het was nu tijd om de woorden in het geheel te verwerken. Ik kijk graag naar hem als hij zich uitleeft op een doek. Ik kan er enorm van genieten. Maar het heeft ook een keerzijde. Of ik het nou wil of niet, in mijn hoofd maak ik altijd een verwachting van het eindresultaat. Niet handig! Het komt namelijk nooit uit en ik zit vervolgens met de (mijn!) frustraties. Ook nu wilde ik me bemoeien met Angel zijn proces. 'Maak de letters met wit', fluisterde ik hem toe. Waarom ik dit überhaupt nog doe weet ik eigenlijk ook niet. Het maakt namelijk toch niet uit. Deze man valt niet te controleren. Hij doet, bewust of onbewust, toch nooit wat ik in mijn hoofd heb. Zo nu ook niet. Met diverse kleuren begon hij te schrijven op het doek en ik dacht dat ik gek werd! Nee, dit is niet mooi! Stug ging hij door met waar hij mee bezig was. Ik moest de ruimte uit. Even helemaal weg. Dus vluchtte ik naar buiten, het park in. Daar ben ik op mijn rug in het gras gaan liggen en heb ik wat ademhalingsoefeningen gedaan. Ineens werd ik gestoord. Boven me zag ik het hoofd van een politieagent. 'Gaat het met u', vroeg de beste man. 'Ja hoor, prima', antwoorde ik geschrokken! Zal Astrid wel weer te horen krijgen, dacht ik lachend. Meerdere mensen hadden haar de afgelopen dagen aangesproken. Ze hadden ons gespot op straat en in de supermarkt. 'We zagen een artistiek koppel op blote voeten (!!!). Zijn dat die gasten die in jouw praktijk verblijven?', hadden ze haar gevraagd. Haha! 'Big Brother was watching us'. We zaten echt in The Truman Show ;-)!              

Woensdag
En toen was het woensdag. Het kunstwerk was af. Ik had mijn frustratie onder de loep genomen en had helder waarom dit gebeurde. Eens kijken of het een volgende beter gaat ;-). 'En jij vroeg mij of ík het los kon laten en hem vertrouwde... weet je nog?' Astrid knipoogde. We ruimden op, maakten schoon, namen nog snel een proteïne smoothie ;-) en sleepten onze spullen terug naar de camper. Het zat erop. Beiden missies waren geslaagd.





We namen 'afscheid' van Astrid. Een bijzondere vrouw met een heeeeel groot hart! Wie weet zien we elkaar in 2017 op de Camino in Portugal of ergens anders (je weet het van tevoren nooit ;-) )!


Na de tweede darmspoeling knapte Angel vrijwel direct op. Hij had weer energie en ook zijn vrolijke humeur was terug. Het was een verschil van dag en nacht. Het vertrouwen onze reis te vervolgen was weer terug. Nu ik deze blog schrijf zijn we inmiddels zo'n zes weken verder. Angel voelt, en zegt dit geregeld, dat  het schoonmaakproces nog steeds gaande is. We zijn zo onwijs dankbaar! Uiteraard houdt ik jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.


Wil je meer weten over darmspoelingen of een zelf een afspraak maken met Astrid? Check: 'Time Out'.

Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur

Nieuwsgierig naar ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!' of volg ons rechtstreeks op Facebook: Viaoue El Angel en Via Fleur


zondag 28 augustus 2016

Iedereen aan de havermout tortilla!!! Powerrrr!


Wij zijn dol op Spaanse tortilla's! In de periode dat ik de Camino de Santiago liep at ik ze bijna dagelijks. Ze zijn glutenvrij en in Spanje vrijwel overal te verkrijgen. Ik vind aardappels lekker (op z'n tijd), maar eerlijk is eerlijk; er zijn betere keuzes. Daarnaast worden de normale tortilla's veelal gebakken in zonnebloemolie (wat in ons lichaam erg ontstekingsbevorderend werkt). Dat kan ook anders, dachten wij! En zo gingen we aan het testen. We vervingen de aardappels voor havermout en de zonnebloemolie voor roomboter. Om de tortilla's wat smeuïger te maken mengen we wat geraspte wortel en/of courgette door het beslag heen. Resultaat: een échte 'Power Tortilla' die goed vult, goed smaakt én met van alles te combineren is! Hij is suikervrij (houdt de bloedsuikerspiegel stabiel), glutenvrij en koemelkvrij. Je kan hem eten op elk moment van de dag. Ontbijt, lunch, diner of als tussendoortje! Geniet! Het is een perfecte broodvervanger! Overweeg je (welllicht al een tijdje) om te stoppen met het eten van brood (wat om meer dan 111 redenen aan te raden is) dan is dit misschien wel hét moment ;-) !

Waar we ook maar met de Power Tortilla aankomen, overal valt hij in de smaak. Jong, oud, iedereen smult en smikkelt ervan!


Omdat het elke keer weer zo'n groot succes is en omdat het zo makkelijk, goedkoop én gezond is wil ik het volledige recept graag met jullie delen:

Ingrediënten:

* 6 tot 8 eieren (bij voorkeur bio!)
* 1 kleine courgette (kies je voor niet bio: haal dan de schil eraf!) of 3 middelgrote wortels (of 50/50%), geraspt
* 1 kopje (of wat meer, ik werk vaak op gevoel) havermout (bij voorkeur uit de bio-winkel)
* klontje roomboter (of kokosolie extra viërge).

Bereiding:

Mix alles door elkaar! Meestal start ik met de geraspte wortel en/of courgette, daarna de eieren en als laatste de havermout. Laat het mengsel enkele minuten staan (de havermout zet dan wat uit).

Verwarm een goede koekenpan op laag vuur met een klontje roomboter (of kokosvet extra viërge). Giet vervolgens het hele mengsel in de pan. Laat op laag vuur rustig garen. Op gevoel kan je het vuur op een gegeven moment wat hoger zetten. Als de onderkant mooi bruin is draai je de tortilla om (laag vuur). Als ook deze kant een kleurtje heeft is je tortilla klaar!


Aan dit basisbeslag kan je uiteraard van alles toevoegen. Denk hierbij een verse en/of gedroogde kruiden naar eigen smaak (knoflook, gember, oregano).

Met bovenstaande hoeveelheid kunnen wij met vier personen eten. Moet ik er wel bij vermelden dat we er van alles bij eten.

Hoe eet je de Power Tortilla? Enkele ideeën...

De Power Tortilla's zijn overheerlijk met zowel zoet als hartig beleg. Eet je al langere tijd suikervrij dan zijn ze basic ook goed te happen!

Als we met de kids van Angel zijn, snijd ik de tortilla vaak in 8 stukken. Elk eten we dan één stuk hartig en één stuk 'zoet' (als toetje zeg maar). Denk bij zoet aan fruit (bij voorkeur zure vruchten omdat deze de bloedsuikerspiegel minder beïnvloeden. Bovenstaande foto is geweldig maar niet het beste voorbeeld ;-), het was feest en daarom overdreven we nogal met onze fruitinname..). Je kunt dit lekker combineren met kokosrasp, kaneel, rauwe cacaopoeder, zaden, pitten, noten, olijfolie. De jongens hier doen er vaak nog een beetje honing overheen (voor twee suikerjunkies is dit al een hele vooruitgang ;-) ). Bij hartig kan je denken aan zelfgemaakte mayonaise, broccoli, tomaat, tonijn en verse kruiden of een salade met komkommer, (diverse soorten) sla, geitenkaas (olijfolie, Keltisch zeezout en zwarte peper). 

Ik zeg: Hop! Aan de slag en leef je lekker uit! Er kan weinig fout gaan ;-) !

Eet smakelijk mooierds!

Dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur



Wil jij overgaan naar natuurlijke voeding maar kan je wel een steuntje in de rug gebruiken? Ik HELP je graag!

Wil je meer weten over ons? Check: 'Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo 'Add-Van-Tour-Us'!!'

dinsdag 2 augustus 2016

Wie zijn wij? Wat doen wij? En waarom leven wij zo? 'Add-Van-Tour-Us'!!


Wie zijn wij? De vaste volgers weten het wel zo'n beetje, maar voor de mensen die nieuw aanhaken bij deze een korte samenvatting van ons verhaal (tot nog toe). Daarnaast doe ik in deze blog een poging antwoord te geven op de vragen: Wat doen we? En waarom leven wij zo?

< Deze blog wordt regelmatig ge-update ;-) <

Wie zijn wij?

Mijn naam is Fleur. Na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gevold door een traumatische operatie, een moeilijk herstel hiervan en een diagnose angststoornis besloot ik eind 2014 zeven weken te gaan wandelen in Spanje. Tijdens deze pelgrimage naar Santiago de Compostela besloot ik definitief dat ik wilde scheiden van de man met wie ik bijna veertien jaar samen was. Enkele dagen na dit besluit ontmoette ik Angel, een bijzonder eigen-wijze Spanjaard die al een aantal jaren vrijheid nastreefde. Onze love story heb ik verwerkt in een reeks blogs. Het begin hiervan vind je HIER. Dit verhaal wordt ter zijner tijd vervolgd (of er komt alsnog een boek). Vanaf de allereerste seconde wist ik dat Angel mijn grote liefde was. Hij bleek acht jaar ouder dan ik en had ook een huwelijk achter de rug. Naar eigen zeggen had hij te lang een leven geleid dat men van hem verwachtte maar wat niet bij hem paste. Hij voelde zich gevangen. Toen er iets in hem knapte maakte hij, als vader van twee prachtige kinderen, een heftige beslissing en scheidde van zijn toenmalige vrouw. Na onze ontmoeting stonden onze beiden levens op zijn kop. We kwamen in een bizarre stroomversnelling. Binnen korte tijd was mijn scheiding een feit en had Angel zijn huis en baan in Spanje opgezegd en huurde een appartement in Nederland. Enkele maanden later verkocht ook ik mijn boot (waar ik na mijn scheiding op woonde) en vertrokken we samen weer terug naar Spanje. Ik liet mijn (voor-)geprogrammeerde leven in Nederland achter me en ging (met bibbers in mijn benen) mijn hart achterna. Maanden hebben we met een rugzak rondgezworven op en rond diverse Camino's de Santiago. Een leerzame periode! Begin 2016 huurden we voor niet teveel geld een super plek in Portugal in het plaatsje Espinho (vlakbij de stad Porto). Hier ontpopte Angel zich als waar kunstenaar en stampte (tot onze eigen verbazing) twee heuse exposities uit grond. Hoe dit ging, lees je in: 'Het wonder van de eerste expositie' en 'Nog een expositie'.


Na vele pogingen (en een hoop frustratie) mijn verhaal te verwerken in een boek, staakte ik dit project en startte vervolgens deze blogpagina (in eerste instantie om Angel zijn tekeningen online een platvorm te geven). Al snel merkte ik dat door te bloggen mijn energie weer ging stromen. In het schrijven van blogs kan ik volledig mijn ei kwijt. Ik wordt er blij van!
Toen we na vier maanden te horen kregen dat we niet konden blijven op ons gehuurde stekkie in Portugal stelden we onszelf de volgende vraag: Als geld geen enkele rol zou spelen, wat zouden we dan het liefst doen? Het antwoord was simpel en unaniem: reizen in een busje. Dit werd uiteindelijk een camper, nét iets comfortabeler. Een nieuw hoofdstuk in ons avontuurlijke leven. Een spannend hoofdstuk want we stopten er ons laatste spaargeld in. Opnieuw een sprong in het diepe! Echter als je geen risico's durft te nemen in het leven, leef je dan eigenlijk wel? Inmiddels wonen we alweer enkele maanden in onze bijna dertig jaar oude camper genaamd TikiTiki.



Wat doen we?

Angel is dus kunstenaar. Tekenen (met pastelkrijt) is zijn lust en zijn leven! 'Ik bedrijf alleen de liefde met jou en met mijn kunstwerken', zegt hij altijd. Hij begon klein, maar hoe groter zijn werken hoe meer hij in zijn element is. Zijn grote wens is om een doek van minimaal drie bij drie meter te maken. Hij werkt in opdracht en maakt exposities. Ik blog onze verhalen en mijn persoonlijke ervaringen. Ik kick op avontuur! Naast reizen en schrijven zijn gezondheid en voeding mijn passies. Als ik de wereld ook maar een klein beetje kan inspireren, bewuster, gezonder en daarmee mooier kan maken vind ik dat geweldig. Via internet en ter plekke onderweg geef ik voedingsadvies en bied ik Havermout Tortilla's (ter donatie) aan!

Het leven (in zijn algemeenheid) is constant aan verandering onderhevig. Angel en ik maken daarom nooit lange termijnplannen. De ervaring heeft ons geleerd dat het in de praktijk toch vaak anders loopt. Je hiertegen verzetten (wat veelal een eerste reactie is) heeft geen enkele zin. Het werkt zelfs averecht. De kunst is om je mee te laten voeren met de stroom van het leven. Het afgelopen jaar hebben we beiden (met behulp van elkaar!) heel wat ballast (zowel materieel als mentaal) over boord gegooid. Onze ervaring is dat leven met alleen het hoognodige een heel bevrijdend effect heeft. "Wie zijn bezit vermeerderd, vermeerderd zijn zorgen", zei mijn moeder vroeger al. Deze uitspraak is me altijd bijgebleven. In mijn beleving is dit zó waar! Elke dag laten we iets uit de camper los (meestal geven we het weg). Hiermee scheppen we ruimte voor nieuwe energie.
De afgelopen maanden is er een fantastisch project ontstaan: 'Add-Van-Tour-Us'! Dit project is simpel en tegelijkertijd zoveel omvattend dat het bijna niet in woorden valt te beschrijven. Je moet ervoor in het diepe springen. Het aan den lijve ervaren. Nieuwsgierig? Add-Van-Tour-Us!
Over elk project schrijf ik het verhaal:

'Add-Van-Tour-Us' - Een kunstwerk én een hoop sound of music in The Truman Show in Winterswijk!

'Add-VanTour-Us' - Wonderlijke chaos op Camping El Pinajarro!


Waarom leven wij zo?

Beiden voelen we dat onze zielen ons de weg wijzen. Voor sommigen klinkt dit misschien een beetje gek. Alsof we de verantwoordelijkheid afschuiven. Dat is echter niet het geval. We nemen juist álle verantwoordelijkheid voor ons hele zijn. Er is een diepe nieuwsgierigheid naar wat er gebeurd er als je alles achter je laat en het lef hebt volledig in het avontuur te springen. Als je gaat doen wat je diep van binnen écht leuk vindt. Als je een vrije val maakt zeg maar. Ook al kan dit voor flinke (financiële) uitdagingen zorgen. Voor ons gevoel hebben we level één inmiddels achter de rug. Laat level twee maar komen ;-). Kunnen we ons volledig overgeven aan de stroom van het leven? En wat gebeurd er als dit lukt? Ik ben ervan overtuigd dat je ziel de weg weet. Dat het altijd kiest (in het begin onbewust, later steeds bewuster) voor de omstandigheden die jij nodig hebt om verder te komen (al lijkt dat soms niet zo). Durven we het pad van onze ziel te vertrouwen? Terwijl ons hoofd (met zijn geprogrammeerde patronen en overtuigingen) ons (met al zijn goede intenties) constant probeert 'te beschermen' voor falen...

We reizen momenteel rond in Spanje en Portugal en genieten van bijna alles wat er op ons pad komt (soms ook helemaal niet..., maar ook wij zitten in een leerproces ;-)). Als de geschikte plek zich aandient (een plek waar Angel zijn drie bij drie meter kunstwerk kan maken bijvoorbeeld ;-)) parkeren we TikiTiki en blijven we tijdelijk. Verder dan dit gaat ons plan niet ;-)!


Wil je meer? Volg ons gerust via deze blogpagina of mijn persoonlijke Facebook pagina Via Fleur. Een mailtje sturen mag natuurlijk ook altijd!

Hele dikke knuffel en een gezonde zonnige groet,

Fleur



dinsdag 19 juli 2016

Hoe hebben we de afgelopen weken doorgebracht? Een korte update...


Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Hoog tijd dus voor een update! Wat hebben we de afgelopen weken gedaan en hoe is dit ons vergaan? 

Nou een feit is in ieder geval dat de afgelopen weken voorbij zijn gevlogen! Het is inmiddels al zeven weken geleden dat ik aankwam in Nederland. Vijf weken hebben Angel en ik 'los' van elkaar doorgebracht. Raar, maar ook best even goed. Terwijl hij verbleef in een huis van zijn ouders in Salamanca zat ik in het huis (woonark) van mijn ouders. Geen verkeerde plek! Het was een bijzondere periode. Mooi en leerzaam tegelijk. Door de fysiek grote afstand tussen ons kwamen bepaalde angsten opnieuw naar de oppervlakte. Bij beiden van ons heeft het geleid tot nieuwe inzichten. We hebben nog wat innerlijk werk te verrichten ;-).

In de eerste twee weken na mijn aankomst heb ik een camper aangeschaft ('Nou mam, gefeliciteerd met je camper...!'). Daarna zijn mijn ouders op vakantie gegaan. Na twee weken met mij erbij hadden zij hun rust heel hard verdiend ;-). Ook voor mij was het fijn even helemaal alleen te zijn. Al een jaar lang leef ik een heel ander leven dan ik voorheen deed. Het is ontzettend apart om ineens terug te zijn in je 'oude nest' (zeker zonder je partner). Op een bepaalde manier voelt het 'veilig en vertrouwd'. In het begin is dit best even lekker, maar hier zit ook meteen een keerzijde aan. Mijn ouders en ik vervielen namelijk al snel in oude rolpatronen. Zodra ik hun helpende (en beschermende) hand voelde ging ik me afhankelijker opstellen. Of werkt het nou andersom? Hoe meer mijn ouders het gevoel kregen dat ik ze nodig had, hoe meer zij mij wilde helpen (beschermen). Nouja, hoe het dan ook zat, het was in ieder geval een interessante wisselwerking. Het was alsof we werden uitgetest. Alsof het universum ons ter plekke een nieuwe kans gaf verder te groeien. 'Als je doet wat je altijd doet krijg je immers wat je altijd krijgt.' Je kan elke dag opnieuw kiezen. Wil je verder groeien, gaan voor een ander resultaat? Of blijf je liever stilstaan? Dit klinkt gemakkelijk. In de praktijk valt dit echter best tegen. Het is hard werken. Die ouder-kind rolpatronen zitten zó onwijs diep! Toch heb ik het gevoel dat we stappen hebben gemaakt. Ik ben onwijs dankbaar dat ik hier met mijn ouders vrij gemakkelijk over kan praten. Allemaal staan we open voor feedback en (zelf)reflectie. En we zijn bereid dingen vanuit een ander (nieuw) perspectief te bekijken. Dat is van grote waarde! Het was voor ons allemaal een heel leerzame ervaring.    

Eenmaal alleen in het huis van mijn ouders had ik alle tijd en ruimte bij te komen van de gebeurtenissen van de weken ervoor. Ik merkte dat ik dit echt nodig had. Normaliter mediteer ik één keer per dag, nu deed ik dat soms wel drie keer. Ook ben ik weer EFT gaan doen. Deze (Emotional Freedom) Techniek helpt onder meer (oude, destructieve) overtuigingen makkelijker los te laten. Ik ben hier in Portugal mee gestart en pluk er werkelijk de vruchten van. In deze drie weken heb ik mooie ontmoetingen gehad met zowel oude bekenden als 'nieuwe' mensen. Prachtig hoe de wet van de aantrekkingskracht werkt! Angel en ik hadden dagelijks contact. Dit verliep niet altijd gesmeerd. Het ene moment zaten we in onze blote kont voor de Skype en het andere moment wisten we niet hoe we met elkaar moesten dealen.
Daarnaast had ik de tijd van alles te regelen en voorbereiden voor ons nieuwe camperavontuur. Er stonden een aantal dingen op ons lijstje zoals fietsen, zonnepanelen en een goed waterfilter zodat we zo zelfvoorzienend mogelijk kunnen functioneren. We leven basic. 'Less is more!' We hebben de afgelopen maanden afstand gedaan van een hoop overbodige bezittingen (en hebben toch nog te veel als je het kwijt 'moet' in een camper...). Ons kostbaarste bezit zijn ons lichaam en geest. Hierin zit alles wat we écht nodig hebben. Belangrijk dus dat we hier goed voor zorgen. De beschikking over zuiver water waarmee we onszelf optimaal kunnen hydrateren en vitaliseren is dan ook letterlijk een eerste levensbehoefte.

De waarde van een gezond functionerend lichaam werd nog eens benadrukt toen Angel enkele weken voor hij naar Nederland kwam compleet instortte. Zijn lichaam had het ene na het andere signaal gegeven. Eerst die schimmeluitbreking ('Schimpie haalde heel wat oude shit naar boven. Maar: na schimmel komt zonneschijn!') waarbij hij noodgedwongen heeft moeten grijpen naar medicatie. Zijn lever maakte overuren die rotzooi er weer uit te krijgen. Hierdoor was hij sneller vermoeid. De energie die hij nog overhad heeft hij gestopt in het deelnemen van een aantal tekenwedstrijden (helaas heeft hij geen prijzen gewonnen). Ondertussen kreeg hij een ontsteking rondom één van zijn achterste kiezen. Na eerst op natuurlijke manier geprobeerd te hebben dit op te lossen heeft hij de kies op een gegeven moment toch laten trekken. De verdoving en de watjes gedrenkt in chemische meuk (om het bloeden te stoppen) waren blijkbaar de druppel. Zijn lichaam zei: 'bekijk het maar!' Hij heeft veel op bed gelegen. Een vuilniszak naar de afvalcontainer brengen die op de hoek van de straat stond was al te veel. Toen ik hem een kleine twee weken geleden van het vliegveld in Weeze ophaalde schrok ik van zijn vertoning. Hij was duidelijk gewicht verloren en zag er afgetakeld uit. 

Dit bevestigde opnieuw hóe belangrijk gezondheid is! Liever voorkomen dan genezen! Bij ons beiden zit dit besef al lang heel diep, maar hoe minder materialistisch we worden hoe sterker dit gevoel zich lijkt te manifesteren. Met een gezond functionerend lichaam kan je alles aan.

Inmiddels zijn we alweer twee weken samen in Nederland. Zó fijn elkaar weer in de armen te kunnen nemen. Onze eerste nachten in de camper zijn een feit. Het bed is ruimer dan we vooraf hadden ingeschat (ik slaap nogal wijdbeens). En ook de liefde bedrijven lukt ;-). Ons eerste ritje was naar Veenendaal. Grappig detail was dat ik voor ons vertrek mijn belangrijkste spullen bij elkaar pakte. Dit heb ik nodig, dat moet ik niet vergeten... Vervolgens stapte ik met deze spullen uit en via de bijrijdersdeur weer in... Ojaaa het zit aan elkaar vast! Duhu!! Bij de eerste vluchtheuvel, waar we iets te hard overheen vlogen, bleek dat er nog een emmertje water op het keukenblokje stond... Alles nat! Ook dit doen we geen tweede keer. Kortom: de boel is ingewijd! Met twee gekregen fietsen (nogmaals dank mooie dames!) op het fietsenrek en een zelf ingebouwd super waterfilter van AQV Systems (blog hierover volgt) zijn we zo goed als klaar voor vertrek! Een zonnepaneel en een dakbak zou het helemaal compleet maken dus mocht je ons hiermee willen/kunnen helpen... Ohh man wat zou dat tof zijn!!




Een hele dikke knuffel en zonnige groet,

Fleur


Wil je als eerste weten waar we zijn en wat we doen? Volg me gerust op Facebook.

Laat gerust een reactie achter!
'Let's support eachother! We are one!!'